संजल्पन्परमं ब्रह्म वेदसारं परात्परम् 1.13.
प्राच्यां कृत्वा शिरःस्थानं पश्चिमे चरणद्वयम्
गन्धर्वराजस्तं दृष्ट्वा भार्य्यया सह तत्क्षणम्
पत्न्यश्च बान्धवाः सर्वे विलप्य रुरुदुर्भुशम्
पञ्चाशद्योषितां मध्ये प्रधाना महिषी च या
उच्चै रुरोद सा तीव्रं कान्तं कृत्वा च वक्षसि
मालावत्युवाच दर्शनं देहि मां बन्धो निमग्नां शोकसागरे
विस्रम्भके सुवसने रम्ये चन्दनकानने
चन्दनाचलसान्निध्ये चारुचन्दनकानने
गन्धमादनशैलैकदेशे रम्ये नदीतटे
श्रीशैले श्रीवने दिव्ये श्रीनिवासनिषेविते 1.13.
पुरा या या कृता क्रीडा वसन्ते रहसि त्वया
सुधातुल्येन वचसा सिक्ताऽहं च पुरा त्वया
साधुना सह संसर्गो वैकुण्ठादपि दुर्लभः
तस्मात्तेषां च विच्छेदः साधुशोककरः परः
ततोऽपत्यवियोगो हि मरणादतिरिच्यते
शयने भोजने स्नाने स्वप्ने जागरणेऽपि च
सर्वशोकं विस्मरेत्स्त्री स्वामिसंयोगमात्रतः
नातो विशिष्टं पश्यामि बान्धवं स्वामिना विना
हे दिगीशाश्च दिक्पाला हे धर्म त्वं प्रजापते
इत्युक्त्वा विरहार्त्ता सा कन्या चित्ररथस्य च 1.13.
विचेतना तत्र तस्थौ कान्तं कृत्वा स्ववक्षसि
प्रभाते चेतनां प्राप्य विललाप भृशं मुहुः
मालावत्युवाच त्वमेव जगतां पाता मां न पासि कथं प्रभो
अयं भर्त्ताऽस्य भार्य्याऽहं ममेति तव मायया
गन्धर्वः कर्मणा कान्तः कान्ताऽहं चास्य कर्मणा
को वा कस्य पतिः पुत्रः का वा कस्य प्रिया प्रभो ।। संयुनक्ति विधाता च विनयुक्ति च कर्मणा
संयोगे परमानन्दो वियोगे प्राणसङ्कटम्
नश्वरो विषयः सत्यं भुवि भोगश्च बान्धवः
तस्मात्सन्तः स्वयं त्यक्त्वा परमैश्वर्यमीप्सितम्