ଵସ୍ତ୍ରଂ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ଜ୍ଵଲଦଗ୍ନିଃ ସୁରେଶ୍ଵରଃ
ବସ୍ତ୍ର ଜଳିଯିବା ପରେ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ଉପରକୁ ବଢ଼ିଲେ, ହେ ଦେବତାମନ୍ଦଳୀର ନାଥ।
କୃଷ୍ଣସ୍ତଦ୍ଵର୍ଦ୍ଧନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସସର୍ଜାପଃ ସ୍ଵଲୀଲଯା
ସେ ବୃଦ୍ଧିକୁ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ନିଜ ଖେଳରେ ପାଣି ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଵିଶ୍ଵୌଘଂ ପ୍ଲାଵଯାମାସ ମୁଖବିଂଦୁଜଲଂ ଦ୍ଵିଜ
ତାଙ୍କ ମୁଖରୁ ପଡ଼ିଥିବା ଜଳବିନ୍ଦୁ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ପ୍ରବାହିତ କଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜ।
ତତଃପ୍ରଭୃତି ତେନାଗ୍ନିସ୍ତୋଯାନ୍ନିର୍ଵାଣତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ସେଇ ସମୟରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଅଗ୍ନି ପାଣି ଦ୍ୱାରା ନିବାଯାଏ।
ଉତ୍ତସ୍ଥୌ ତଜ୍ଜଲାଦେକଃ ପୁମାନ୍ସ ଵରୁଣଃ ସ୍ମୃତଃ
ସେଇ ପାଣିରୁ ଏକ ପୁରୁଷ ଉଠିଆସିଲେ—ସେ ବରୁଣ ବୋଲି ଚିହ୍ନାଯାନ୍ତି।
ଆଵିର୍ବଭୂଵ କନ୍ଯୈକା ତଦ୍ଵହ୍ନେର୍ଵାମପାର୍ଶ୍ଵତଃ
ସେଇ ଅଗ୍ନିର ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଏକ କନ୍ୟା ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଜଲେଶସ୍ଯ ଵାମପାର୍ଶ୍ଵାତ୍କନ୍ଯା ଚୈକା ବଭୂଵ ସା 1.4.
ଜଳର ନାଥଙ୍କ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଏକ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ବଭୂଵ ପଵନଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ଵିଭୋର୍ନିଶ୍ଵାସଵାଯୁତଃ
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ରୀମାନ୍ ବାୟୁ, ସର୍ବଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ଶ୍ୱାସରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ତସ୍ଯ ଵାଯୋର୍ଵାମପାର୍ଶ୍ଵାତ୍କନ୍ଯା ଚୈକା ବଭୂଵ ହ
ସେଇ ବାୟୁଙ୍କର ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଗୋଟିଏ ଝିଅ ଜନ୍ମ ନେଲା ।
କୃଷ୍ଣସ୍ଯ କାମବାଣେନ ରେତଃପାତୋ ବଭୂଵ ହ
କୃଷ୍ଣଙ୍କର କାମବାଣର ପ୍ରଭାବରେ ତାଙ୍କର ବୀର୍ୟ ଝରିଗଲା ।