ब्रह्मा, विष्णू, शिव आणि इतर देवता, तसेच देवांच्या विविध लोक, ज्या मध्ये चल आणि अचल अशा सर्व गोष्टी आहेत—त्यांची संख्या कोण मोजू शकतो, हेच सांग, प्रभु! देव आणि लोक यांच्या संख्येचा अंदाज लावणे अशक्य आहे. या सर्व ब्रह्मांडांच्या वर, वैकुंठ आहे—तीच सत्य, जी सर्वांना अभिलाषित आहे. वैकुंठमध्ये, लक्ष्मीची शाश्वत पत्नी असलेला प्रभु चार हातांनी उभा आहे. गोलोकात, राधेचा शाश्वत प्रिय कृष्ण दोन हातांनी उभा आहे. तोच सर्वात पूर्ण ब्रह्म आहे, आणि सर्व जीवांचा आत्मा आहे. त्याचा तेज एक प्रकाशाच्या वर्तुळासारखा आहे, ज्याची चमक लाखो सूर्यांच्या उजेडासारखी आहे. तो ताजा पावसाच्या मेघासारखा काळा आहे, दोन हातांनी, आणि पिवळ्या वस्त्रात आहे. त्याचे डोळे तरुण आहेत, नेहमी शांत, स्मित करणारे, आणि तोच प्रभु आहे. मी त्याच्या वंशातून जन्मलो आहे, आणि मी त्याचा शिष्य आहे, हे मुला. आता, देवांचा प्रभु, अमरांचा प्रमुख, तू गंधर्वाला लवकर पुन्हा जिवंत कर. असे सांगितल्यावर, जनार्दन, ब्राह्मणाच्या रूपात, त्या ठिकाणी उपस्थित झाला. सूत म्हणतो: ब्रह्मा आणि ईशान यांच्या नेतृत्वाखाली सर्वजण मालतीच्या झाडाखाली गेले. ब्रह्माने आपल्या कमंडलूतील पाणी त्या मृतदेहावर ओतले. शिव स्वतः, ज्ञान आणि आनंदाचा मूर्तिमंत स्वरूप, त्याने ज्ञानाचा वर दिला. अग्नीच्या दर्शनाने पचनाचा अग्नी जागृत झाला. वायू, जो जगाचा श्वास आहे, त्याच्या उपस्थितीने प्राण जागृत झाले. सर्व अधिष्ठित देवांच्या उपस्थितीने दृष्टीची शक्ती परत आली. तरीही, मृतदेह उठला नाही, तो पूर्वीप्रमाणेच बेशुद्ध पडला होता. ब्रह्माच्या आज्ञेने, सद्गुणी स्त्रीने परमेश्वराची स्तुती केली. मालावती म्हणाली: ज्याच्याशिवाय पृथ्वीवरील सर्व प्राणी फक्त मृतदेह आहेत; जो निर्लिप्त आहे, सर्वांचा साक्षी आहे, सर्वांच्या प्रत्येक कृतीत उपस्थित आहे; ज्याने प्रकृती निर्माण केली, जो सर्वांचा आधार आहे, सर्वोच्चतेच्या पलीकडे सर्वोच्च आहे; ज्याच्या सेवेत ब्रह्मा, जगाचा निर्माता, नेहमी मग्न असतो; ज्याचे ध्यान सर्व देव, ऋषी आणि मनू करतात; जो साकार आणि निराकार दोन्ही आहे, सर्वोच्च आहे, स्वतःच्या इच्छेचा स्वामी आहे; तपाचा फल, तपस्येचा बीज, सर्व तपस्यांच्या फलांचा दाता आहे; सर्वांचा आधार, सर्वांचा बीज, सर्व कर्म आणि त्याचे फल; त्याचे स्वरूप स्वयंप्रकाशित आहे, भक्तांच्या दयेने प्रकट झाले आहे. त्याचे तेज एक प्रकाशाच्या वर्तुळासारखे आहे, ज्याची चमक दहा लाख सूर्यांपेक्षा अधिक आहे. तो ताजा पावसाच्या मेघासारखा काळा आहे, त्याचे डोळे शरद ऋतूतील कमळासारखे आहेत. त्याची सौंदर्य अनंत कामदेवांपेक्षा अधिक आहे, तोच लीलामय आकर्षणाचा धाम आहे, पाहताना मन मोहित होते. त्याचे दोन हात आहेत, हातात बासरी आहे, आणि तो पिवळ्या रेशमी वस्त्रात आहे. तो गोपिकांच्या वेढ्यात, कधी एकांत वनात असतो; दुसरीकडे, तो गोपालाच्या वेषात, गोपांच्या वेढ्यात असतो. तो इच्छापूर्ती देणाऱ्या गायींच्या कळपांचे रक्षण, बालकाच्या रूपात करतो. तो मधुर बासरी वाजवतो, ज्यामुळे गोपिका मोहित होतात. तो लक्ष्मीचा प्रिय आहे, आणि चार हात असलेल्या सेवकांनी सेवा केली जाते. श्वेतद्वीपावर, तो विष्णूच्या रूपात प्रकट होतो, पद्मा त्याची पूजा करते. तो शिवाच्या रूपात प्रकट होतो, शुभता देणारा, शिवाच्या अंशाने प्रकट होतो. अशा प्रकारे, परमेश्वराच्या विविध रूपांचे, त्याच्या तेजाचे, आणि भक्तीमय कृपेचे दर्शन त्या ठिकाणी झाले.