तेऽनुज्ञां च ददुस्तस्मै प्रविवेश तदाज्ञया
देवः सार्द्धं तानतीत्य प्रविवेश हरेः सभाम्
नारायणस्वरूपैश्च सर्वैः कौस्तुभभूषितैः
मणीन्द्रसारनिर्माणां हीरासारसुशोभिताम्
माणिक्यमालाजालाढ्यां मुक्तापंक्तिविभूषिताम्
विचित्रैश्चित्ररेखाभिर्नानाचित्रविचित्रिताम्
सोपानशतकैर्युक्तां स्यमन्तकविनिर्मितैः 2.16.
इन्द्रनीलमणिस्तम्भैर्वेष्टितां सुमनोरमाम्
पारिजातप्रसूनानां मालाजालैर्विराजिताम्
सुसंस्कृतां तु सर्वत्र वासिता गन्धवायुना
सहस्रयोजनायामां परिपूर्णां च किंकरैः
वसन्तं तन्मध्यदेशे यथेन्द्रं तारकावृतम्
किरीटिनं कुण्डलिनं वनमालाविभूषितम्
नवीननीरदश्यामं सुन्दरं सुमनोहरम्
चन्दनोक्षितसर्वाङ्गं बिभ्रतं केलिपङ्कजम्
गङ्गया परया भक्त्या सेवितं श्वेतचामरैः 2.16.
एवं विशिष्टं तं दृष्ट्वा परिपूर्णतमं विभुम्
पुलकाङ्कितसर्वाङ्गाः साश्रुनेत्राः सगद्गदाः
पुटाञ्जलियुतो भूत्वा विधाता जगतामपि
हरिस्तद्वचनं श्रुत्वा सर्वज्ञः सर्वभाववित्
श्रीभगवानुवाच मद्भक्तस्य च गोपस्य महातेजस्विनः पुरा
सुराः शृणुत तत्सर्वमितिहासं पुरातनम्
सुदामा नाम गोपश्च पार्षदप्रवरो मम
तत्रैकदाऽहमगमं स्वालयाद्रासमण्डलम्
सा मां विरजया सार्द्धं विज्ञाय किंकरीमुखात्
विरजां च नदीरूपां मां ज्ञात्वा च तिरोहितम् 2.16.
मां दृष्ट्वा मन्दिरे देवी सुदाम सहितं पुरा
तच् त्वा च सुमहांश्च सुदामा तां चुकोप ह
तच्छ्रुत्वा सा कोपयुक्ता रक्तपङ्कजलोचना
सखीलक्षं समुत्तस्थौ दुर्वारं तेजसोज्ज्वलम्