संपूर्ण स्वतंत्र, सर्वश्रेष्ठ ऐश्वर्य प्रदान करणारा, अत्यंत शुभ असा जो परमेश्वर आहे, त्याचं हे दिव्य, सनातन रूप वैष्णव नेहमी ध्यानात ठेवतात. ज्याच्यासाठी ब्रह्मदेवाचं संपूर्ण आयुष्य देखील केवळ एका क्षणासारखं आहे, त्या कृष्णाचं हे स्वरूप आहे. ‘कृष’ या अक्षराचा अर्थ त्याच्याप्रती भक्ती, तर ‘ण’ हे सेवाभाव दर्शवतो. ‘कृषि’ म्हणजे सर्व काही, आणि ‘ण’ हे बीजचं द्योतक आहे. कितीही ब्रह्मदेव जन्मले आणि नष्ट झाले, युगानुयुगे सरली, तरीही, हे नारद, सृष्टीच्या प्रारंभी तो कृष्ण स्वतःच निर्माण करण्याची इच्छा धरतो. स्वेच्छेने, स्वतःच्या इच्छेने, कृष्णाने आपलं रूप द्वैती केलं. तो, इच्छा आणि सर्जनाचा सनातन आधार, त्या द्वितीय रूपाकडे तीव्र उत्कंठेने पाहतो. ती स्त्री अत्यंत श्रेष्ठ, पूर्ण चंद्रासारख्या मुखाची, शंखासारख्या गळ्याची, मनोहारी सौंदर्याची, शुभ नारळाच्या जोडीसारखी मोहक, लक्ष्मीने विभूषित, अत्यंत सुंदर, शांत, हसतमुख, किंचित वळलेल्या डोळ्यांची होती. हंस आणि चकोर पक्ष्यांसारखी डोळे असलेली ती, सतत आनंदाने कृष्णाकडे पाहत होती. तिच्या अंगावर कस्तुरीचे डाग आणि चंदनाचा टिळा होता. तिचे सुंदर, सुव्यवस्थित केस जुईच्या फुलांच्या माळांनी सजलेले होते. तिच्या तेजाने दहा कोटी चंद्रसुद्धा फिके पडावेत असे तेज तिच्यात होते. या रम्य स्त्रीसोबत, कृष्ण, रसाचा अधिपती, रासमंडळात अत्यंत एकरूप झाला. तो प्रेमाचा मूर्तिमंत अवतार बनून विविध प्रेमलीला रचू लागला. शेवटी, या लीलेने थकलेला जगाचा पिता तिच्या गर्भात प्रवेश करतो. हे पुण्यात्म्या, त्यांच्या मिलनाच्या समाप्तीनंतर, तिच्या शरीरातून—म्हणजेच, या महान मिलनाने थकलेल्या अवस्थेत—एक श्वास प्रकट होतो. तो श्वासच अखिल सृष्टीचा आधारभूत होतो. त्या मूर्तिमंत वायूच्या डाव्या भागातून प्राणप्रिय प्रकट होतो. प्राण, अपान, समान, उदान आणि व्यान—हे पाच वायू निर्माण होतात. तिच्या घामातून आणि पाण्यातून, वरुण हा महान देव जन्म घेतो. मग त्या कृष्णशक्तीने कृष्णापासून एक पुत्र जन्माला घातला. ही देवी कृष्णाच्या प्राणांचीही अधिक प्रिय होती. शंभर मन्वंतरं उलटून गेल्यावर, त्या अत्यंत सुंदर देवीने एक अंड पाहिलं आणि तिच्या हृदयात तीव्र वेदना निर्माण झाली. त्या परित्यागाचं दृश्य पाहून, कृष्णाने दुःखाने आक्रोश केला—"हे कठोर आणि क्रोधी, तू आपल्या संततीचा त्याग केलास!" कृष्ण म्हणाले, "ज्या ज्या देव्या तुझ्या अंशाने जन्म घेतील..." एवढ्यात, ती देवी अचानक कृष्णाच्या जिभेच्या टोकावरून प्रकट झाली. ती पिवळ्या वस्त्रांनी परिधान केलेली, वीणा आणि पुस्तक हातात घेतलेली होती. काही काळानंतर, तिने द्वैती रूप धारण केलं. त्याच क्षणी, कृष्णानेही द्वैती रूप घेतलं. श्रीकृष्ण म्हणाले, "हे वाणी, तू त्याची प्रियतमा हो." मग, प्रसन्न होऊन, कृष्णाने लक्ष्मीला नारायणाला दिलं. "आणि तू पुत्रहीन असल्याने, राधेच्या अंशातून दोन कन्या जन्म घेतील. तेज, वय, सौंदर्य आणि गुण या सर्वांत त्या हरिसमान असतील," असं कृष्णाने सांगितलं.