ततः ब्रह्मा पुनः नीललोहितबालकं प्रति वचनं प्राह। "एषा भूमिः तव तृतीयं रूपं, यस्यां तव नाम प्रसिद्धं अस्ति।" स तदा भूमौ प्रविष्टवान्, अतः सः शर्व इति कथ्यते। भूमौ यः पुरुषः न छायायां, न मार्गे, न स्वच्छायायां विग्रहे विग्रहं कुर्यात्, तं शर्वः न हिनस्ति। चतुर्थं तव नाम यत् मया उक्तं, तत् ईशान इति विख्यातम्। एवं उक्ते, यद् देहे अन्तर्गतं तद् पञ्चधा जातं, प्राणरूपेण प्रसिद्धम्। अतः वायुम्, यः चरति स्वामी, न निन्देत। एवं यः आचरति, तं महेशानः, महेश्वरः, न हिनस्ति। पञ्चमं नाम यत् मया उक्तं, तत् पशुपति इति ख्यातम्। एवं उक्ते, यद् देहे अन्तर्गतं तदग्निरूपं जातं, तुष्णीं सन्तप्तिः इति प्रसिद्धम्। अग्निः पशुरभवत्, सः पशून् पालयति च। अतः, यद् पूजार्हं न स्यात्, तद् न दहेत्, न च पादौ दाहयेत्। एवं यः आचरति, तं देवः पशुपतिः न हिनस्ति। षष्ठं नाम यत् मया उक्तं, तत् भीम इति प्रभो। एवं उक्ते, यद् देहे अन्तर्गतं तद् विवररूपं जातम्। देवः आकाशे स्मर्यते, अतः सः कदापि न प्रतिबद्धः। न च मैथुनं कुर्यात्, न च अवशिष्टं त्यजेत्। ततः ब्रह्मा पुनः तं देवम्, महाबलिनं, महाशक्तिमन्तं च, प्राह। द्विजः यः दीक्षितः, सः तस्य नाम्नः मूर्तिमान् भवति। सः देवः दीक्षिते ब्राह्मणे, सोमयाजिनि, प्रविष्टवान्। अतः तं न निन्देत, न च तस्य किञ्चिदनुचितं कथयेत्। एवं स्थितान् द्विजातीन् सः देवः न हिनस्ति। अष्टमं नाम यत् मया तुभ्यं उक्तं, तत् 'महादेव' इति। एवं उक्ते, तस्य प्रभोः मनः संकल्पे प्रवृत्तम्। अतः ज्ञायते यत् महादेवः एव चन्द्रमाः। महादेवः सोमरूपेण स्मर्यते; तस्य सारः वास्तवतः औषधिवर्गः। यः एवं तं भगवन्तं वेद, तं महादेवः न हिनस्ति। एका रात्रौ सूर्यः च चन्द्रमाः च एकत्र आगच्छतः। सर्वं एतद् रुद्रेण तस्य रूपैः नामभिश्च व्याप्यते। सूर्यप्रभया भूतानि स्वचक्षुषा पश्यन्ति। तस्य इच्छया एव अन्नं पेयं च भुज्यते पीयते च। तेन धृत्या सर्वाणि भूतानि धार्यन्ते। यत् भूतदेहेषु प्राणकर्मरूपेण स्थितम्, सः एवात्र भूतगात्रेषु पीतं भुक्तं च जठरे पचति। यानि विवराणि देहेषु विद्यन्ते, तानि च अन्तर्गतानि, तेषु सः स्थितः। वैतान्यदीक्षितानां ब्रह्मवादिनां च स्थितिः तत् एव। यः संकल्पस्य मूलम्, सः भूतगणे विद्यमानः प्रतिष्ठितः। यत् नित्यं नूतनं, पुनः पुनः उत्पद्यते, सः अमृतस्वरूपः महादेवः चन्द्रमाः मलरहितः स्मर्यते।