ଏକଦା, ଏକ ମାତା ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଖାଇବା ପାଇଁ ଡାକିଲେ। ସେଥିରେ ଶୌନକ ମୁନି ପଚାରିଲେ, “ଏହି ନାମ କିପରି ପଡିଲା, ଏହାର ଅର୍ଥ କ’ଣ? ଦୟାକରି ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରନ୍ତୁ।” ତେବେ ସୌତି କହିଲେ, “ଜନ୍ମ ସମୟରେ ସେ ପାଣି ଦେଇନଥିଲେ, ତେଣୁ ସେ ‘ନାରଦ’ ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ ହେଲେ। ନାରଦ ଜଳ ଏବଂ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଏହି ପୁଅ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଶିଶୁମାନେ ପାଇଁ ଏହି ଦାନ କରେ। ନାରଦଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ପୁଅର ଉତ୍ପତ୍ତି ହୋଇଥିଲା, ମୁନିବର।" ପୁନି ଶୌନକ ପଚାରିଲେ, “ମହାର୍ଷିଙ୍କୁ ‘ନାରଦ’ କିପରି ନାମ ମିଳିଲା?” ସୌତି କହିଲେ, “ସେ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ପୁଅ ଦେଇଥିଲେ, ଏହିଠାରୁ ସେ ‘ନାରଦ’ ନାମରେ ପରିଚିତ।" ତାପରେ ଶୌନକ ଆଉ ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଲେ, “ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ, ଯିଏ ଶୂଦ୍ର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେ କିପରି ‘ନାରଦ’ ହେଲେ?” ସୌତି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ସେ ତାଙ୍କ କଣ୍ଠକୁ ଜଳ ଦେଇଥିଲେ, ଏହିପରି ସେ ‘ନାରଦ’ ଭାବରେ ସ୍ମୃତ।" ଏପରେ, ନାରଦଙ୍କ କଣ୍ଠରୁ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲା। ଏବେ ଏହି ଶିଶୁର ଶୈଶବ ଦିନର କଥା ଶୁଣ। ସେ ଗୋପିକା ପୁଅ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରେ ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ କିଛି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଗୋପନ ଭାବରେ, ତିବ୍ର ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଦିନର ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ନେଇ ଆସିଥିଲେ। ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟରେ, ଚାରିଜଣ ମହାନ ଋଷି ଫଳ ଓ କନ୍ଦ ନେଇ ଆସିଥିଲେ। ଚତୁର୍ଥ ଋଷି ଆନନ୍ଦରେ ଏହି ପୁଅକୁ କୃଷ୍ଣମନ୍ତ୍ର ଦେଇଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ଶିଶୁର ମାତା ରାତିରେ ପଥରେ ଚାଲୁଥିବାବେଳେ, ସେ ସତ୍ୟବ୍ରତା ନାରୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ବସି ସିଧାସଳଖ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଚଲିଗଲେ। ପ୍ରଭାତରେ, ପୁଅ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘର ଛାଡିଦେଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଏହି ଶିଶୁକୁ ଛାଡି ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏଠାରେ, ଶିଶୁ ସ୍ନାନ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ବିଷ୍ଣୁମନ୍ତ୍ର ପଠିଲେ। ଏବଂ ଏକ ବିପୁଳ ଭୟାନକ ଅରଣ୍ୟରେ, ଏକ ଅଶ୍ଵଥ ବୃକ୍ଷ ତଳେ ବସିଲେ। ଏଠି ଶୌନକ ପଚାରିଲେ, “ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ କ’ଣ? ଦୟାକରି କହନ୍ତୁ।” ସୌତି କହିଲେ, “ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ବିଶ୍ୱେଦ୍ୟ ବେଦମଧ୍ୟ ଲଭ୍ୟ ନୁହେଁ, ୨୨ ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ର, ବ୍ରହ୍ମା ଦେବେ ଭକ୍ତି ସହ କୁମାରଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ—‘ଓଁ, ଶ୍ରୀ, ରସମଣ୍ଡଳନାଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।’” ଏହା ସହିତ, ପୂର୍ବରୁ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଥିବା ରକ୍ଷାକବଚ ଓ ପରମପୁରୁଷଙ୍କ ମହାସ୍ତୁତି ମଧ୍ୟ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଏବଂ ସ୍ତୁତି ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଚକ୍ରର ଆକାରରେ, ଦଶ ମିଳିଅନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଏ। ଏହି ଦେହ ଭିତରେ ଭକ୍ତିମାନ୍ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି। ସେ ନୂତନ ବର୍ଷାମେଘ ସଦୃଶ ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ଶରତ୍କାଳୀନ ପଦ୍ମପତ୍ର ସଦୃଶ ନୟନ, ମୁକ୍ତାମାଳା ସମାନ ଦନ୍ତପଙ୍କ୍ତି, କୋଟି କାମଦେବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ହରାଇଦେଇଥିବା ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଲାଳିତ୍ୟର ନିବାସ। ସେ ତ୍ରିଭଙ୍ଗ ଭଙ୍ଗିରେ ଦୁଇ ହାତରେ, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧି, ଗଳାରେ ମଲ୍ଲିକାମାଳା, ଗଣ୍ଡରେ ମଣିକୁଣ୍ଡଳ ଶୋଭା ପାଉଛି। ଛାତିରେ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଦୀପ୍ତିମାନ। ସେ ସଦା ଯୌବନରେ ଥିବା ଭକ୍ତମଣ୍ଡଳୀରେ ବିବର୍ତ୍ତିତ। ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜନ, ନମସ୍କାର ଓ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ସେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ, ସାକ୍ଷୀସ୍ୱରୂପ, ଗୁଣରହିତ ଓ ପ୍ରକୃତିରୁ ପରେ। ଏହି ଧ୍ୟାନ, ସ୍ତୁତି ଓ କବଚ ତୁମକୁ କୁହିଦେଲି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।