श्रूयतां दिव्यं चरितं सनातनं। दिशः तस्य कर्णौ विज्ञेयाः, पृथिवी च तस्य पादौ; स एवाचिन्त्यस्वभावो भगवान् सर्वभूतविक्रमः। तस्योरुभ्यां वैश्याः, पादयोः शूद्राः उत्पन्नाः; सर्वे वर्णाः तस्यैव शरीरे जाताः। स्वयं ब्रह्मा अण्डात् जातः, तेनैव लोकाः सृष्टाः। ते लोकाः ब्रह्मणो लोकं प्राप्नुवन्ति, यत्र गमनात् न पुनरावृत्तिः। तत्र ते ब्रह्मणा समाना रूपेण च क्षेत्रेण च भवन्ति। यद्भाव्यशक्त्या स्वयमेव प्रथमान्तः प्रवर्धते; यथा स्वप्ने अपि चेतना अचेतनकर्मणि उदेति। संहारे तेषां भेदः निवर्तते, न तु तेषां ये शक्तियुक्ताः। ये तु भिन्नदृष्टयः ब्रह्मलोकवासिनः, तत्र सिद्धाः समलक्षणाः, शुद्धस्वभावाः निर्मलाः भवन्ति। प्रकृतिः स्वयमेव प्रवृत्त्या स्वकार्यं करोति। पुनः सृष्टिः भवति तेषां येषां आत्मा कारणयुक्तः। तेषु च ये अनावृत्तिपथं प्राप्नुवन्ति, तैः मोक्षमार्गः लभ्यते। ते परमं गताः, हृष्टात्मानः त्रिलोकात् प्रयान्ति। ये शिष्याः कल्पक्षये अवशिष्टाः भवन्ति, तैः सह पशवः, पक्षिणः, वनस्पतयः, सर्पाश्च अपि तिष्ठन्ति। यदा अत्र सहस्ररश्मिः सूर्यः विनश्यति, तदा शतरश्मयः तदनु त्रिलोकं दहन्ति। वर्षवृष्टिहीनैः प्रथमं शोषिताः, तैः च दग्धाः, चराचराः धर्माधर्मसमेताः विनश्यन्ति। ते तापविशुद्धाः धर्मबन्धनविमुक्ताः, अनिर्वचनीयस्य ब्रह्मणः रात्रिं अतीत्य, तदा त्रिलोकवासिनः तत्र प्रविशन्ति। यदा पृथिवी वर्षेण प्लाव्यते, अथवा शून्यसागरेषु, तदा जलानि प्रवहन्ति, पर्वताश्च अपि। तदा समुद्रः पृथिवीं आवृत्य प्रवर्तते। सर्वं तत् संगच्छति, मासरश्मिसंज्ञया अनुभूयते। तदा तत्त्वं व्याप्यते, ततस्तस्मात् सूक्ष्माणि स्मर्यन्ते। एकस्मिन्नेव सागरे जलानि सन्ति, न विनश्यन्ति; तत्र जनाः यावत् सा रात्रिः प्रवर्तते, जलरूपेण तिष्ठन्ति। वायौ शान्ते, तमसि, सर्वतो निःप्रभे, स भगवान् पुनः इमं विश्वविभागं कर्तुम् अचिन्तयत्। तदा स ब्रह्मा भवति, सहस्राक्षः, सहस्रपादः। ब्रह्मा, नारायणाख्यः, तदा जलाशये शय्यामास। एषा प्रथमपदवृत्तान्तः प्रवदितः। एवं श्रुत्वा कपेयः हृष्टचित्तः पृच्छितुम् आरब्धवान्। ततः तस्मात् स्थलात् स चक्रवित् कर्मक्रमं व्याख्यातुम् आरब्धवान्। "अहं एतत् सम्यग् ज्ञातुम् इच्छामि, त्वं हि तत्त्वविद्" इति स प्राह। तदा स सर्वं त्रिलोकसृष्टेः प्रारम्भं वर्णयितुम् आरब्धवान्—अतीतानागतं च, तेषां च युगक्रमं च।