ଏକ ସମୟର କଥା, ଭଗବାନଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ନମସ୍କାର କରି ରସମଣ୍ଡଳର ନାଥଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଉଥିଲା । ଏହି ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ର ‘ଐଁ କୃଷ୍ଣାୟ ସ୍ୱାହା’ ମୋର ଦୁଇ କାନକୁ ସଦା ସୁରକ୍ଷା କରୁ, ଏବଂ ‘ଓଁ ହରୟେ ନମଃ’ ମୋର ପିଠି ଓ ପାଦକୁ ସଦା ରକ୍ଷା କରୁ । ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଆଉ ଆଗ୍ନେୟ ଦିଗରେ ମାଧବ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ । ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଗୋବିନ୍ଦ ଓ ବାୟୁଵ୍ୟ ଦିଗରେ ରାଧିକେଶ୍ୱର ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ । ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନାରାୟଣ ଏହି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମୋର ସଦା ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ । ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ପିନ୍ଧିବା ସହିତ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ଜୀବନ ସମାନ ମୂଲ୍ୟବାନ ଦେଇଛି; ଏହି ରକ୍ଷାକବଚ ପିନ୍ଧିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ତାହାର କିଛି ଅଂଶ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ । ଗୁରୁଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ ଓ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ଯଥାବିଧି ପୂଜା କରିବା ପରେ, ଏହି କବଚମନ୍ତ୍ରର କୃପାରେ ଜୀବନ୍ତାବସ୍ଥାରେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ । ଏହି ସମୟରେ ସୌତି କହିଲେ— ଏହି ମନ୍ତ୍ର ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗନ୍ଧର୍ବକୁ ଏବଂ ମନୁଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା । ସେହି ମନ୍ତ୍ର ହେଉଛି: “ଓଁ, ଭଗବତ୍ ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ସ୍ୱାହା” । ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପୂର୍ବକାଳରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରାବଣଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା । ଏହାର ମୂଳ ସହିତ ସମସ୍ତ ନିବେଦନ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୋଗ ଦେବା ଉଚିତ୍ । “ଓଁ, ମହାଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ହେ ମହେଶ୍ୱର, ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଯେ କବଚ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛି—” ଏପରି କହି ମହେଶ୍ୱର କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁପ୍ତ ଓ ଦୁର୍ଲଭ କବଚ ତୁମକୁ ଦେଉଛି । ପୂର୍ବକାଳରେ ଏହା ଦୁର୍ବାସାଙ୍କୁ ତିନି ଲୋକ ଜୟ ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଥିଲା । ଯେଉଁଜଣ ଭକ୍ତିଭାବରେ, ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇ, ଏହି କବଚ ପିନ୍ଧନ୍ତି— ଏହି କବଚ ସଂସାର ଶୁଧ୍ଧି କରେ, ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ, ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଏହାର ବ୍ୟବହାର କଥା କହାଯାଇଛି । ପାଞ୍ଚଲକ୍ଷ ବାର ପାଠ କଲେ, ଏହି କବଚ ତେଜ, ସିଦ୍ଧି, ଯୋଗ, ତପ, ଏବଂ ପ୍ରାକ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ସଫଳତା ଦେଇଥାଏ ।” “ଶମ୍ଭୁ ମୋ ମୁଣ୍ଡକୁ, ମହେଶ୍ୱର ମୋ ମୁହଁକୁ, ଚନ୍ଦ୍ରଚୂଡ଼ ମୋ ଗଳାକୁ, ଓ ବୃଷଧ୍ୱଜ ମୋ ଦୁଇ କନ୍ଧକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ । ଯୁଗାଯୁଗ ଓ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିଶ୍ୱନାଥ ମୋ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ ।” ଏପରି, ବିଚିତ୍ର ବାଣ କବଚର ବିବରଣୀ ଦିଆଯାଇଛି । ଯେଉଁ ଫଳ ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ପାଏ, ତାହା ଏହି କବଚ ଦ୍ୱାରା ମିଳେ । ଯିଏ ଏହି କବଚ ଜାଣିନାହିଁ ମୋତେ ପୂଜା କରେ, ସେ ମୂଢ଼ ବୁଦ୍ଧି ହୋଇଥାଏ । ସୌତି ପୁନି କହିଲେ— ମନ୍ତ୍ରରାଜ, କାମଧେନୁ ସମ, ପୂର୍ବକାଳରେ ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲା । “ଓଁ, ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଦେବତାମାନଙ୍କର ସାର ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ନୀଳ ଓ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣୀ, ତୁମକୁ ଶିରୋନମସ୍କାର । ତୁମେ ଜ୍ଞାନ ଓ ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତି, ଜ୍ଞାନର ରୂପ, ଜ୍ଞାନର ବୀଜ, ନିତ୍ୟ । ତପସ୍ୟାର ରୂପ, ତପସ୍ୟାର ବୀଜ, ତପସ୍ୟାର ଧନ ଓ ସଞ୍ଚୟ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ । ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷର କାରଣ, ନରକ ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାର ସାଧନ । ସେ ହିମ, ଚନ୍ଦନ, ମଲ୍ଲିକା, ଚନ୍ଦ୍ର, କୁମୁଦ ଓ ପଦ୍ମ ସଦୃଶ ଧଳା ରୂପୀ । ଅନେକ ଦ୍ରବ୍ୟର ଭିନ୍ନତା ଅନୁଯାୟୀ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି । ବାୟୁର ରୂପ, ଚନ୍ଦ୍ରର ରୂପ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ରୂପ, ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ । ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ପ୍ରାଣ, ଭକ୍ତମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଦୟା କରିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ । ସେ ପ୍ରଭୁ, ଅସୀମ, ବାଣୀ ଓ ମନସ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି—ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ଶୂଳଧାରୀ, ମୃଦୁ ହାସ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଶୋଭିତ ।” ଏଭଳି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୋତ୍ର କହି, ବାଣ ନିତ୍ୟ ଏହି ପାଠ କରୁଥିଲେ । ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗନ୍ଧର୍ବକୁ ଏହା ପୂର୍ବେ ଦିଆଯାଇଥିଲା । ଯିଏ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଏହି ମହାପୁଣ୍ୟମୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପାଠ କରେ— ଯଦି କାହାରି ପୁଅ ନାହିଁ, ସେ ଏକ ବର୍ଷ ଶୁଣିଲେ ପୁଅ ପାଏ । ଯିଏ କୁଷ୍ଠରୋଗ କିମ୍ବା ଭୟଙ୍କର ବେଦନାରେ ପୀଡ଼ିତ, ସେ ଏକ ବର୍ଷ ଶୁଣିଲେ ସୁସ୍ଥ ହୁଏ ।