പൂര്വസ്മിന്നപി ജന്മനി ത്രിജഗതാം മാതാ ന ചാരാധിതാ ന ധ്യാതം പദപങ്കജം സുഖകരം ദേവ്യാഃ ശിവായാശ്ചിരമ് । തേനാഹം സുത ദുര്ഭഗാസ്മി സതതം ത്യക്ത്വാ പുനസ്ത്വാം വനേ തപ്സ്യാമി പ്രിയ പാതകം സ്മൃതവതീ ബുദ്ധ്യാ കൃതം യത്സ്വയമ്
'മുന്ജന്മത്തിൽ ഞാൻ ത്രിലോകമാതാവിനെ ആരാധിച്ചില്ല, ദേവിയുടെ ആനന്ദം നൽകുന്ന പാദപദ്മങ്ങൾ ദീർഘകാലം ധ്യാനിച്ചുമില്ല. അതുകൊണ്ടാണ്, മകനേ, എപ്പോഴും ദാരിദ്ര്യവതിയായത്; വീണ്ടും നിന്നെ കാട്ടിൽ ഉപേക്ഷിച്ച്, ഞാൻ മനസ്സിൽ ചെയ്ത പാപം ഓർത്ത് തപസ്സു ചെയ്യാം.'
സൂത ഉവാവ ഇത്യുക്ത്യാ തം സുതം കുന്തീ മഞ്ജൂഷായാം ധൃതം കില । ധാത്രീഹസ്തേ ദദൌ ഭീതാ ജനദര്ശനതസ്തഥാ
സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, കുന്തി മകനെ പെട്ടിയിൽ വെച്ചു, ആളുകൾ കാണുമോ എന്ന ഭയത്തിൽ, ദായയുടെ കൈകളിൽ ഏല്പിച്ചു.
സ്നാത്വാ ത്രസ്താ തദാ കുന്തീ പിതൃവേശ്മന്യുവാസ സാ । മഞ്ജൂഷാ വഹമാനാ ച പ്രാപ്താ ഹ്യധിരഥേന വൈ
അപ്പോൾ ഭയപ്പെട്ട കുന്തി കുളിച്ച്, അച്ഛന്റെ വീട്ടിൽ താമസിച്ചു; അവൾ അയച്ച പെട്ടി അദിരഥൻ കണ്ടെത്തി.
രാധാ സൂതസ്യ ഭാര്യാ വൈ തയാസൌ പ്രാര്ഥിതഃ സുതഃ । കര്ണോഽഭൂദ്ബലവാന്വീരഃ പാലിതഃ സൂതസദ്മനി
സൂതന്റെ ഭാര്യയായ രാധ, ഒരു മകനെ ആഗ്രഹിച്ചു; അതുകൊണ്ടാണ് കര്ണൻ, ബലവാനായ വീരൻ, സൂതന്റെ വീട്ടിൽ വളർന്നത്.
കുന്തീ വിവാഹിതാ കന്യാ പാണ്ഡുനാ സാ സ്വയമ്വരേ । മാദ്രീ ചൈവാപരാ ഭാര്യാ മദ്രരാജസുതാ ശുഭാ
കുന്തി എന്ന കന്യക സ്വയംവരത്തിൽ പാണ്ഡുവിനെയാണ് വിവാഹം കഴിച്ചത്. മദ്രരാജാവിന്റെ മകൾ ആയ മാദ്രി എന്ന ശുഭലക്ഷണയുള്ളവളും പാണ്ഡുവിന്റെ മറ്റൊരു ഭാര്യയായി ചേർന്നു.
മൃഗയാം രമമാണസ്തു വനേ പാണ്ഡുര്മഹാബലഃ । ജഘാന മൃഗബുദ്ധ്യാ തു രമമാണം മുനിം വനേ
വനത്തിൽ വേട്ടയാടുന്നതിൽ ആസ്വാദനം കണ്ടെത്തിയ പാണ്ഡു എന്ന ബലവാനായ രാജാവ്, ഒരു മൃഗമെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ച്, വനത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന ഒരു മുനിയെ വധിച്ചു.
ശപ്തസ്തേന തദാ പാണ്ഡുര്മുനിനാ കുപിതേന ച । സ്ത്രീസങ്ഗം യദി കര്താസി തദാ തേ മരണം ധുവമ്
അപ്പോൾ ക്രോധംകൊണ്ട ആ മുനി പാണ്ഡുവിനെ ശപിച്ചു: 'നീ സ്ത്രീയുമായി ചേർന്നാൽ നിനക്കു മരണം ഉറപ്പാണ്.'
ഇതി ശപ്തസ്തു മുനിനാ പാണ്ഡുഃ ശോകസമന്വിതഃ । ത്യക്ത്വാ രാജ്യം വനേ വാസം ചകാര ഭൃശദുഃഖിതഃ
മുനിയുടെ ശാപം ലഭിച്ച പാണ്ഡു, ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങി, രാജ്യം ഉപേക്ഷിച്ച് കാട്ടിൽ വാസം ചെയ്തു, അത്യന്തം ദു:ഖിതനായി.
കുന്തീ മാദ്രീ ച ഭാര്യേ ദ്വേ ജഗ്മതുഃ സഹ സങ്ഗതേ । സേവനാര്ഥം സതീധര്മം സംശ്രിതേ മുനിസത്തമാഃ
കുന്തിയും മാദ്രിയും, ആ രണ്ടു ഭാര്യമാർ, പാണ്ഡുവിനൊപ്പം ചേർന്ന്, അദ്ദേഹത്തെ സേവിക്കുകയും, ഉത്തമമായ സതീധർമ്മം പാലിക്കുവാൻ മനസ്സോടെ, മഹർഷിമാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ കാട്ടിലേക്ക് പോയി.
ഗങ്ഗാതീരേ സ്ഥിതഃ പാണ്ഡുര്മുനീനാമാശ്രമേഷു ച । ശൃണ്വാനോ ധര്മശാസ്ത്രാണി ചകാര ദുശ്ചരം തപഃ
ഗംഗാതീരത്ത് താമസിച്ച പാണ്ഡു, മുനിമാരുടെ ആശ്രമങ്ങളിൽ പാർത്തു, ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങൾ കേട്ട്, ദുർലഭമായ തപസ്സുകൾ അനുഷ്ഠിച്ചു.
കഥായാം വര്തമാനായാം കദാചിദ്ധര്മസംശ്രിതമ് । അശൃണോദ്വചനം രാജാ സുപൃഷ്ടം മുനിഭാഷിതമ്
ഒരു ദിവസം, കഥ നടക്കുമ്പോൾ, ഒരു മുനി ഉചിതമായി ചോദിച്ചും പറഞ്ഞും ധർമ്മത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ച വാക്കുകൾ രാജാവ് ശ്രദ്ധിച്ചു കേട്ടു.
അപുത്രസ്യ ഗതിര്നാസ്തി സ്വര്ഗേ ഗന്തും പരന്തപ । യേന കേനാപ്യുപായേന പുത്രസ്യ ജനനം ചരേത്
'മകനില്ലാത്തവന് സ്വർഗത്തിലേക്കുള്ള വഴി ഇല്ല, ശത്രുനാശകാ; ഏതുവിധേനയും മകനെ ജനിപ്പിക്കേണ്ടതാണു.'
അംശജഃ പുത്രികാപുത്രഃ ക്ഷേത്രജോ ഗോലകസ്തഥാ । കുണ്ഡഃ സഹോഢഃ കാനീനഃ ക്രീതഃ പ്രാപ്തസ്തഥാ വനേ
അംശത്തിൽ നിന്നുള്ളവനും, കന്യകയ്ക്ക് ജനിച്ചവനും, കൃഷിഭൂമിയിൽ ജനിച്ചവനും, വഴിയിൽ കണ്ടുപിടിച്ചവനും, പാത്രത്തിൽ ജനിച്ചവനും, ഭർത്താവിന്റെ കൈയിൽ വളർന്നവനും, വിവാഹമില്ലാതെ ജനിച്ചവനും, വാങ്ങിയവനും, കാട്ടിൽ കണ്ടെത്തിയവനും മകനായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
ദത്തഃ കേനാപി ചാശക്തൌ ധനഗ്രാഹിസുതാഃ സ്മൃതാഃ । ഉത്തരോത്തരതഃ പുത്രാ നികൃഷ്ടാ ഇതി നിശ്ചയഃ
ശക്തിയില്ലാത്തവൻ നൽകുന്നവനും, ധനം വാങ്ങിയവരും മകനായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ഓരോ തരം മകനും മുൻപുള്ളവനേക്കാൾ താഴ്ന്നവനാണെന്ന് ഇതിൽ നിർണയം.
ഇത്യാകര്ണ്യ തദാ പ്രാഹ കുന്തീം കമലലോചനാമ് । സുതമുത്പാദയാശു ത്വം മുനിം ഗത്വാ തപോഽന്വിതമ്
ഇത് കേട്ട പാണ്ഡു കമലനയനിയായ കുന്തിയോട് പറഞ്ഞു: 'നീ വേഗം ഒരു മുനിയെ സമീപിച്ച് ഒരു മകൻ ജനിപ്പിക്കണം.'
മമാജ്ഞയാ ന ദോഷസ്തേ പുരാ രാജ്ഞാ മഹാത്മനാ । വസിഷ്ഠാജ്ജനിതഃ പുത്രഃ സൌദാസേനേതി മേ ശ്രുതമ്
'എന്റെ അനുമതിയോടെ നിന്നിൽ പാപമൊന്നുമില്ല; മുമ്പ് മഹാത്മാവായ വസിഷ്ഠൻ രാജ്ഞിയിൽ നിന്ന് സൗദാസനെന്ന മകനെ ജനിപ്പിച്ചതായി ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.'
തം കുന്തീ വചനം പ്രാഹ മമ മന്ത്രോഽസ്തി കാമദഃ । ദത്തോ ദുര്വാസസാ പൂര്വം സിദ്ധിദഃ സര്വഥാ പ്രഭോ
അതിനുത്തരമായി കുന്തി പറഞ്ഞു: 'എന്നോട് ദുർവാസസ്സ് മുമ്പ് നൽകിയ, എല്ലാ ഇഷ്ടങ്ങളും നൽകുന്ന ഒരു മന്ത്രം എനിക്ക് ഉണ്ട്, അതു എപ്പോഴും ഫലം നൽകുന്നു, പ്രഭോ.'
നിമന്ത്രയേഽഹം യം ദേവം മന്ത്രേണാനേന പാര്ഥിവ । ആഗച്ഛേത്സര്വഥാസൌ വൈ മമ പാര്ശ്വം നിമന്ത്രിതഃ
'രാജാവേ, ഈ മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ഞാൻ ഏത് ദേവനെയും വിളിച്ചാൽ, അവൻ നിർബന്ധമായും എന്റെ അടുത്ത് വരും.'
ഭര്തുര്വാക്യേന സാ തത്ര സ്മൃത്വാ ധര്മം സുരോത്തമമ് । സങ്ഗമ്യ സുഷുവേ പുത്രം പ്രഥമം ച യുധിഷ്ഠിരമ്
ഭർത്താവിന്റെ വാക്ക് അനുസരിച്ച്, ഉത്തമമായ ധർമ്മം ഓർത്തു, കുന്തി ദേവനുമായി ചേർന്ന് ആദ്യമകൻ ആയ യുദ്ധിഷ്ഠിരനെ പ്രസവിച്ചു.
വായോര്വൃകോദരം പുത്രം ജിഷ്ണും ചൈവ ശതക്രതോഃ । വര്ഷേ വര്ഷേ ത്രയഃ പുത്രാഃ കുന്ത്യാ ജാതാ മഹാബലാഃ
വായുവിൽ നിന്ന് വൃക്കോദരനെയും, ഇന്ദ്രനിൽ നിന്ന് അർജുനനെയും കുന്തി പ്രസവിച്ചു; ഇങ്ങനെ ഓരോ വർഷവും മൂന്നു ബലവാനായ മക്കൾ കുന്തിക്ക് ജനിച്ചു.
മാദ്രീ പ്രാഹ പതിം പാണ്ഡും പുത്രം മേ കുരു സത്തമ । കിം കരോമി മഹാരാജ ദുഃഖം നാശയ മേ പ്രഭോ
മാദ്രി ഭർത്താവായ പാണ്ഡുവിനോട് പറഞ്ഞു: 'എനിക്കൊരു മകൻ നൽകണം, മഹാരാജാവേ; ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം? എന്റെ ദു:ഖം നീക്കണമേ, പ്രഭോ.'
പ്രാര്ഥിതാ പതിനാ കുന്തീ ദദൌ മന്ത്രം ദയാന്വിതാ । ഏകപുത്രപ്രബന്ധേന മാദ്രീ പതിമതേ സ്ഥിതാ
ഭർത്താവിന്റെ അപേക്ഷയിൽ, കരുണയോടെ കുന്തി മന്ത്രം നൽകി; ഭർത്താവിന്റെ സമ്മതത്തോടെ, മാദ്രി ഒരു മകനു മാത്രം അതുപയോഗിച്ചു.
സ്മൃത്വാ തദാശ്വിനൌ ദേവൌ മദ്രരാജസുതാ സുതൌ । നകുലഃ സഹദേവശ്ച സുഷുവേ വരവര്ണിനീ
അപ്പോള് മദ്രരാജാവിന്റെ മകള് മാദ്രിക്ക്, അശ്വിനീദേവന്മാരെ ഓര്മ്മിച്ച്, നകുലനും സഹദേവനും ജനിച്ചു.
ഏവം തേ പാണ്ഡവാഃ പഞ്ച ക്ഷേത്രോത്പന്താഃ സുരാത്മജാഃ । വര്ഷവര്ഷാന്തരേ ജാതാ വനേ തസ്മിന്ദ്വിജോത്തമാഃ
ഇങ്ങനെ അപ്പുറത്ത് കുരുവംശത്തില് ജനിച്ച പാണ്ഡവന്മാര് അഞ്ചുപേരും ദേവന്മാരുടെ അനുഗ്രഹത്തോടെ, വര്ഷം വര്ഷമായി ആ കാട്ടില് ജനിച്ചു, മഹാനായ ബ്രാഹ്മണന്മാരേ.
ഏകസ്മിന്സമയേ പാണ്ഡുര്മാദ്രീം ദൃഷ്ട്വാഥ നിര്ജനേ । ആശ്രമേ ചാതികാമാര്തോ ജഗ്രാഹാഗതവൈശസഃ
ഒരു ദിവസം പാണ്ഡു, ആശ്രമത്തില് ഒറ്റയ്ക്കിരുന്ന മാദ്രിയെ കണ്ടു, അത്യന്തം മോഹം പിടിച്ച്, വരാനിരിക്കുന്ന ദുരന്തം അറിയാതെ അവളെ പിടിച്ചു.
മാ മാ മാ മേതി ബഹുധാ നിഷിദ്ധോഽപിതയാ ഭൃശമ് । ആലിലിങ്ഗ പ്രിയാം ദൈവാത്പപാത ധരണീതലേ
മാദ്രി പലതവണ "വേണ്ട, വേണ്ട" എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും പാണ്ഡു പ്രിയയെ അണച്ചു; വിധിയുടെ കൃത്യമായി, അവന് നിലത്ത് വീണു.
യഥാ വൃക്ഷഗതാ വല്ലീ ഛിന്നേ പതതി വൈ ദ്രുമേ । തഥാ സാ പതിതാ ബാലാ കുര്വന്തീ രോദനം ബഹു
വൃക്ഷത്തില് നിന്നു വള്ളി മുറിഞ്ഞു വീഴുന്നതുപോലെ, ബാല്യത്തില് തന്നെയുള്ള മാദ്രിയും നിലത്ത് വീണു, ദുഃഖത്തോടെ കരയാന് തുടങ്ങി.
പ്രത്യാഗതാ തദാ കുന്തീ രുദതീ ബാലകാസ്തഥാ । മുനയശ്ച മഹാഭാഗാഃ ശ്രുത്വാ കോലാഹലം തദാ
അപ്പോള് കുന്തിയും കുട്ടികളും കരഞ്ഞുകൊണ്ട് തിരിച്ചുവന്നു; ആ ശബ്ദം കേട്ട് മഹാത്മാക്കളായ മുനികളും അവിടെ എത്തി.
മൃതഃ പാണ്ഡുസ്തദാ സര്വേ മുനയഃ സംശിതവ്രതാഃ । സഹാഗ്നിഭിര്വിധിം കൃത്വാ ഗങ്ഗാതീരേ തദാദഹന്
അപ്പോള് പാണ്ഡു മരിച്ചിരുന്നു; എല്ലാ വ്രതനിഷ്ഠരായ മുനികളും അഗ്നിസംസ്കാരം നടത്തി, ഗംഗാതീരത്ത് അവനെ ചിതയിട്ടു.
ചക്രേ സഹൈവ ഗമനം മാദ്രീ ദത്ത്വാ സുതൌ ശിശൂ । കുന്ത്യൈ ധര്മം പുരസ്കൃത്യ സതീനാം സത്യകാമതഃ
മാദ്രി തന്റെ രണ്ടു കുട്ടികളെയും കുന്തിക്ക് ഏല്പ്പിച്ച്, സതീധര്മ്മം പാലിച്ച്, ഭര്ത്താവിനൊപ്പം യാത്രചെയ്യാന് തീരുമാനിച്ചു.