ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରମ ମଧ୍ୟରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ; କୌଣସି ଶିକ୍ଷକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସମାନ ନୁହେଁ। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ବ୍ହୃଗୁମୁନିଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭରଦ୍ୱାଜ ନମ୍ରତାର ସହିତ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ, "ତୁମର ଦୁଇ ପୁଅ ବଳିଦାନର ଅର୍ହତା ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ।" ଏହି ଉପଦେଶ ପାଇ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଚିନ୍ତାରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ହରିଙ୍କ ସେବାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ହୋଇ ଗଙ୍ଗା ତୀରକୁ ଗଲେ। ଦୁଇ ପୁଅ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ସମ୍ମାନିତ ଓ ବଳିଦାନର ଅର୍ହତା ହେଲେ; ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମର କୃପା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଠାରେ ବିଜୟ ଲାଭ ହୁଏ। ଯେଉଁଠି ଏକ ମାନବ ନିତ୍ୟ ସକାଳେ "ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର" ବୋଲି ପାଠ କରେ, ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଥାଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମର ଜଳ ପାନ କଲେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏ ଭୂମି ଅଟୁଟ ରହିଛି, ସେଉଁଠି ପବିତ୍ରତା ଅବିରତ ରହିଥାଏ। ଯିଏ ଭକ୍ତିରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମର ଜଳ ପାନ କରିଥାଏ, ଯଦି ତାହା ଗଭୀର ରୋଗରେ ପୀଡିତ ମଣିଷ ହୁଏ ମଧ୍ୟ, ସେଉଁଠି ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଜ୍ଞାନୀ କିମ୍ବା ଅଜ୍ଞାନୀ, ଦ୍ୱିଜ ଯେଉଁଠି ସନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଧନ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଏ, ସେଉଁଠି ସଦା ସମ୍ମାନ ପାଇଁଯୋଗ୍ୟ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯଦି ଆପଣଙ୍କୁ ଆଘାତ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ଅପମାନ କରନ୍ତି, ତଥାପି କେବେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆଘାତ କିମ୍ବା ଶାପ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ; ସେ ଗାଁଠିଏଠାରୁ ଶତଗୁଣ ସମ୍ମାନ ପାଇଁଯୋଗ୍ୟ ଓ ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣୀୟ। ଦ୍ୱିଜ ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମର ଜଳ କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ଅନ୍ନ ଗ୍ରହଣ କରେ, ଯିଏ ଏକାଦଶୀରେ ଉପବାସ କରି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସଦା ପୂଜା କରେ, ଯିଏ ନିତ୍ୟ ନୈବେଦ୍ୟ ଅନ୍ନ ଭୋଜନ କରେ, ଅର୍ପିତ ନ ହୋଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ, ମଳ, ଦୁଧ କିମ୍ବା ମୁତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବ୍ରହ୍ମା ଓ ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନେ ସମସ୍ତେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭକ୍ତ। ପିତୃପୁରୁଷ, ମାମା ଓ ଗୁରୁଙ୍କ ସହ ସମ୍ପର୍କ ଉପରେ ବିବେଚନା କରିବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁ ଗୁରୁ, ପିତା, ପୁତ୍ର କିମ୍ବା ବନ୍ଧୁ ଧର୍ମରେ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ କିପରି ଗୁରୁ, ପିତା, ପୁତ୍ର କିମ୍ବା ବନ୍ଧୁ? ଦ୍ୱିଜମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଯିଏ ଭିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ନୁହେଁ, ସେଉଁଠି ଏକ ଚଣ୍ଡାଳ ମଧ୍ୟ ଯଦି ବୈଷ୍ଣବ ଥାଏ, ସେଉଁଠି ଅଧିକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜ ସନ୍ଧ୍ୟା ବନ୍ଧନ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସଦା ଅପବିତ୍ର ଅଟନ୍ତି କିମ୍ବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିରସନ୍ତି, ସେମାନେ ଅନ୍ୟମାନେ ଠାରୁ ଅଧମ। ଗୁରୁଙ୍କ ମୁଖ ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁମନ୍ତ୍ର ଯାହାଙ୍କ କାନରେ ପ୍ରବେଶ କରେ, ସେ ତାଙ୍କ ସହ ସଂଖ୍ୟାନ୍ତର ପୂର୍ବଜ ଓ ମାମାମାନେ ହରିଙ୍କ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଚାରିଟି ବର୍ଣ୍ଣ—ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର—ଅଛି, କିନ୍ତୁ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ସଦା ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ପଦପଦ୍ମ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି। ଭଗବାନ୍ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଶୌନକ ମୁନି କୁହିଲେ—"ମୁଁ ନିନ୍ଦା, ପ୍ରସ୍ତାବନା ଓ କୌତୁହଳବଶତଃ ଏହି କଥା ଶୁଣିଛି। କିଏ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, କିଏ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଥିଲେ? ପିତାଙ୍କ ଶାପରେ ପୁତ୍ରଙ୍କ ଉପରେ କ'ଣ ଘଟିଲା?" ତା'ପରେ ସୂତ କହିଲେ—"ହେ ଶୌନକ, ଏଠି ଥିଲେ ଅପାନ୍ତରତମା, ସନକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ। ଏଉଁଠି ଅନେକ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ। ପୁତ୍ରଙ୍କ ଶାପରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ ଅର୍ଚ୍ଚନାଯୋଗ୍ୟ ନ ଥିଲେ। ଗୁରୁଙ୍କ ଶାପରେ ନାରଦ ଗନ୍ଧର୍ବ ହେଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ହେଲେ। ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସେ ପୁଷ୍କରରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ସେ ଶିବଙ୍କ କବଚ ସ୍ତୋତ୍ର ଓ ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ସେ ଶତବର୍ଷ ଧରି ଜପ କଲେ। ଶତବର୍ଷ ଶେଷରେ, ସେ ନିଜ ସାମ୍ନାରେ ଶିବଙ୍କ ଦର୍ଶନ କଲେ। ସେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଲୋକ, ଶାଶ୍ୱତ, ଅତି ତେଜସ୍ବୀ ଓ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତିନି ତପସ୍ୟାର ମୂର୍ତ୍ତି, ତପସ୍ୟାର ମୂଳ ଓ ତପସ୍ୟାର ଫଳ ସ୍ୱରୂପ ଭାଗ୍ୟ ଦେଖିଲେ।