ॐ, रासमण्डलनाथाय नमः स्वाहा—इति समर्प्य, सर्वदा ‘ऐं कृष्णाय स्वाहा’ इति मन्त्रः मम कर्णद्वयं पातु। ‘ॐ हरये नमः’ इति मन्त्रः सदा मम पृष्ठं पादौ च रक्षतु। पूर्वदिक्क्षु श्रीकृष्णः माम्, आग्नेय्यां माधवः च रक्षेताम्। पश्चिमे गोविन्दः, वायव्यां राधिकेश्वरः माम् अवतु। सर्वत्र परमार्थनारायणः स्वयमेव सदा माम् अवतु। एवं मम प्राणसमं मह्यं दत्तमस्ति; यः एष रक्षामन्त्रः धार्यते, स तस्य अंशमात्रमपि न अर्हति। यथाविधि गुरुम् वस्त्राभरणचन्दनैः पूजयित्वा, रक्षामन्त्रस्य प्रसादेन जीवन्नेव मुक्तो भवति। सौतिः उवाच—वसिष्ठेन गन्धर्वाय दत्तो मन्त्रः, यश्च मनवे दत्तः, स एव मन्त्रः—‘ॐ भगवते शिवाय स्वाहा’ इति। स मन्त्रः पूर्वं रावणाय ब्रह्मणा दत्तः। तस्य मूलमन्त्रेण सर्वाहुत्यन्नं च श्रेष्ठं दातव्यम्। ‘ॐ नमो महादेवाय, महेश्वर, महाभाग, यदिदं कवचं प्रकाशितम्’ इति। महेश्वर उवाच—‘इदं तव गुप्तं परमदुर्लभं दास्यामि। पुरा दुर्वाससे त्रैलोक्यविजयाय दत्तम्। यः भक्त्या बुद्धिमान् मम एतत्कवचं धारयति—संसारपावनं एतत्कवचं धर्मार्थकाममोक्षेषु विनियुज्यते। पञ्चलक्षजपेन कवचं तेजसा, सिद्ध्या, योगेन, तपसा, शौर्येण च सिद्धिदायकम्। शम्भुः मम शीर्षं रक्षतु, महेश्वरः मुखं पातु। चन्द्रचूडः कण्ठं रक्षतु, वृषध्वजः स्कन्धौ पातु। विश्वनाथः सर्वाङ्गानि सर्वदिषः सर्वदा च रक्षतु।’ एवं बाणकवचस्य अद्भुतं स्वरूपं वर्णितम्। यत् पुण्यं सर्वतीर्थस्नानेन लभ्यते, तत् एतस्य श्रवणेन लभ्यते। यः अज्ञानवान् एतत्कवचं न जानाति, स माम् उपास्य अपि अल्पबुद्धिः स्यात्। सौतिः उवाच—मन्त्रराजः, कामद्रुमः, पूर्वं वसिष्ठेन दत्तः। ‘ॐ नमः शिवाय, देवसाराय, देवेश्वराय, नीलरक्ताय नमः’ इति। ज्ञानानन्दस्वरूपः, ज्ञानरूपः, ज्ञानबीजः, नित्यः। तपोरूपः, तपोबीजः, तपोवित्तमणिः श्रेष्ठः। भोगमोक्षकारणं, नरकसागरतरकः। हिमचन्दनकुन्दचन्द्रकुमुदोत्पलसदृशः। वस्तुवैचित्र्येन नानारूपधारी। वायुरूपः, सोमरूपः, सूर्यरूपः, महाबलः प्रभुः। भक्तजीवितः, भक्तवत्सलः। अनन्तः, वाचामनसः अतीतः, त्रिशूलशूलधारी, स्मिताननः, चन्द्रशेखरः। एवं हि बाणः, स्वसंयम्य, प्रतिदिनं मन्त्रराजं जपन् उक्तवान्। एष मन्त्रः कदाचित् वसिष्ठेन गन्धर्वाय दत्तः। यः भक्त्या एतत्पुण्यं स्तोत्रं जपति—अपुत्रः पुरुषः संवत्सरमेकं शृण्वन् पुत्रं लभते। कुष्ठी वा महातपी वा, सः अपि संवत्सरमेकं शृण्वन् आरोग्यं प्राप्नोति।