ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨ ਗੁਆ ਲਿਆ ਉਹ ਮੁੜ ਧਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਉੱਭਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਤ੍ਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ। ਉਸ ਨੇ ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸਤੁਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਰੱਖਿਆ-ਕਵਚ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੀਤੀਆਂ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਪੂਜਾ, ਸਤੁਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਧੀਆਂ ਕਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਹਰਿ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ-ਕਵਚ ਵਿਸ਼ਰਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਕਰੁਣਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਹਨ, ਨੇ ਫਿਰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਰਾਜ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਆਈਆਂ-ਜਾਈਆਂ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਸਨ। ਫਿਰ ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਦੱਤਾ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵਿਲੱਖਣ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਯੋਗ ਹੋ ਕਿ ਦੱਸੋ। ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇ ਰੱਖਿਆ-ਕਵਚ ਬਾਰੇ ਵੀ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਸੂਤਿ! ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ। ਸੂਤਿ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਸਤੁਤੀ, ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ-ਕਵਚ ਸੁਣੋ ਜੋ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ। ‘‘ਓਮ, ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਵਾਹਾ।’’ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੇ ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਹਰਿ ਸੰਬੰਧੀ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਜੋ ਧਿਆਨ-ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅਤਿ ਵਿਲੱਖਣ ਹੈ। ਇਹ ਗੁਪਤ ਰੱਖਿਆ-ਕਵਚ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ‘‘ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਜੋ 'ਬ੍ਰਹਮੰਡ-ਪਾਵਨ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਮੈਨੂੰ, ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਅਤੇ ਭਗਤ ਨੂੰ, ਹੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ।’’ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ‘‘ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਦਿਆਂਗਾ ਜੋ ਰਾਜ ਹੈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁਪਤ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਆਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚੈਤਾ ਬਣੋ। ਹੇ ਧਰਮ, ਇਹ ਰੱਖ ਕੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਗਵਾਹ ਬਣੋ। ਹਰਿ ਆਪ ਹੀ ਇਸ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਅਤੇ ਇਸ ਰੱਖਿਆ-ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੋਖ ਵਿੱਚ ਉਚਿਤ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਇਹ ਸਿਧ ਰੱਖਿਆ-ਮੰਤ੍ਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।’’ ‘‘ਪ੍ਰਣਵ’’ ਅੱਖਰ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਰਾਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਕੰਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਤੇ ਹੇ ਹਰਿ, ਮੇਰੀ ਸਾਹ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਛੇ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ‘‘ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਯ ਸਵਾਹਾ’’ ਮੇਰੇ ਗਲੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਅੱਠ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ‘‘ਨਮੋ ਗੋਪਾਂਗਨੇਸ਼ਾਯ’’ ਮੇਰੇ ਮੋਢਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ‘‘ਓਮ, ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਵਾਹਾ’’। ‘‘ਐਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਯ ਸਵਾਹਾ’’ ਮੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਕੰਨਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ‘‘ਓਮ ਹਰਾਏ ਨਮਹ’’ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪੂਰਬ ਵੱਲੋਂ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਮਾਧਵ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਤੋਂ; ਗੋਵਿੰਦ ਪੱਛਮ ਤੋਂ, ਰਾਧਿਕੇਸ਼ਵਰ ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ ਤੋਂ। ਪਰਮ ਨਾਰਾਯਣ ਆਪ ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਜੇਹੜਾ ਇਹ ਰੱਖਿਆ-ਮੰਤ੍ਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਵੀ ਨਹੀਂ ਗੁਆਉਂਦਾ। ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਆਭੂਸ਼ਣ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਰੱਖਿਆ-ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਜੀਵਤ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਤਿ ਜੀ ਨੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ।