ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਪਞ੍ਚਬਾਣਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚ ਬਾਣਾਂਸ਼੍ਚ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਪੰਜ ਬਾਣਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪੰਜ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਸਰ੍ਵਾਂਗੀ ਕਮ੍ਪਿਤਾ ਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾ
ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਕੰਬੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਕ੍ਸ਼ਣਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਨ੍ਦ੍ਰਾਂ ਸੁਖਾਵਹਾਮ੍
ਇਕ ਪਲ ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਹੋਈ, ਇਕ ਪਲ ਸੁਖਦਾਈ ਨੀਂਦ ਆਈ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸਾ ਚੇਤਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪ੍ਰਾਪ ਵਿषਣ੍ਣਤਾਮ੍
ਇਕ ਪਲ ਉਹ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਈ, ਇਕ ਪਲ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਈ।
ਭ੍ਰਮਨ੍ਤੀ ਕ੍ਸ਼ਣਮੁਦ੍ਵੇਗਾਦ੍ਵਿਵਸਨ੍ਤੀ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੀ ਰਹੀ, ਫਿਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਮੁੜ ਆ ਗਈ।
ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਤਲ੍ਪਂ ਚ ਤਦ੍ਬਭੂਵਾਤਿਕਣ੍ਟਕਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਸੇਜ ਹੁਣ ਕਾਂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਨਿਲਯਸ਼੍ਚ ਨਿਰਾਕਾਰਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਤੇ ਪਤਲਾ ਕਪੜਾ ਅੱਗ ਬਣ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਨ੍ਦ੍ਰਾਯਾਂ ਸੁਵੇषਂ ਪੁਰੁषਂ ਸਤੀ
ਤੰਦਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਸਤੀ ਨੇ ਇਕ ਸੋਹਣੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਮਰਦ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਂਗਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍ 2.16.
ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕਥਯਨ੍ਤਂ ਰਤਿਕਥਾਂ ਚੁਮ੍ਬਨ੍ਤਮਧਰਂ ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ ਦੇ ਹੋਠ ਚੁੰਮਦਾ ਸੀ।
ਪੁਨਰੇਵ ਤੁ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮਾਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਵਸਨ੍ਤਕਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਮੁੜ ਵਸੰਤਕਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਚੇਤਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਲਲਾਪ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਆਪਣੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡੋ ਮਹਾਯੋਗੀ ਜੈਗੀषਵ੍ਯਾਨ੍ਮਨੋਰਮਮ੍
ਸ਼ੰਖਚੂੜ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ ਸੀ, ਜੈਗੀਸ਼ਵਿਆਂ ਲਈ ਮਨਮੋਹਣਾ ਸੀ।
ਪਠਨ੍ਸਦਾ ਤੁ ਕਵਚਂ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਸੀ।
ਆਜ੍ਞਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸੋऽਪਿ ਬਦਰੀਂ ਵੈ ਸਮਾਯਯੌ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੀ ਬਦਰੀ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਨਵਯੌਵਨਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਕਾਮਦੇਵਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਹ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ ਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਵੇਤਚਮ੍ਪਕਵਰ੍ਣਾਭਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਚੰਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਰਖਦਾ ਸੀ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮਹਾਰਤ੍ਨਗਣਾਕ੍ਲृਪ੍ਤਵਿਮਾਨਸ੍ਥਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਣਾ ਸੀ।
ਪਾਰਿਜਾਤਪ੍ਰਸੂਨਾਢ੍ਯਮਾਲ੍ਯਵਨ੍ਤਂ ਚ ਸੁਸ੍ਮਿਤਮ੍ 2.16.
ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਮੁਸਕਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਨ੍ਨਿਧਾਨੇ ਤਂ ਮੁਖਮਾਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਵਾਸਸਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੁਖ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਬਭੂਵ ਸਾ ਨਮ੍ਰਮੁਖੀ ਨਵਸਙ੍ਗਮਲਜ੍ਜਿਤਾ
ਉਹ ਲਜਜਤ ਹੋ ਗਈ, ਮੁਖ ਨੀਵਾਂ ਕਰਕੇ, ਨਵੇਂ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਸ਼ਰਮਾਈ ਹੋਈ।
ਪਿਬਨ੍ਤੀ ਤਨ੍ਮੁਖਾਮ੍ਭੋਜਂ ਲੋਚਨਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸਨ੍ਤਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮੁਖ-ਕਮਲ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ।
ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਤਲ੍ਪਸ੍ਥਾਂ ਵਸਨ੍ਤੀਂ ਵਾਸਸਾ ਵृਤਾਮ੍
ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀਆਂ ਸੇਜਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਲਪਟੀ ਹੋਈ।
ਸੁਪੀਨਕਠਿਨਸ਼੍ਰੋਣੀਂ ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਪਯੋਧਰਾਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਤਨ ਗੋਲ ਤੇ ਉਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪਕ੍ਵਬਿਮ੍ਬਾਧਰੋष੍ਠੀਂ ਚ ਸੁਨਾਸਾਂ ਸੁਨ੍ਦਰੀਂ ਵਰਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਹੋਠ ਪੱਕੇ ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਸਨ, ਨੱਕ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਸੀ।
ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਪਰਿਵृਤਾਂ ਸੁਖਦृਸ਼੍ਯਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਸੁਖਦਾਈ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ।
ਸਿਨ੍ਦੂਰਬਿਨ੍ਦੁਨਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸੀਮਨ੍ਤਾਧਃਸ੍ਥਲੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਕੇਸਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਹੇਠ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਸਿੰਦੂਰ ਦਾ ਟਿਕਾ ਸੀ।
ਕਰਪਦ੍ਮਤਲਾਰਕ੍ਤਾਂ ਨਖਚਨ੍ਦ੍ਰੈਰ੍ਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਹਥੇਲੀ ਲੋਟਸ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਸਨ, ਤੇ ਨਖ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਆਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਆਰਕ੍ਤਵਰ੍ਣਂ ਲਲਿਤਮਲਕ੍ਤਕਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ 2.16.
ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਗੁਲਾਬੀ ਸੀ, ਨਰਮ ਲਾਲ ਲੱਕ ਦੀ ਚਮਕ ਵਰਗਾ।
ਸ਼ਰਦਿਨ੍ਦੁਵਿਨਿਨ੍ਦ੍ਯੈਕਨਖੇਨ੍ਦ੍ਵੋਘਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਨਖ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਝੁੰਡਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਚੰਦ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।