ਉਪਾਯਂ ਕੁਰੁ ਯਤ੍ਨੇਨ ਜਯਬੀਜਂ ਸ਼ੁਭਾਵਹਮ੍
ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਚੰਗਿਆਈ ਵਾਲਾ ਉਪਾਅ ਲੱਭਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਮਨ੍ਤ੍ਰਕਵਚਗ੍ਰਹਣਂ ਕੁਰੁ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਤ੍
ਸ਼ੰਕਰ ਕੋਲੋਂ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਕਵਚ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਲੈ ਲੈ।
ਗੁਰੁਸ੍ਤੇ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥਃ ਸ਼ਿਵੋ ਜਨ੍ਮਨਿ ਜਨ੍ਮਨਿ
ਤੇਰਾ ਗੁਰੂ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਜਗਤਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਲਭ੍ਯਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਕਰ੍ਮਣਾ ਲਭ੍ਯਤੇ ਗੁਰੁਃ
ਕਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਮੰਤ੍ਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਕਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਗੁਰੂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯ ਵਿਜਯਂ ਨਾਮ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਵਚਂ ਵਰਮ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਵਧੀਆ ਕਵਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ,
ਦਿਵ੍ਯਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਦਾਤਾ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਤੈਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸ੍ਫੀਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਜਗਾਮ ਸਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਵਰ ਲੈ ਕੇ, ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਲਕ੍ਸ਼ਯੋਜਨਮੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਦ੍ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਤੋਂ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਉੱਤੇ ਤੇ ਵੱਖਰਾ ਹੈ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਯਸ੍ਯ ਗੌਰੀਲੋਕਸ਼੍ਚ ਵਾਮਤਃ
ਉਸਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵੈਕੁੰਠ ਹੈ, ਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਗੌਰੀ ਲੋਕ ਹੈ।
ਤੇषਾਮੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਗੋਲੋਕਃ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਕੋਟਿਯੋਜਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਪੰਜ ਕਰੋੜ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਗੋਲੋਕ ਹੈ।
ਮਨੋਯਾਯੀ ਸ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਉਹ ਜੋਗੀ ਮਨ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਰੇਣ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦੈਃ
ਉਹ ਉੱਚੇ ਜੋਗੀਆਂ ਨਾਲ ਸੀ, ਜੋ ਸਿੱਧੀਆਂ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।
ਵੇष੍ਟਿਤਂ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਸਮੂਹੈਰ੍ਵਾਞ੍ਛਿਤਪ੍ਰਦੈਃ
ਉਹ ਓਥੇ ਕਲਪ ਵ੍ਰਿੱਛਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਮਨ ਚਾਹੀ ਦਾਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪਾਰਿਜਾਤਤਰੂਣਾਂ ਚ ਵਨਰਾਜਿਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਰਚਿਤੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤੈਰ੍ਮਣਿਵੇਦਿਭਿਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਾਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਸ਼ਤਕੋਟਿਗृਹੈਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਮਹਾਨ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਹਵੈਲੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਨ੍ਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ੇ ਰਮ੍ਯੇ ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਲਯਮ੍
ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਨਿਵਾਸ-ਸਥਾਨ ਵੇਖਿਆ।
ਅਤ੍ਯੂਰ੍ਧ੍ਵਮਮ੍ਬਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰਨੀਰਨਿਭਂ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਮਹਲ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਦੁੱਧ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਰਚਿਤੈ ਰਤ੍ਨਸੋਪਾਨਭੂषਿਤੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਅਮੋਲਕ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮਾਣਿਕ੍ਯਜਾਲਮਾਲਾਭਿਃ ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਕਲਸ਼ੋਜ੍ਜ੍ਵਲੈਃ
ਉਸ ਥਾਂ ਮਾਣਕਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਘੜੇ ਸਨ।
ਆਲਯਸ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਿਂਹਦ੍ਵਾਰਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ
ਉਸ ਮਹਲ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸਨੇ ਸਿੰਘ-ਦੁਆਰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਵੇਦਿਕਾਭਿਸ਼੍ਚ ਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਤਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ ਬਾਹਰ ਤੇ ਅੰਦਰ ਚੌਕੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਚਿਤ੍ਰੇਣ ਚਿਤ੍ਰਿਤਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਅਨੋਖੇ ਨਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮਹਾਕਰਾਲਦਨ੍ਤਾਸ੍ਯੌ ਵਿਰਕ੍ਤੌ ਰਕ੍ਤਲੋਚਨੌ
ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਵਿਭੂਤਿਭੂषਿਤਾਂਗੌ ਚ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਾਮ੍ਬਰੌ ਵਰੌ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਚੀਤੇ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਸਨ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਪਟ੍ਟਿਸ਼ਧਰੌ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ
ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਤੇ ਭਾਲੇ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਨਯੇਨ ਵਿਨੀਤਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਵਿਨੀਤੌ ਮਹਾਬਲੌ
ਉਹ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਿਮਰ ਹੋਏ, ਪਰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਵੱਸ ਆਉਂਦੇ ਸਨ।
ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृਪਾਯੁਕ੍ਤੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਮਾਜ੍ਞਾਂ ਦਦਤੁਰੀਸ਼੍ਵਰਾਨੁਚਰੌ ਵਰੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ षੋਡਸ਼ ਦ੍ਵਾਰੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੁਮਨੋਹਰਾਃ
ਉਸਨੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਸੋਹਣੇ ਸੋਹਣੇ ਸੋਲਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੇਖੇ।