ମହାଦେବୀ ଭ୍ରମରୀ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ମଧୁମକ୍ଷୀ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ତିନି ଲୋକ ପ୍ରାୟ ଏହି ମଧୁମକ୍ଷୀର ଝୁଣ୍ଡରେ ଭରିଗଲା। ସେମାନେ ଏକ ସଂଘବଦ୍ଧ ମଧୁମକ୍ଷୀର ଝୁଣ୍ଡର ଭଳି ଏକାଠି ହୋଇ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏହା ପରେ ଉପର ଆକାଶ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ଅନ୍ଧାର ଛାଇଗଲା; ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ, ପାହାଡ଼ ଶିଖର, ଗଛ ଏବଂ ଜଙ୍ଗଲରେ ଚାଲିଗଲେ। ତା'ପରେ ମଧୁମକ୍ଷୀ ଦେଖାଦେଲେ—ଏହା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଥିଲା। ସେମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ଛାତିକୁ ଛିରିଦେଲେ। ଯେପରି ରୁଷ୍ଟ ମଧୁମକ୍ଷୀ ମଧୁ ଚୋରି କରିଥିବା ମଣିଷକୁ ଆକ୍ରମଣ କରେ, ସେହିପରି ସେହି ସମୟରେ କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିଲା ନାହିଁ। କୌଣସି ଯୁଦ୍ଧ ନାହିଁ, କୌଣସି ସଂବାଦ ନାହିଁ—କେବଳ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା। ଦୈତ୍ୟମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଥିଲେ, ଯେଉଁ ଭାବରେ ଥିଲେ—ସେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ସେହି ସମୟରେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ସଂଯୋଗ ରହିଲା ନାହିଁ। କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରମୁଖ ଦୈତ୍ୟମାନେ ନଷ୍ଟ ହେଇଗଲେ। ଏହା ପରେ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ଦେବୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଫେରିଗଲେ। ଲୋକମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ କହିଲେ, “ଏହା ଅଦ୍ଭୁତ, ସତ୍ୟରେ ଅଦ୍ଭୁତ! ଜଗତ୍ଜନନୀଙ୍କ ଶକ୍ତି ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ କାମ କରିପାରେ।” ଏହା ପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବମାନେ ଅନନ୍ଦର ସାଗରରେ ଡୁବି ଦେବୀ ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଉପହାର ଓ ଦାନ ନେଇ, ଜୟଧ୍ୱନି କରି, ଫୁଲ ଭର୍ଷା କଲେ। ସ୍ୱର୍ଗରେ ଡ଼ାଉଲ ଦ୍ୱନି, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ, ଋଷିମାନେ ବେଦ ପାଠ କଲେ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ। ମୃଦଙ୍ଗ, ମୁରଜ, ବୀଣା, ଢକା, ଡମରୁ, ଘଣ୍ଟା ଓ ଶଙ୍ଖ ଦ୍ୱନିରେ ତିନି ଲୋକ ଭରିଗଲା। ଦେବମାନେ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତୁତି କରି, ହାତ ଜୋଡି ମୁଣ୍ଡରେ ରଖି, “ଜୟ ମା! ଜୟ ଶାସ୍ତ୍ରୀ!” ବୋଲି ପ୍ରକାଶ କଲେ। ପରେ, ମହାଦେବୀ ଖୁସି ହୋଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଅଲଗା ଅଲଗା ଭିକ୍ଷା ଦେଲେ; ଦେବମାନେ ଯେଉଁ ଭିକ୍ଷା ଚାହିଲେ, ଦେବୀ ସେମାନେ ଉପରେ ନିଜ ଭକ୍ତି ଦାନ କଲେ। ଦେବମାନେ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ଦେବୀ ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଏପରି ଭ୍ରମରୀଙ୍କ ମହାକାର୍ଯ୍ୟ ତୁମକୁ କହି ଦେଲି। ଏହି କଥା ପଢିବା କିମ୍ବା ଶୁଣିବା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଷ୍ଟ କରେ; ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଶୁଣିବା ଜଗତ ସାଗରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ। ମନୁମାନେ ଓ ଦେବୀଙ୍କ ମହିମା ଯୁକ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ପଢିଲେ କିମ୍ବା ଶୁଣିଲେ, ଶୁଭ ଦେଇ ଦୁଷ୍ଟିକୁ ଦୂର କରେ। ଯେଉଁଠି ଏହି କଥା ପ୍ରତିଦିନ ପଢିବେ କିମ୍ବା ସଦା ଶୁଣିବେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଦେବୀ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇବେ। ଏହିପରି, ମତ୍ସ୍ୟଗନ୍ଧା ଉତ୍ପତ୍ତିର ବିବରଣା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଋଷିମାନେ କହିଲେ: "ତୁମର ଗର୍ଭ ଉତ୍ପତ୍ତି ବିଷୟର କଥା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ; ସମସ୍ତ ତପସ୍ବୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଏକ ସନ୍ଦେହ ଜନ୍ମିଛି।" "ବ୍ୟାସଙ୍କ ମାତା ସତ୍ୟବତୀ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ତାଙ୍କର ବିବାହ ରାଜା ଶାନ୍ତନୁ ସହିତ ହୋଇଥିଲା। ବ୍ୟାସ କିପରି ତାଙ୍କର ଘରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ? ସତ୍ୟବତୀ ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ରାଜା ଶାନ୍ତନୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୁନଃ ବିଚୟିତ ହେଲେ କିପରି? ତାଙ୍କର ଦୁଇପୁଆ ଜନ୍ମ ବିଷୟରେ ସତ୍ୟ କଥା କହ।" "ବ୍ୟାସ ଓ ସତ୍ୟବତୀଙ୍କ ଜନ୍ମ ବିଷୟରେ ଆମେ ଏକାଠି ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।" ସୂତ କହିଲେ: "ଚାରିପ୍ରକାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଦେଇଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତିକୁ ନମସ୍କାର କରି, ପ୍ରାଚୀନ ମଙ୍ଗଳମୟ କଥା କହିବି। ତାଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାରେ ନିତ୍ୟ ସଫଳତା ମିଳେ, ବିଶେଷ Vagbhava ବୀଜ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ। ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ଦେବୀଙ୍କୁ ସଦା ହୃଦୟରେ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ।" "ଏକ ରାଜା ଥିଲେ—ରାଜୋପରିଚର, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ, ଚେଦି ଦେଶର ନାୟକ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପୂଜା କରିବାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ। ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଖୁସି ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ମଣିମୟ ଦୁର୍ଗ ଦେଲେ, ଯାହା ରମଣୀୟ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ।" "ରାଜା ଏହି ଦୁର୍ଗରେ ବସି ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଯାତ୍ରା କଲେ; ଏପରି ରାଜୋପରିଚର ବସୁ ପୃଥିବୀରେ ବନ୍ଧିତ ନ ଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେ ନିତ୍ୟ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ରମଣୀୟ ରାଣୀ ଥିଲେ—ଗିରିକା।" "ରାଜାଙ୍କର ପାଞ୍ଚ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅ ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଶକ୍ତିରେ ସମ; ରାଜା ସେମାନେ ଅଲଗା ଅଲଗା ଦେଶର ଶାସନ ଦେଲେ।" "ବସୁଙ୍କ ରାଣୀ ଗିରିକା ନିଜ ପରିସ୍କୃତି କରି, ନିର୍ମଳ ହୋଇ, ଗର୍ଭଧାରଣ ପାଇଁ ଚାହିଲେ। ସେହି ଦିନ ରାଜାଙ୍କ ପିତୃମାନେ କହିଲେ, ‘ପଶୁ ଶିକାର କର।’ ଏହା ଶୁଣି, ରାଜା ଗିରିକାଙ୍କ ଗର୍ଭଧାରଣ ସମୟକୁ ମନେ କରିଲେ।" "ପିତୃମାନଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ଅବିଚଳିତ ଭାବରେ ସ୍ୱୀକାର କରି, ରାଜା ଶିକାର କରିବାକୁ ଯାଇ, ମନରେ ଗିରିକାଙ୍କୁ ମନେ କରୁଥିଲେ। ଜଙ୍ଗଲରେ ରହି ରାଜା ତାଙ୍କ ମନରେ ରମଣୀୟ ଗିରିକାଙ୍କୁ ଅତି ଶୋଭାବତୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭଳି ଭାବିଲେ।" "ତାଙ୍କ ମନରେ ଏହି ଭାବ ଆସି ରାଜାଙ୍କ ଶୁକ୍ର ବାନ୍ୟ ଗଛର ପତ୍ରରେ ପଡ଼ିଗଲା, ରାଜା ତୁରନ୍ତି ଏହାକୁ ଧରିଲେ।" "ମନେ ଭାବିଲେ—‘ମୋ ଶୁକ୍ର ନଷ୍ଟ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହି ସମୟ ଗିରିକାଙ୍କ ପ୍ରସବ ସମୟ।’ ରାଜା ନିଶ୍ଚୟ କଲେ—‘ମୋ ଶୁକ୍ର ସଦା ଫଳଦାୟକ, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ। ଏହାକୁ ମୋ ରାଣୀଙ୍କୁ ପଠାଇବି।’" "ରାଣୀଙ୍କ ପ୍ରସବ ସମୟ ଦେଖି, ଶୁକ୍ରକୁ ପବିତ୍ର କରି ବାନ୍ୟ ପତ୍ରରେ ରଖିଲେ।" "ପାଖରେ ଥିବା ଶ୍ୟେନ ପକ୍ଷୀକୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ—‘ଏହି ଶୁକ୍ର ନେଉ, ଶୁଭବାନ୍, ତୁରନ୍ତ ମୋ ଘରକୁ ଯାଇ ଦିଅ।