ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਬਟੋਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਰੁਣਾਸਾਗਰੋ ਵਿਧਿਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੱਚੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਧੀ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭृਗੋਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਚ ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ਼੍ਚਤੁਰਾਨਨਃ
ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਤਦ੍ਭਵੇਤ੍ਸਰ੍ਵਮਿਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਾਨਸੇ
ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ: ਕਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਸृष੍ਟਿਰੇषਾ ਭਗਵਤਃ ਸਮ੍ਭਵੇਦੀਸ਼੍ਵਰੇਚ੍ਛਯਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਰਵੋਚ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੀ ਬਣੀ ਹੈ।
ਸृष੍ਟਿਃ ਸृष੍ਟਾ ਮਯਾ ਪੁਤ੍ਰ ਕ੍ਲੇਸ਼ੇਨੈਵੇਸ਼੍ਵਰਾਜ੍ਞਯਾ
ਮੈਂ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਸੀ।
ਤ੍ਰਿਸ੍ਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵੋ ਨਿਰ੍ਭੂਪਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਤੂੰ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਵਿਟ੍ਛੂਦ੍ਰੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਾ ਸृष੍ਟਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਧੈਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਚਾਰ ਜਾਤੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਛੱਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਚ ਭਵਿਤਾ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੇਨ ਤੇ
ਜੇ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਗਚ੍ਛ ਵਤ੍ਸ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜ
ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲ ਜਾ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਲੈ।
ਵਿਨਾऽਜ੍ਞਯਾ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਕੋ ਵਾ ਤਾਨ੍ਹਨ੍ਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਕੌਣ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ?
ਉਪਾਯਂ ਕੁਰੁ ਯਤ੍ਨੇਨ ਜਯਬੀਜਂ ਸ਼ੁਭਾਵਹਮ੍
ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਚੰਗਿਆਈ ਵਾਲਾ ਉਪਾਅ ਲੱਭਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਮਨ੍ਤ੍ਰਕਵਚਗ੍ਰਹਣਂ ਕੁਰੁ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਤ੍
ਸ਼ੰਕਰ ਕੋਲੋਂ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਕਵਚ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਲੈ ਲੈ।
ਗੁਰੁਸ੍ਤੇ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥਃ ਸ਼ਿਵੋ ਜਨ੍ਮਨਿ ਜਨ੍ਮਨਿ
ਤੇਰਾ ਗੁਰੂ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਜਗਤਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਲਭ੍ਯਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਕਰ੍ਮਣਾ ਲਭ੍ਯਤੇ ਗੁਰੁਃ
ਕਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਮੰਤ੍ਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਕਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਗੁਰੂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯ ਵਿਜਯਂ ਨਾਮ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਵਚਂ ਵਰਮ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਵਧੀਆ ਕਵਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ,
ਦਿਵ੍ਯਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਦਾਤਾ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਤੈਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸ੍ਫੀਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਜਗਾਮ ਸਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਵਰ ਲੈ ਕੇ, ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਲਕ੍ਸ਼ਯੋਜਨਮੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਦ੍ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਤੋਂ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਉੱਤੇ ਤੇ ਵੱਖਰਾ ਹੈ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਯਸ੍ਯ ਗੌਰੀਲੋਕਸ਼੍ਚ ਵਾਮਤਃ
ਉਸਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵੈਕੁੰਠ ਹੈ, ਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਗੌਰੀ ਲੋਕ ਹੈ।
ਤੇषਾਮੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਗੋਲੋਕਃ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਕੋਟਿਯੋਜਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਪੰਜ ਕਰੋੜ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਗੋਲੋਕ ਹੈ।
ਮਨੋਯਾਯੀ ਸ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਉਹ ਜੋਗੀ ਮਨ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਰੇਣ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦੈਃ
ਉਹ ਉੱਚੇ ਜੋਗੀਆਂ ਨਾਲ ਸੀ, ਜੋ ਸਿੱਧੀਆਂ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।
ਵੇष੍ਟਿਤਂ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਸਮੂਹੈਰ੍ਵਾਞ੍ਛਿਤਪ੍ਰਦੈਃ
ਉਹ ਓਥੇ ਕਲਪ ਵ੍ਰਿੱਛਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਮਨ ਚਾਹੀ ਦਾਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪਾਰਿਜਾਤਤਰੂਣਾਂ ਚ ਵਨਰਾਜਿਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਰਚਿਤੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤੈਰ੍ਮਣਿਵੇਦਿਭਿਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਾਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਸ਼ਤਕੋਟਿਗृਹੈਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਮਹਾਨ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਹਵੈਲੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਨ੍ਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ੇ ਰਮ੍ਯੇ ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਲਯਮ੍
ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਨਿਵਾਸ-ਸਥਾਨ ਵੇਖਿਆ।
ਅਤ੍ਯੂਰ੍ਧ੍ਵਮਮ੍ਬਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰਨੀਰਨਿਭਂ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਮਹਲ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਦੁੱਧ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਰਚਿਤੈ ਰਤ੍ਨਸੋਪਾਨਭੂषਿਤੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਅਮੋਲਕ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮਾਣਿਕ੍ਯਜਾਲਮਾਲਾਭਿਃ ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਕਲਸ਼ੋਜ੍ਜ੍ਵਲੈਃ
ਉਸ ਥਾਂ ਮਾਣਕਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਘੜੇ ਸਨ।