एकदा, या धर्ममयस्य कथायाः प्रवाहे, उक्तं यत् या स्त्री या पुरुषेण "माता" इति सम्बोधिता, तया सह यो पुरुषः संयोगं करोति, तस्य आयुःसूत्रं छिद्यते। मातृसंयोगः चतुर्गुणेन दोषेन युक्तः भवति। एवं कृतवान् नरः ब्रह्मणः यावन्ति कल्पानि, तावन्ति कालानि कुम्भीपाकनरके पतति। तत्र नरकः कुम्भकारचक्रवत् परिवर्तमानः, तीक्ष्णधारः खड्गसमानः, कीलवत् कृमिभिः आकुलः, दग्धस्वरूपः अग्निसमोष्णः च भवति। एवं महापापं तस्य भवति यः स्वगुरुपत्नीं संप्रसज्जते। एवं कथायाम्, घृताची नाम अप्सरा एकदा उक्तवती—"अद्य अहं कामस्य गृहम् गमिष्यामि, तस्य प्रियायाः समीपम् यास्यामि।" तस्याः वचनानि श्रुत्वा विश्वकर्मा क्रुद्धः अभवत्। क्रोधेन सः तां घृताचीं घोरशापेन शप्तवान्। ततः, तस्मै विश्वकर्मणे उक्त्वा, घृताची कामस्य गृहम् अगच्छत्। तत्र, भारतदेशे, कामस्य च गोपस्य च इच्छया, सा स्मृतिपूर्वकं पुनर्जन्म प्राप्य, तपस्विनी अभवत्। सा घोराणि तपांसि अकरोत्, तस्याः शरीरं तप्तहिरण्यमिव दीप्तिमत् अभवत्। देवविश्वकर्मणः प्रभावेन सा नव पुत्रान् अपात्। एवं शौनकः पप्रच्छ—"क्व सा नव पुत्रान् अपात्, कियत्कालेन च?" सूतः प्रत्युवाच—"शोकवशात् सः ब्रह्मणः गृहम् अगच्छत्। सः ब्रह्माणं प्रणम्य, स्तुत्वा, तं वृत्तान्तं न्यवेदयत्।" स एव ब्राह्मणः पृथिव्यां जातः शिल्पी अभवत्। सः सर्वत्र, सर्वदा, सर्वजनानां कृते, अद्भुतानि, नानाविधानि, आश्चर्यजनकानि, रमणीयानि च शिल्पानि अकरोत्। कदाचित् प्रयागे, राज्ञः कृते शिल्पं कृत्वा, सः तत्र घृताचीं, नव्यरूपधारिणीं तपस्विनीं, अपश्यत्। तां दृष्ट्वा, सः कामेन संविग्नः, मूढचित्तः, अचेतनः अभवत्। तदा ब्राह्मणः उक्तवान्—"मां एवं न चिन्तय, सुलोचने! अहं विश्वकर्मा एव। अहं त्वां शापात् मोक्षयिष्यामि; मां प्रार्थय, सुशोभने।" द्विजस्य वचनानि श्रुत्वा, नव्यतनुस्था घृताची, गोपवधू रूपेण, प्रत्युवाच—"कथं अहं त्वया सह भारतस्य गङ्गातटे संयोगं कुर्याम्?" "हे विश्वकर्मन्! एषा भारतभूमिः कर्मभूमिः पुण्या। अत्र जन्म पुण्यात्मनां तपसः फलरूपेण मोक्षार्थं लभ्यते। या नारायणी देवी मायेश्वरी तुष्टा भवति, तस्याः कृपया जनाः अत्र जन्म लभन्ते। यः मोहितः विषयासक्तः, सः भारतदेशे जायते। अहं सर्वं स्मरामि, हे देवाः; अहं पूर्वजन्मस्मरणसमर्था। अहं मोक्षार्थं, गङ्गातटे, परमपुण्ये, तपः करोमि। अन्यत्र यत्पापं कृतं, तत् गङ्गायां नश्यति। परं तु, तदपि नारायणतीर्थे तपसा नश्यति।" एवं घृताच्या वचनानि श्रुत्वा, विश्वकर्मा, वातरूपधारी, मलयस्य रम्ये कन्दरे, पुष्पशय्यायाम्, सुरभिसुगन्धिपुष्पचन्दनवायुविलसिता, तया सह रमणीयं संयोगं चकार। तत्र तस्मिन्गुह्ये वने, सः तया सह रममाणः, तस्याः अन्तःकर्णे तीव्रः, गुरुतरः गर्भः उत्पन्नः। एतत्सर्वं, हे शौनक, ज्ञानसम्पन्न, सर्वशिल्पविदां श्रेष्ठ, इति।