കാമാതുരോ ഗൃഹം പ്രാപ്തശ്ചിന്താവിഷ്ടോ മഹീപതിഃ । ന സസ്നൌ ബുഭുജേ നാഥ ന സുഷ്വാപ ഗൃഹം ഗതഃ
ആഗ്രഹത്തിലും വിഷമത്തിലും കുഴഞ്ഞ രാജാവ് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. വീട്ടിൽ കയറിയ ശേഷം അവൻ കുളിച്ചില്ല, ഭക്ഷിച്ചില്ല, ഉറങ്ങുകയും ചെയ്തില്ല.
ചിന്താതുരം തു തം ദൃഷ്ട്വാ പുത്രോ ദേവവ്രതസ്തദാ । ഗത്വാപൃച്ഛന്മഹീപാലം തദസന്തോഷകാരണമ്
അച്ഛൻ ഇങ്ങനെ വിഷമത്തിൽ ആയിരിക്കുന്നത് കണ്ടു ദേവവ്രതൻ അടുത്ത് ചെന്നു, രാജാവിനോട് അതിന്റെ കാരണമെന്താണെന്ന് ചോദിച്ചു.
ദുര്ജയഃ കോഽസ്തി ശത്രുസ്തേ കരോമി വശഗം തവ । കാ ചിന്താ നൃപശാര്ദൂല സത്യം വദ നൃപോത്തമ
രാജാക്കന്മാരിൽ ശൂരനായ രാജാവേ, ജയിക്കാൻ കഴിയാത്ത എവിടെയാണ് ശത്രു? ഞാൻ അവനെ കീഴടക്കാം. നിങ്ങൾക്ക് എന്താണ് വിഷമം? സത്യം പറയൂ, ഉത്തമനായ രാജാവേ.
കിം തേന ജാതേന സുതേന രാജന് ദുഃഖം ന ജാനാതി ന നാശയേദ്യഃ । ഋണം ഗ്രഹീതും സമുപാഗതോഽസൌ പ്രാഗ്ജന്മജം നാത്ര വിചാരണാസ്തി
രാജാവേ, കഷ്ടം അറിയാത്തതോ അതു നീക്കാത്തതോ ആയ മകനെന്തിനാണ്? അവൻ മുൻജന്മത്തിൽ എടുത്ത കടം തീർക്കാൻ വന്നവനാണ്; ഇതിൽ സംശയമില്ല.
വിമുച്യ രാജ്യം രഘുനന്ദനോഽപി താതാജ്ഞയാ ദാശരഥിസ്തു രാമഃ । വനം ഗതോ ലക്ഷ്മണജാനകീഭ്യാം സഹൈവ ശൈലം കില ചിത്രകൂടമ്
പിതാവിന്റെ കല്പനപ്രകാരം ദശരഥന്റെ മകൻ രാമനും രാജ്യം വിട്ടു, ലക്ഷ്മണനും ജനകിയും കൂടെ ചിത്രകൂടപർവതത്തിലേക്ക് വനത്തിൽ പോയി.
സുതോ ഹരിശ്ചന്ദ്രനൃപസ്യ രാജന് യോ രോഹിതശ്ചേതി പ്രസിദ്ധനാമാ । ക്രീതോഽഥ പിത്രാ വിപണോദ്യതശ്ച ദാസാര്പിതോ വിപ്രഗൃഹേ തു നൂനമ്
രാജാവേ, ഹരിശ്ചന്ദ്രന്റെ മകൻ രോഹിതൻ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനാണ്. അവനെ പിതാവ് വിറ്റു, ദാസനായി ബ്രാഹ്മണന്റെ വീട്ടിൽ വിട്ടു.
തഥാജിഗര്തസ്യ സുതോ വരിഷ്ഠോ നാമ്നാ ശുനഃശേപ ഇതി പ്രസിദ്ധഃ । ക്രീതസ്തു പിത്രാപ്യഥ യൂപബദ്ധഃ സമ്മോചിതോ ഗാധിസുതേന പശ്ചാത്
അതു പോലെ, ജിഗർതന്റെ ഏറ്റവും നല്ല മകനായ ശുനശ്ശേപൻ എന്നും പ്രശസ്തനാണ്. അവനെ പിതാവ് വാങ്ങി, യാഗശിലയിൽ കെട്ടി, പിന്നീടു ഗാധിയുടെ മകൻ അവനെ മോചിപ്പിച്ചു.
പിത്രാജ്ഞയാ ജാമദഗ്ന്യേന പൂര്വം ഛിന്നം ശിരോ മാതുരിതി പ്രസിദ്ധമ് । അകാര്യമപ്യാചരിതം ച തേന ഗുരോരനുജ്ഞാ ച ഗരീയസീ കൃതാ
പിതാവിന്റെ കല്പനപ്രകാരം ജാമദഗ്ന്യൻ, അമ്മയുടെ തല വെട്ടിയെന്നത് എല്ലാവർക്കും അറിയാവുന്നതാണ്. തെറ്റായ കാര്യമാണെങ്കിലും, ഗുരുവിന്റെ കല്പന വലിയതായതിനാൽ അതു ചെയ്തു.
ഇദം ശരീരം തവ ഭൂപതേ ന ക്ഷമോഽസ്മി നൂനം വദ കിം കരോമ്യഹമ് । ന ശോചനീയം മയി വര്തമാനേ- ഽപ്യസാധ്യമര്ഥം പ്രതിപാദയാമ്യദഃ
ഭൂമിയുടെ രാജാവേ, ഈ ശരീരം നിങ്ങളുടെതാണല്ലോ; ഞാൻ അതിന് യോജ്യനല്ലെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു. എനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് പറയൂ. ഞാൻ ഇവിടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ദുഃഖം വേണ്ട; എത്രയും പ്രയാസമുള്ള കാര്യവും ഞാൻ പൂർത്തിയാക്കും.
പ്രബ്രൂഹി രാജംസ്തവ കാസ്തി ചിന്താ നിവാരയാമ്യദ്യ ധനുര്ഗൃഹീത്വാ । ദേഹേന മേ ചേച്ചരിതാര്ഥതാ വാ ഭവത്വമോഘാ ഭവതശ്ചികീര്ഷാ
രാജാവേ, നിങ്ങളുടെ വിഷമം എന്താണെന്ന് പറയൂ. ഞാൻ ഇന്ന് തന്നെ വില്ലെടുത്ത് അതു നീക്കാം. എന്റെ ശരീരം കൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ ആഗ്രഹം നിറവേറാമെങ്കിൽ, നിങ്ങളുടെ ഇച്ഛ വെറുതെയാവരുത്.
ധിക് തം സുതം യഃ പിതുരീപ്സിതാര്ഥം ക്ഷമോഽപി സന്ന പ്രതിപാദയേദ്യഃ । ജാതേന കിം തേന സുതേന കാമം പിതുര്ന ചിന്താം ഹി സമുദ്ധരേദ്യഃ
തന്റെ അച്ഛന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റാൻ കഴിവുള്ളവനായിട്ടും അതിന് തയ്യാറാകാത്ത മകനിൽ ലജ്ജ മാത്രം. അങ്ങനെയുള്ള മകൻ ജനിച്ചിട്ട് എന്ത് പ്രയോജനം? അച്ഛന്റെ മനസ്സിലെ ചിന്ത കളയാൻ കഴിയാത്ത മകൻ അച്ഛന് ഉപകാരപ്പെടുന്നില്ലല്ലോ.
സൂത ഉവാച നിശമ്യേതി വചസ്തസ്യ പുത്രസ്യ ശന്തനുര്നൃപഃ । ലജ്ജമാനസ്തു മനസാ തമാഹ ത്വരിതം സുതമ്
സൂതൻ പറഞ്ഞു: മകന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം രാജാവ് ശാന്തനു മനസ്സിൽ ലജ്ജിതനായി, ഉടൻ മകനെ സമീപിച്ച് സംസാരിച്ചു.
രാജോവാച ചിന്താ മേ മഹതീ പുത്ര യസ്ത്വമേകോഽസി മേ സുതഃ । ശൂരോഽതിബലവാന്മാനീ സംഗ്രാമേഷ്വപരാങ്മുഖഃ
രാജാവ് പറഞ്ഞു: മകനേ, നീ എന്റെ ഏകമകനായതിനാൽ എനിക്ക് വലിയ ചിന്തയുണ്ട്. നീ ധൈര്യവാനും ശക്തിയുമുള്ളവനും അഭിമാനിയുമാണ്, പക്ഷേ യുദ്ധത്തിൽ നിന്ന് നീ മാറിനിൽക്കുന്നു.
ഏകാപത്യസ്യ മേ താത വൃഥേദം ജീവിതം കില । മൃതേ ത്വയി മൃധേ ക്വാപി കിം കരോമി നിരാശ്രയഃ
മകനേ, എനിക്ക് ഒരേ ഒരു മകനാണ്, അതിനാലാണ് ഈ ജീവിതം നിലനിൽക്കുന്നത്. നീ എവിടെയെങ്കിലും യുദ്ധത്തിൽ മരിച്ചാൽ, ഞാൻ ആരെയും ആശ്രയിക്കാതെ എന്ത് ചെയ്യും?
ഏഷാ മേ മഹതീ ചിന്താ തേനാദ്യ ദുഃഖിതോഽത്മ്യഹമ് । നാന്യാ ചിന്താസ്തി മേ പുത്ര യാം തവാഗ്രേ വദാമ്യഹമ്
ഇതാണ് എന്റെ വലിയ ചിന്ത, അതിനാലാണ് ഞാൻ ഇന്ന് ദുഃഖിതൻ. മകനേ, ഞാൻ നിനക്കു മുന്നിൽ പറയുന്ന മറ്റൊരു ചിന്തയും എനിക്ക് ഇല്ല.
സൂത ഉവാച തദാകര്ണ്യാഥ ഗാങ്ഗേയോ മന്ത്രിവൃദ്ധാനപൃച്ഛത । ന മാം വദതി ഭൂപാലോ ലജ്ജയാദ്യ പരിപ്ലുതഃ
സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഇതു കേട്ടപ്പോൾ ഗാംഗേയൻ മുതിർന്ന മന്ത്രിമാരോടു ചോദിച്ചു: 'രാജാവ് ഇന്ന് ലജ്ജയിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുകയാണ്, അതിനാൽ എനിക്കൊന്നും പറയുന്നില്ല.'
വിത്ത വാര്താം നൃപസ്യാദ്യ പൃഷ്ട്വാ യൂയം വിനിശ്ചയാത് । സത്യം ബ്രുവന്തു മാം സര്വം തത്കരോമി നിരാകുലഃ
ഇന്ന് രാജാവിന്റെ ചിന്ത എന്താണെന്ന് നിങ്ങൾ ചോദിച്ച് ഉറപ്പോടെ എനിക്ക് സത്യമായി പറയണം. എല്ലാം പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ സംശയമില്ലാതെ അതനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കും.
തച്ഛ്രുത്വാ തേ നൃപം ഗത്വാ സംവിജ്ഞായ ച കാരണമ് । ശശംസുര്വിദിതാര്ഥസ്തു ഗാങ്ഗേയസ്തദചിന്തയത്
അവിടെ നിന്ന് അവർ രാജാവിനെ സമീപിച്ച് കാര്യം അന്വേഷിച്ചു, പിന്നെ ഗാംഗേയനോട് അറിയിച്ച്, ഗാംഗേയൻ ആ കാര്യത്തിൽ ആലോചിച്ചു.
സഹിതസ്തൈര്ജഗാമാശു ദാശസ്യ സദനം തദാ । പ്രേമപൂര്വമുവാചേദം വിനമ്രോ ജാഹ്നവീസുതഃ
അവരോടൊപ്പം ചേർന്ന് ഗാംഗേയൻ ഉടൻ തന്നെ മീനവന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. സ്നേഹപൂർവ്വം വിനയത്തോടെ ജാഹ്നവീപുത്രൻ അപ്പോൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ഗാങ്ഗേയ ഉവാച പിത്രേ ദേഹി സുതാം തേഽദ്യ പ്രാര്ഥയാമി സുമധ്യമാമ് । മാതാ മേഽസ്തു സുതേയം തേ ദാസോഽത്മ്യസ്യാഃ പരന്തപ
ഗാംഗേയൻ പറഞ്ഞു: അച്ഛനു വേണ്ടി ഇന്ന് നിന്റെ മകളെ തരിക, ഞാൻ അപേക്ഷിക്കുന്നു. അവൾ എനിക്ക് അമ്മയാകട്ടെ, ഞാൻ അവളുടെ ദാസനാകും, ശത്രുക്കളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നവനേ.
ദാശ ഉവാച ത്വം ഗൃഹാണ മഹാഭാഗ പത്നീം കുരു നൃപാത്മജ । പുത്രോഽസ്യാ ന ഭവേദ്രാജാ വര്തമാനേ ത്വയീതി വൈ
മീനവൻ പറഞ്ഞു: മഹാഭാഗവാനേ, നീ അവളെ സ്വീകരിച്ച് ഭാര്യയാക്കുക, രാജകുമാരനേ. പക്ഷേ, അവളുടെ മകൻ നീ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ രാജാവാകാൻ പാടില്ല.
ഗാങ്ഗേയ ഉവാച മാതേയം മമ ദാശേയീ രാജ്യം നൈവ കരോമ്യഹമ് । പുത്രോഽസ്യാഃ സര്വഥാ രാജ്യം കരിഷ്യതി ന സംശയഃ
ഗാംഗേയൻ പറഞ്ഞു: ഈ മീനവന്റെ മകൾ എനിക്ക് അമ്മയാകും. ഞാൻ രാജ്യം ഏറ്റെടുക്കില്ല. അവളുടെ മകനാണ് എല്ലാ വിധത്തിലും രാജാവാകുക, ഇതിൽ സംശയമില്ല.
ദാശ ഉവാച സത്യം വാക്യം മയാ ജ്ഞാതം പുത്രസ്തേ ബലവാന്ഭവേത് । സോഽപി രാജ്യം ബലാന്നൂനം ഗൃഹ്ണീയാദിതി നിശ്ചയഃ
മീനവൻ പറഞ്ഞു: നീ പറഞ്ഞത് സത്യമാണ് എന്ന് എനിക്ക് അറിയാം. എന്നാൽ, നിന്റെ മകൻ ശക്തനായാൽ അവൻ തന്റെ ശക്തിയാൽ രാജ്യം പിടിച്ചെടുക്കും എന്നതിൽ ഉറപ്പുണ്ട്.
ഗാങ്ഗേയ ഉവാച ന ദാരസംഗ്രഹം നൂനം കരിഷ്യാമി ഹി സര്വഥാ । സത്യം മേ വചനം താത മയാ ഭീഷ്മം വ്രതം കൃതമ്
ഗാംഗേയൻ പറഞ്ഞു: ഞാൻ ഒരിക്കലും വിവാഹം കഴിക്കില്ല. എന്റെ വാക്കുകൾ സത്യമാണ്, അച്ഛനേ, ഞാൻ ഭീഷ്മവ്രതം എടുത്തിരിക്കുന്നു.
സൂത ഉവാച ഏവം കൃതാം പ്രതിജ്ഞാം തു നിശമ്യ ഝഷജീവകഃ । ദദൌ സത്യവതീം തസ്മൈ രാജ്ഞേ സര്വാങ്ഗശോഭനാമ്
സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഗാംഗേയന്റെ ഈ വ്രതം കേട്ടപ്പോൾ മീനവൻ സത്യവതിയെ, സകലഭാഗങ്ങളിലും ഭംഗിയുള്ളവളെ, രാജാവിന് നൽകി.
അനേന വിധിനാ തേന വൃതാ സത്യവതീ പ്രിയാ । ന ജാനാതി പരം ജന്മ വ്യാസസ്യ നൃപസത്തമഃ
ഇങ്ങനെ സത്യവതി ശാന്തനുവിനൊപ്പം ചേർന്നു. മഹാരാജാവ് പിന്നീട് വ്യാസന്റെ ജനനം അറിയാതെതന്നെ തുടരുന്നു.
യുധിഷ്ഠിരാദീനാമുത്പത്തിവര്ണനമ് സൂത ഉവാച ഏവം സത്യവതീ തേന വൃതാ ശന്തനുനാ കില । ദ്വൌ പുത്രൌ ച തയാ ജാതൌ മൃതൌ കാലവശാദപി
യുധിഷ്ഠിരനും മറ്റുള്ളവരും എങ്ങനെ ജനിച്ചു എന്നത്. സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ സത്യവതി ശാന്തനുവിനൊപ്പം ചേർന്നു. അവർക്കു രണ്ടു മക്കൾ ജനിച്ചു, പക്ഷേ ഇരുവരും കാലചക്രത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ മരിച്ചു.
വ്യാസവീര്യാത്തു സഞ്ജാതോ ധൃതരാഷ്ട്രോഽന്ധ ഏവ ച । മുനിം ദൃഷ്ട്വാഥ കാമിന്യാ നേത്രസമ്മീലനേ കൃതേ
വ്യാസന്റെ ബീജത്തിൽ നിന്ന് ധൃതരാഷ്ട്രൻ ജനിച്ചു, പക്ഷേ അവൻ ജനിച്ചപ്പോൾ തന്നെ കുരുടനായിരുന്നു. മഹർഷിയെ കണ്ടപ്പോൾ ആ സ്ത്രീ ആഗ്രഹത്തിൽ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
ശ്വേതരൂപാ യതോ ജാതാ ദൃഷ്ട്വാ വ്യാസം നൃപാത്മജാ । വ്യാസകോപാത്സമുത്പന്നഃ പാണ്ഡുസ്തേന ന സംശയഃ
വ്യാസനെ കണ്ടപ്പോള് രാജകുമാരിയായ അവള് വെളുത്ത രൂപത്തില് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അതിനാല് വ്യാസന്റെ കോപത്തില്നിന്ന് പാണ്ഡു ജനിച്ചു എന്നതില് സംശയമില്ല.
സന്തോഷിതസ്തയാ വ്യാസോ ദാസ്യാ കാമകലാവിദാ । വിദുരസ്തു സമുത്പന്നോ ധര്മാംശഃ സത്യവാക് ശുചിഃ
അവളാല് സന്തോഷപ്പെട്ട വ്യാസന് ആ ദാസിയെ ഉപയോഗിച്ച്, ആഗ്രഹകലയില് നിപുണയായവളിലൂടെ, ധര്മത്തിന്റെ ഭാഗമായ, സത്യവാനായും ശുദ്ധനായും വിചാരശേഷിയുള്ള വിദ്യുരനെ ജനിപ്പിച്ചു.