ଏକଦିନ, ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି ଆଶ୍ରମକୁ ଝଟପଟ ଫଳ ନେଇ ଏକ ଦେବତା ପହଁଚିଲେ। ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଝାଡ଼ି ମଧ୍ୟରେ ଶିକାର କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବରୁଣ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ବୁଝିପାରିଲେ ଯେ, ଭାସୁମାନେ ଏହି କଥା କରିଛନ୍ତି। ସେଠିଏ, ସେ ବୁଝିଲେ ଯେ, ଏହି ସମସ୍ତ ଭାସୁମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମାନବ ଜନ୍ମ ନେବେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ ଓ ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଇ ବିଦାୟ ନେଲେ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ଭାସୁମାନେ ଶରଣ ନେବା ପାଇଁ ଋଷିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ତେବେ ଋଷି କହିଲେ, "ଏକ ବର୍ଷ ପରେ ତୁମେ ମାନବ ଜନ୍ମରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ। କିନ୍ତୁ ଦ୍ୟୌ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାନବ ଦେହରେ ରହିବେ।" ଏହି ଶାପରେ ପୀଡ଼ିତ ଭାସୁମାନେ ନମ୍ର ହୋଇ ତରଙ୍ଗିତ ମନ ଥିବା ଗଙ୍ଗା ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଆମେ ମାନବ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତିତ।" ତେବେ ସେମାନେ କହିଲେ, "ହେ ନିର୍ମଳେ, ଶାନ୍ତନୁ ନାମକ ଏକ ରାଜାର୍ଷି ଅଛନ୍ତି। ତୁମେ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ହେବ। ଏଭଳି ଭାବେ ଆମେ ଶାପମୁକ୍ତି ପାଇବା ନିଶ୍ଚିତ।" ଏଭଳି ଭାବେ ଗଙ୍ଗା ଦେବୀ, ଅନେକଥର ଧ୍ୟାନ କରାଯାଇ, ପୃଥିବୀରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶାନ୍ତନୁ ନାମକ ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ସତ୍ୟବାନ ରାଜା ଥିଲେ। ଏକଦିନ ଜଳରୁ ଅସାଧାରଣ ସୌନ୍ଦର୍ୟମୟୀ ଜନାନୀ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ। ରାଜା, ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ନ ଦେଇ, ତାଙ୍କ ଆଙ୍କ ଉପରେ ବସିଥିବା ସେ ଜନାନୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, କି କାରଣରେ ଆସିଛ?" ସେ ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ହେ ରାଜା, କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆମକୁ ଡାକିଛ?" ରାଜା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ମୋ ଦକ୍ଷିଣ ଜଂଘାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ବସିଛ। ଏକ ଅତି ଆଶା କରାଯାଇଥିବା ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିବା ପରେ, ତୁମେ ମୋ ପୁତ୍ରବଧୁ ହେଉ।" ସେ ଦେବୀ ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ, "ଯଥାସ୍ତୁ," ଓ ଶୀଘ୍ର ଅପସାରିଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ ଏକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହି ଘଟଣା ବର୍ଣ୍ଣନା କରି, ରାଜା ତାଙ୍କ ନିଜ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ମହିଳାଙ୍କୁ ଚାହିଁ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ବିବାହ କର। ଏହା ଧର୍ମସମ୍ମତ ହେବ ଓ ତୁମେ ଖୁସି ହେବ।" ଏଭଳି ଶୁଭ ମନରେ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ସମସ୍ତ ରାଜସିକ ଐଶ୍ୱର୍ୟ ଦେଇ, ରାଜା ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରି, ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ। ଏହି ରାଜା ଧର୍ମଦଣ୍ଡ ଧାରଣ କରି ନିଜ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଏହିପରି ଦେବବ୍ରତଙ୍କ ଜନ୍ମ ଘଟିଲା। ସୂତ କହିଲେ: ଶାନ୍ତନୁ ରାଜା ଶିକାରକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରେମ କରୁଥିଲେ, ସେ ବାଘ ଓ ହରିଣ ମାରୁଥିଲେ। ଏକଦିନ ସେ ଭୟାନକ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ, ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ଘୁରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ଦେଖି, ରାଜା ମନମୋହିତ ହେଲେ—ଏହି କଥା ତାଙ୍କ ପିତା କହିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଲା, ଯେତେବେଳେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କ ପଦ୍ମସଦୃଶ ମୁଖରୁ ଜଳ ପିଇଲେ। ଗଙ୍ଗା ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ମହାଭିଷ ଭାବି, ପ୍ରେମରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଅଂଶୁମାନ ଥିଲା, ରାଜା ଏହା ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। "ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ଦେବୀ କିମ୍ବା ମାନବୀ, ଯେହେଉଁଥିବି, ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ ହେଉ," ବୋଲି ରାଜା କହିଲେ। ସୂତ କହିଲେ: ଗଙ୍ଗା ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ଏହି ରାଜା ମହାଭିଷଙ୍କ ପୁନଃଜନ୍ମ। ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ପ୍ରେମ ଯୋଗୁଁ, ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ସେ ମଧୁର ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "କୌଣସି ସୁନ୍ଦରୀ ଚିନ୍ତା କରି, ଉତ୍ତମ ଭର୍ତ୍ତା ପାଇବାକୁ ଚାହେ ନାହିଁ? ଶବ୍ଦର ବନ୍ଧନରେ, ହେ ରାଜା, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ତୁମର ସ୍ତ୍ରୀ ହେବି।