ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵରଂ ଵଵ୍ରେ ପରାତ୍ପରମ୍ 4.31.
ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଦାନ ମାଗିଲେ।
କୃପଯା ଚ ଵରଂ ବ୍ରହ୍ମା ଦତ୍ତଵାନଭିଵାଞ୍ଛିତମ୍
ବ୍ରହ୍ମା ଦୟା କରି, ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛିତ ଦାନ ଦେଇଦେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ରାଜା ଦଦର୍ଶ ରଥମୁତ୍ତମମ୍
ଏହି ସମୟରେ, ରାଜା ଏକ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରଥ ଦେଖିଲେ।
ତେଜସାଽଽଚ୍ଛାଦିତଂ ସର୍ଵଂ ସୁପ୍ରଦୀପ୍ତଂ ଦିଶୋ ଦଶ
ସେ ରଥର ତେଜରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଆଲୋକିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନରଚିତଂ ଵିଚିତ୍ରକଲଶୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ଏହି ରଥଟି ଅମୂଲ୍ୟ ମଣିରେ ତିଆରି, ବିଚିତ୍ର ଘଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ସଦ୍ରତ୍ନଦର୍ପଣୈର୍ଦୀପ୍ତୈରତୀଵ ସୁମନୋହରମ୍
ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର ଆଇନା ଦ୍ୱାରା ଚମକୁଥିବା, ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ପାରିଜାତପ୍ରସୂନାନାଂ ମାଲାଜାଲୈଃ ସୁଶୋଭିତମ୍
ପାରିଜାତ ଫୁଲର ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଏହି ରଥ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ପାଇଥିଲା।
ଵେଷ୍ଟିତଂ ପାର୍ଷଦୈର୍ଦିଵ୍ଯୈ ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷିତୈଃ
ଦିବ୍ୟ ଭୃତ୍ୟମାନେ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର ଗହନା ପିନ୍ଧି, ଏହି ରଥକୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ପୀତଵସ୍ତ୍ରପରୀଧାନୈଶ୍ଚନ୍ଦନାଗୁରୁଚର୍ଚିତୈଃ
ସେମାନେ ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଚନ୍ଦନ ଓ ଅଗରୁ ଲଗାଇଥିଲେ।
ସହସା ତସ୍ଯ ଶିରସି ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିର୍ବଭୂଵ ହ
ଏହି ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ହଠାତ୍ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ହେଲା।
ଋଷଯୋ ମୁନଯଃ ସିଦ୍ଧାଃ ପ୍ରକୁର୍ଵନ୍ତୋ ମୁଦାଽଽଶିଷମ୍ 4.31.
ଋଷି, ମୁନି ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିଥିଲେ।
ରାଜା ଚ ପାର୍ଷଦାନ୍ଧ୍ଯାତ୍ଵା ତଦ୍ରୂପଶ୍ଚ ବଭୂଵ ହ
ରାଜା ଭୃତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେମାନଙ୍କ ପରି ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ମଦୀଯଃ ପାର୍ଷଦୋ ଭୂତ୍ଵା ସ ଚ ତସ୍ଥୌ ମମାନ୍ତିକେ
ସେ ମୋର ସେବକ ହୋଇ, ମୋ ପାଖରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ପୁଷ୍ପୋଦ୍ଯାନେ ଚ ରମ୍ଯେ ଚ ପୁଷ୍ପଚନ୍ଦନଵାଯୁନା
ସୁନ୍ଦର ପୁଷ୍ପ ଉଦ୍ୟାନରେ, ପୁଷ୍ପ ଓ ଚନ୍ଦନର ଗନ୍ଧ ହାଲୁକି ବାତାସରେ,
ଵିଲୋକ୍ଯ ଵକ୍ରନଯନା ଜୁଗୋପ ସସ୍ମିତଂ ମୁଖମ୍
ତାଙ୍କର ବାଙ୍କିଆ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖି, ସେ ହସୁଥିବା ମୁହଁକୁ ରକ୍ଷା କଲେ।
ଚାରୁଚମ୍ପକଵର୍ଣାଭା ସତତଂ ସ୍ଥିରଯୌଵନା
ସେ ଚମ୍ପକ ଫୁଲର ରଙ୍ଗ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ସଦା ଯୌବନରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ।
ଶରତ୍ପାର୍ଵଣଶୁଭ୍ରାଂଶୁପ୍ରଭାମୁଷ୍ଟକରାନନା
ଶରତ୍ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଚନ୍ଦ୍ରର ଶୁଭ୍ର କିରଣର ଆଭାରେ ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ମୋହିତୁଂ ଶକ୍ତା କଟାକ୍ଷୈରେଵ ଲୀଲଯା
ତାଙ୍କର କେବଳ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ସେ ତିନି ଲୋକକୁ ସହଜରେ ମୋହିତ କରିପାରୁଥିଲେ।
ପୁଲକାଞ୍ଚିତସର୍ଵାଙ୍ଗୀ ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ସଂପ୍ରାପ ଵର୍ତ୍ମନି
ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦେହ କୁଞ୍ଚିତ ହେଲା, ଓ ସେ ପଥରେ ଅଚେତନ ହୋଇ ପଡ଼ିଲେ।
ସ ଵିକାରଂ ନ ହି ପ୍ରାପ ହ୍ଯାତ୍ମାରାମୋ ଜିତେଂଦ୍ରିଯଃ
ସେ ନିଜେ ଆତ୍ମାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଥିବାରୁ କୌଣସି ପରିବର୍ତ୍ତନକୁ ଅନୁଭବ କଲେ ନାହିଁ।
ସକାମା ସା ଚ କୁଲଟା ବଭୂଵ ହତଚେତନା 4.31.
ସେ ଆଶାକୁଳ ହୋଇ, ଚେତନା ହରାଇଥିବା ଏକ ଅପବିତ୍ର ନାରୀ ହେଲେ।
ସର୍ଵଂ ଜାରଂ ଵିସସ୍ମାର ତତ୍ଯାଜ ହରିମୀଶ୍ଵରୀ
ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରେମିକଙ୍କୁ ଭୁଲିଗଲେ ଏବଂ ହରିଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତପ୍ତପାତ୍ରେ ଯଥା ସସ୍ଯଂ ଭ୍ରମତ୍ଯେଵ ତଥା ପଥି
ଯେପରି ତାପିତ ପାତ୍ରରେ ଧାନ୍ୟ ଘୁରୁଥାଏ, ସେପରି ସେ ରାସ୍ତାରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ।
ଗଚ୍ଛନ୍ତୀ କାମଲୋକଂ ସା ସକାମା ତେନ ଵର୍ତ୍ମନା ଅଭିପ୍ରାଯେଣ ବୁବୁଧେ ପପ୍ରଚ୍ଛ ସସ୍ମିତା ତଦା
ସେ ଆଶାକୁଳ ହୋଇ, ସେଇ ପଥରେ କାମଲୋକକୁ ଯାଉଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଭାବନା ବୁଝି, ସେ ହସି ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ।
ଵଦ ଶୀଘ୍ରଂ ମହାଭାଗେ ରମ୍ଭାଽହଂ ଚେତନଂ କୁରୁ
ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର କହ; ମୁଁ ରମ୍ଭା, ମୋର ଚେତନାକୁ ଜାଗ୍ରତ କର।
କୁଲଟା ସର୍ଵସୌଭାଗ୍ଯା ନ ଵଯଂ କୁଲପାଲିକାଃ
ଆମେ ଅପବିତ୍ର ନାରୀମାନେ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଧାରଣ କରିଛୁ; ଆମେ କୌଣସି କୁଳର ରକ୍ଷାକାରୀ ନୁହେଁ।
ଯାନ୍ତି ପ୍ରାଣା ଯତଃ କାଲେ କା ଲଜ୍ଜା ତତ୍ର ଜୀଵିନାମ୍
ଯେତେବେଳେ ପ୍ରାଣ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ସମୟରେ ଯାଏ, ତେବେ ଜୀବନ୍ତମାନେ କାହିଁକି ଲଜ୍ଜା କରିବେ?
କାନ୍ତେଽପତ୍ଯେ ସ୍ଵବନ୍ଧୌ ଚ ସ୍ନେହୋ ଯଃ ସ୍ଵାତ୍ମହେତୁକଃ
ପ୍ରିୟଜନ, ସନ୍ତାନ କିମ୍ବା ନିଜ ଲୋକ ପାଇଁ ଯେ ଭଲପାଇବା, ସେଟି ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ଯେଷୁ ଯନ୍ମାନସଂ ଶଶ୍ଵତ୍ତେଷାଂ ପ୍ରାଣାସ୍ତ ଏଵ ହି
ଯାହାଙ୍କ ଉପରେ ମନ ସଦା ଲାଗିଥାଏ, ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରାଣ ସେଠି ଥାଏ।
ସହ ସଖ୍ଯା ସମାଲୋକ୍ଯ ମନସା ଗଚ୍ଛ ତଂ ପ୍ରିଯମ୍ 4.31.
ସହେଳୀଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗରେ ଦେଖି, ମନରେ ନେଇ ତୁମ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଯାଅ।