ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ପୂଜ୍ୟ ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବା ପାଇଁ ଏକ ବିଶେଷ ମନ୍ତ୍ର ଦିଆଯାଇଛି—‘ଓଁ, ଶ୍ରୀ ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ସ୍ୱାହା।’ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପୂର୍ବରୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରାବଣଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲେ। ଏହାର ମୂଳ ସହିତ, ସମସ୍ତ ନିବେଦନ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୋଜନ ଶିବଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଆଉ ଏକ ରୂପ ଅଟୁଟ ଭକ୍ତିରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ—‘ଓଁ, ମହାଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ହେ ମହେଶ୍ୱର, ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଯେ ଅମୋଘ କବଚ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛି।’ ତାପରେ ମହେଶ୍ୱର କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି କବଚ ଦେଉଛି, ଯାହା ଗୁପ୍ତ ଓ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ। ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ଏହା ଦୁର୍ବାସାଙ୍କୁ ତିନି ଲୋକ ଜିତିବା ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଯିଏ ଭକ୍ତିରେ ଏହି କବଚ ଧାରଣ କରିଥାଏ, ସେ ଜ୍ଞାନୀ ହୁଏ। ଏହି କବଚ ଏହି ସଂସାରକୁ ଶୁଧ୍ଧ କରେ, ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଏହାର ବ୍ୟବହାର ଉଚିତ। ଏହି କବଚକୁ ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷଥର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ଏହା ତେଜ, ସିଦ୍ଧି, ଯୋଗ, ତପସ୍ୟା ଓ ପ୍ରାକ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ସଫଳତା ଦେଇଥାଏ। ଶିବଙ୍କ ଶମ୍ଭୁ ମୋ ମୁଣ୍ଡକୁ, ମହେଶ୍ୱର ମୋ ମୁହଁକୁ, ଚନ୍ଦ୍ରଚୂଡ଼ ମୋ କଣ୍ଠକୁ, ଓ ବୃଷଧ୍ୱଜ ମୋ ଦୁଇ କାନ୍ଧକୁ ସୁରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ। ଏହିପରି, ବିଶ୍ୱନାଥ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଓ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସମୟ ସମୟରେ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଏଭଳି ଅଦ୍ଭୁତ ବାଣ କବଚ ତୁମକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଗଲା। ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥସ୍ନାନ କରି ଯେଉଁ ଫଳ ପାଉଥିବେ, ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଫଳ ଏହି କବଚ ଦ୍ୱାରା ମିଳେ। ଯେଉଁମାନେ ଏହି କବଚ ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ମୋତେ ପୂଜା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କ ମନ ଅତି ମୂଢ଼ ରହିଯାଏ।” ତାପରେ ସୌତି କହିଲେ, “ମନ୍ତ୍ରମାନଙ୍କର ରାଜା, କାମଧେନୁ ସଦୃଶ, ପୂର୍ବରୁ ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଏହା—‘ଓଁ, ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଦେବତାମାନଙ୍କର ସାର ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶିରୋମଣି, ନୀଳ ଓ ଲାଲ ରଙ୍ଗର’—ଏହି ଭାବରେ। ଶିବ ଜ୍ଞାନ ଓ ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତି, ଜ୍ଞାନର ରୂପ, ଜ୍ଞାନର ବୀଜ, ଏବଂ ନିତ୍ୟ। ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ରୂପ, ତପସ୍ୟାର ବୀଜ, ତପସ୍ୟାର ଧନ ଓ ଧନାଧ୍ୟକ୍ଷ, ସର୍ବୋତ୍ତମ। ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷର କାରଣ, ନରକ ସମୁଦ୍ର ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନର ଉପାୟ। ତାଙ୍କର ରୂପ ହେଉଛି ହିମ, ଚନ୍ଦନ, ମଲ୍ଲିକା, ଚନ୍ଦ୍ର, କମଳ ଓ ଶତଦଳ ସଦୃଶ। ତାଙ୍କର ଅନେକ ରୂପ ଅନେକ ବସ୍ତୁର ଅନୁସାରେ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ବାୟୁର ରୂପ, ଚନ୍ଦ୍ରର ରୂପ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ରୂପ, ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ। ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଜୀବନ ସ୍ୱରୂପ, ସଦା ଦୟା କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ। ଅସୀମ, କଥା ଓ ଚିନ୍ତାର ଅତୀତ, ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ଶୂଳଧାରୀ, ହସ୍ୟମୁଖ, ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଶୋଭିତ। ଏହିପରି ରାଜା ଷ୍ଟୁତିକୁ ବାଣ ନିତ୍ୟ ଆତ୍ମସଂୟମରେ ରହି ଦୈନିକ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲେ। ବସିଷ୍ଠ ଏହି ଷ୍ଟୁତିକୁ ପୂର୍ବରୁ ଏକ ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ମହାପୁଣ୍ୟମୟ ଷ୍ଟୁତିକୁ ଯିଏ ଭକ୍ତିରେ ପଢ଼େ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଫଳ ପାଏ। ଯଦି କୌଣସି ପୁରୁଷ ନିରସନ୍ତାନ ହୋଇଥାଏ, ଏହି ଷ୍ଟୁତି ଏକବର୍ଷ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶୁଣିଲେ, ସେ ସନ୍ତାନ ପାଏ। ଯଦି କୌଣସି ଜଣେ କୁଷ୍ଠରୋଗୀ କିମ୍ବା ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଅଛନ୍ତି, ଏହି ଷ୍ଟୁତି ଏକବର୍ଷ ଶୁଣିଲେ, ସେ ନିରୋଗ ହୁଏ। କିନ୍ତୁ ଯିଏ କାରାଗାରରେ ବନ୍ଧିତ, ସେ ଏହି ଷ୍ଟୁତି ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତୋଷ ପାଉନାହିଁ। ଯିଏ ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ହରାଇଛନ୍ତି, ସେ ଏକମାସ ଭକ୍ତିରେ ଏହି ଷ୍ଟୁତି ଶୁଣିଲେ ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ପୁନର୍ବାସ କରନ୍ତି। ଯଦି କୌଣସି ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ କ୍ଷୟରୋଗରେ ପୀଡିତ, ଏକବର୍ଷ ଏହି ଷ୍ଟୁତି ଶୁଣିଲେ ସେ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଏ। ହେ ଦ୍ୱିଜ, ଯିଏ ସଦା ଏହି ଷ୍ଟୁତିକୁ ଭକ୍ତିରେ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର କବିଳାପରିବାରରୁ ବିଚ୍ଛେଦ କେବେ ହୁଏନାହିଁ। ଯିଏ ନିୟମିତ ଓ ଭକ୍ତିରେ ଏକମାସ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାମୂଢ଼ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯିଏ କର୍ମଦୁଃଖରେ କିମ୍ବା ଦାରିଦ୍ର୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି, ଏକମାସ ଭକ୍ତିରେ ଏହି ଷ୍ଟୁତି ଶୁଣିଲେ, ସେମାନେ ଏହି ଲୋକରେ ସୁଖ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ଖ୍ୟାତି ପାଉଥିବେ। ଶେଷରେ, ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗଣର ଦାସ ହୋଇ, ଶଙ୍କରଙ୍କର ସେବା ଲାଭ କରନ୍ତି।