सौतिः शौनकस्य जिज्ञासां श्रुत्वा, सस्नेहमुवाच— "शृणु, भगवन्, तद् एव स्तोत्रं, मन्त्रं च, कवचं च, यद् दत्तं पुरा।" स औषधमिव पवित्रं मन्त्रं प्राह— "ॐ रासमण्डलाधिपतये स्वाहा।" एष मन्त्रः पुरा ब्रह्मणा पुष्करे कुमाराय हरिसम्बन्धे दत्तः। विष्णोः ध्यानं, यद् वेदेषु प्रतिपादितं, शाश्वतम् अतीव दुर्लभं च। एतत् गुह्यतमं कवचं पित्रोर्मुखात् श्रुतं मया। एतत् ब्रह्मणा त्रिशूलधृते गोलोके रासमण्डले दत्तम्। तत्र ब्रह्मा करुणया उवाच— "भगवन्, ब्रह्माण्डपावनं नामकं, मां, महेशं, धर्मं, भक्तं च, भक्तवत्सल, ब्रूहि।" श्रीकृष्णः प्रत्युवाच— "दास्यामि ते गुह्यतमं दुर्लभं च। न एष सर्वेषां दातव्यः, आत्मनः प्राणसमः हि मे। अस्य सृष्ट्याः धारणं कृत्वा त्वं त्रैलोक्यस्य कर्ता भव। धर्मन्, एतद् धारयित्वा कर्मणां साक्षी भव। हरिः स्वयम् एष ब्रह्माण्डस्य, अस्य कवचस्य च, पावकः। धर्मार्थकाममोक्षेषु अस्य प्रयोगः प्रतिपादितः। यः अस्य सिद्धकवचस्य धारकः, स मे तुल्यः भवति।" "प्रणवः मम शिरः पातु, नमो रामेश्वराय च। कृष्णः उभे श्रोत्रे पातु, हरिः प्राणं च मम। षडक्षरः मन्त्रः 'श्रीकृष्णाय स्वाहा' कण्ठं पातु। अष्टाक्षरः 'नमो गोपाङ्गनेशाय' स्कन्धौ पातु। ॐ रासमण्डलाधिपतये स्वाहा। 'ऐं कृष्णाय स्वाहा' इति मन्त्रः सदा उभे श्रोत्रे पातु। 'ॐ हरये नमः' इति पृष्ठं पादौ च सदा पातु। श्रीकृष्णः पूर्वदिशि पातु, माधवः आग्नेय्यां दिशि, गोविन्दः पश्चिमे, राधिकेश्वरः वायव्यां दिशि। परं नारायणः सर्वत्र सदा मां पातु।" "मम प्राणतुल्यं तुभ्यं दत्तम्; कवचस्य धारकः तस्य अंशमात्रं अपि न अर्हति। विधिवत् गुरुम् वस्त्राभरणचन्दनैः पूज्य, कवचस्य प्रसादात् जीवन्मुक्तः भवति।" सौतिः पुनरुवाच— "वसिष्ठेन गन्धर्वाय दत्तः मन्त्रः, मनवे च यः दत्तः— स मन्त्रः 'ॐ भगवते शिवाय स्वाहा'। एष मन्त्रः पूर्वं ब्रह्मणा रावणाय दत्तः। तस्य मूलमन्त्रेण सर्वाणि हविर्यज्ञानि श्रेष्ठान्नानि च दातव्यानि। 'ॐ नमो महादेवाय, महेश्वर, महाभाग, प्रकाशितं कवचम्—'" महेश्वरः उवाच— "दास्यामि ते गुह्यतमं दुर्लभं च। पूर्वं एतत् दुर्वाससे त्रैलोक्यविजये दत्तम्। यः भक्त्या मेदं कवचं धारयति, स पण्डितः— अस्य संसारपावनस्य कवचस्य धर्मार्थकाममोक्षेषु प्रयोगः प्रतिपादितः। पञ्चलक्षजपेन कवचं सिद्धिं ददाति— तेजसा, सिद्ध्या, योगेन, तपसा, शौर्येण च। शम्भुः मम शिरः पातु, महेश्वरः मुखं पातु।