ବୌଦ୍ଧରୂପଂ ଦଧୌ ଯୋଽସୌ ତସ୍ମୈ ଦେଵାଯ ତେ ନମଃ । ମ୍ଲେଚ୍ଛପ୍ରାଯେଽଖିଲେ ଲୋକେ ଦୁଷ୍ଟରାଜନ୍ଯପୀଡିତେ
ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ବୌଦ୍ଧ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବତାକୁ ନମସ୍କାର। ସମସ୍ତ ଜଗତ ମ୍ଲେଚ୍ଛରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ରାଜାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦମିତ ହେବାବେଳେ,
କଲ୍କିରୂପଂ ସମାଦଧ୍ଯୌ ଦେଵଦେଵାଯ ତେ ନମଃ । ଦଶାଵତାରାସ୍ତେ ଦେଵ ଭକ୍ତାନାଂ ରକ୍ଷଣାଯ ଵୈ
ଦେବଦେବ, କଳି ଅବତାର ନେବାକୁ ଯିଅଛନ୍ତି, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଏହି ଦଶ ଅବତାର, ଭକ୍ତମାନେଙ୍କର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ହେଉଛି।
ଦୁଷ୍ଟଦୈତ୍ଯଵିଘାତାଯ ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଦୁଃଖହୃତ୍ । ଜଯ ଭକ୍ତାର୍ତିନାଶାଯ ଧୃତଂ ନାରୀଜଲାତ୍ମସୁ
ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ହରିଥିବା। ଭକ୍ତଙ୍କ ଦୁଃଖ ନଶ୍ଟ କରିବାରେ ଜୟ ହେଉ, ନାରୀ ଓ ଜଳଜ ମଧ୍ୟରେ ଅବତାର ନେଇଥିବା।
ରୂପଂ ଯେନ ତ୍ଵଯା ଦେଵ କୋଽନ୍ଯସ୍ତ୍ଵତ୍ତୋ ଦଯାନିଧିଃ । ଇତ୍ଯେଵଂ ଦେଵଦେଵେଶଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଶ୍ରୀପୀତଵାସସମ୍
ହେ ଦେବ, ଏହି ସମସ୍ତ ରୂପ ତୁମେ ନେଇଛ; ତୁମ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଏ ଦୟାର ଭଣ୍ଡାର? ଏଭଳି ଦେବଦେବ, ପୀତବସ୍ତ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ପ୍ରଣେମୁର୍ଭକ୍ତିସହିତାଃ ସାଷ୍ଟାଙ୍ଗଂ ଵିବୁଧର୍ଷଭାଃ । ତେଷାଂ ସ୍ତଵଂ ସମାକର୍ଣ୍ଯ ଦେଵଃ ଶ୍ରୀପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ
ଭକ୍ତି ସହିତ, ଦେବମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶରୀର ଛୁଇଁ ନମସ୍କାର କଲେ । ସେମାନଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ପରମ ପୁରୁଷ ଭଗବାନ୍
ଉଵାଚ ଵିବୁଧାନ୍ସର୍ଵାନ୍ ହର୍ଷଯଚ୍ଛ୍ରୀଗଦାଧରଃ । ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ - ପ୍ରସନ୍ନୋଽସ୍ମି ସ୍ତଵେନାହଂ ଦେଵାସ୍ତାପଂ ଵିମୁଞ୍ଚଥ
ଗଦାଧାରୀ ଭଗବାନ୍ ସେମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କରି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ —
ଭଵତାଂ ନାଶଯିଷ୍ଯାମି ଦୁଃଖଂ ପରମଦୁଃସହମ୍ । ଵୃଣୁଧ୍ଵଂ ଚ ଵରଂ ମତ୍ତୋ ଦେଵାଃ ପରମଦୁର୍ଲଭମ୍
ମୁଁ ଏହି ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି । ହେ ଦେବମାନେ, ତୁମେ ତୁମର ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ । ମୁଁ ତୁମେମାନଙ୍କର ଅତି ଦୁଃସହ ଦୁଃଖକୁ ନଶ୍ୱନ କରିଦେବି । ମୋଠାରୁ ଯେଉଁ ଦୁର୍ଲଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ମାଗ ।
ଦଦାମି ପରମପ୍ରୀତଃ ସ୍ତଵସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରସାଦତଃ । ଯ ଏତତ୍ପଠତେ ସ୍ତୋତ୍ରଂ କଲ୍ଯ ଉତ୍ଥାଯ ମାନଵଃ
ମୁଁ ଏହି ସ୍ତୁତିରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛି — ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ସ୍ତୁତି ପଢ଼ିବ,
ମଯି ଭକ୍ତିଂ ପରାଂ କୃତ୍ଵା ନ ତଂ ଶୋକଃ ସ୍ପୃଶେତ୍କଦା । ଅଲକ୍ଷ୍ମୀଃ କାଲକର୍ଣୀ ଚ ନାକ୍ରାମେତ୍ତଦ୍ଗୃହଂ ସୁରାଃ
ମୋ ପ୍ରତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତି ରଖି, ସେ ମଣିଷକୁ କେବେ ଦୁଃଖ ଛୁଇଁପାରିବ ନାହିଁ । ହେ ଦେବମାନେ, ଅଶୁଭ ଓ ଅପମଙ୍ଗଳ ଦେବୀ ସେଠାରେ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବେ ନାହିଁ ।
ନୋପସର୍ଗା ନ ଵେତାଲା ନ ଗ୍ରହା ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସାଃ । ନ ରୋଗା ଵାତିକାଃ ପୈତ୍ତାଃ ଶ୍ଲେଷ୍ମସମ୍ଭଵିନସ୍ତଥା
କୌଣସି ବିଘ୍ନ, ଭୂତ-ପିଶାଚ, ଗ୍ରହ, ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ, ବାତ, ପିତ୍ତ, କିମ୍ବା କଫ ଜନିତ ରୋଗ ସେଠାରେ ହେବ ନାହିଁ ।
ନାକାଲମରଣଂ ତସ୍ଯ କଦାପି ଚ ଭଵିଷ୍ଯତି । ସନ୍ତତିଶ୍ଚିରକାଲସ୍ଥା ଭୋଗାଃ ସର୍ଵେ ସୁଖାଦଯଃ
ତାଙ୍କୁ କେବେ ଅକାଳମୃତ୍ୟୁ ହେବ ନାହିଁ । ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିବେ, ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଓ ସୁଖ ମିଳିବ ।
ସମ୍ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ତନ୍ମର୍ତ୍ଯଗୃହେ ଯଃ ସ୍ତୋତ୍ରପାଠକଃ । କିଂ ପୁନର୍ବହୁନୋକ୍ତେନ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ସର୍ଵାର୍ଥସାଧକମ୍
ଏହି ସ୍ତୁତି ପଢ଼ୁଥିବା ମଣିଷଙ୍କ ଘରେ ଏମିତି ଫଳ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିବ । ଅଧିକ କହିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ — ଏହି ସ୍ତୁତି ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ କରେ ।
ଏତସ୍ଯ ପଠନାନୄଣାଂ ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତୀ ନ ଦୂରତଃ । ଦେଵା ଭଵତ୍ସୁ ଯଦ୍ଦୁଃଖଂ କଥ୍ଯତାଂ ତଦସଂଶଯମ୍
ଏହି ସ୍ତୁତି ପଢ଼ିଲେ ଲୋକମାନେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁହିଁକୁ ଦୂର ନୁହଁନ୍ତି । ହେ ଦେବମାନେ, ତୁମେମାନେ ଯେଉଁ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବୁଛ, ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବେ କହ ।
ନାଶଯାମି ନ ସନ୍ଦେହଶ୍ଚାତ୍ର କାର୍ଯୋଽଣୁରେଵ ଚ । ଏଵଂ ଶ୍ରୀଭଗଵଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସର୍ଵେ ଦିଵୌକସଃ । ପ୍ରସନ୍ନମନସଃ ସର୍ଵେ ପୁନରୂଚୁର୍ଵୃଷାକପିମ୍
ମୁଁ ସେ ଦୁଃଖକୁ ନଶ୍ୱନ କରିଦେବି — ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ରଖିବା ଦରକାର ନାହିଁ । ଏପରି ଭଗବାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ ଦେବମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ପୁଣି ବୃଷଧ୍ୱଜଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ଅଗସ୍ତ୍ଯାଶ୍ଵାସନଵର୍ଣନମ୍ ସୂତ ଉଵାଚ ଶ୍ରୀଶସ୍ଯ ଵଚନାଦ୍ଦେଵାଃ ସନ୍ତୁଷ୍ଟାଃ ସର୍ଵ ଏଵ ହି । ପ୍ରସନ୍ନମନସୋ ଭୂତ୍ଵା ପୁନରେନଂ ସମୂଚିରେ
ସୂତ କହିଲେ — ଶ୍ରୀହରିଙ୍କର ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ । ସେମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ପୁଣି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ଦେଵା ଊଚୁଃ ଦେଵଦେଵ ମହାଵିଷ୍ଣୋ ସୃଷ୍ଟିସ୍ଥିତ୍ଯନ୍ତକାରଣ । ଵିଷ୍ଣୋ ଵିନ୍ଧ୍ଯନଗୋଽର୍କସ୍ଯ ମାର୍ଗରୋଧଂ କରୋତି ହି
ଦେବମାନେ କହିଲେ — ହେ ଦେବଦେବ, ମହାବିଷ୍ଣୁ, ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି ଓ ପ୍ରଳୟର କାରଣ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ରାସ୍ତା ଅଟକାଇ ଦେଉଛି ।
ତେନ ଭାନୁଵିରୋଧେନ ସର୍ଵ ଏଵ ମହାଵିଭୋ । ଅଲବ୍ଧଭୋଗଭାଗା ହି କିଂ କୁର୍ମଃ କୁତ୍ର ଯାମ ହି
ଏହିପରି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସହ ବିରୋଧ ହେତୁ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଆମର ଭୋଗର ଅଂଶ ପାଉନାହିଁ । ଏବେ କଣ କରିବୁ? କେଉଁଠି ଯିବୁ?
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ଯା କର୍ତ୍ରୀ ସର୍ଵଜଗତାମାଦ୍ଯା ଚ କୁଲଵର୍ଧନୀ । ଦେଵୀ ଭଗଵତୀ ତସ୍ଯାଃ ପୂଜକଃ ପରମଦ୍ଯୁତିଃ
ଶ୍ରୀଭଗବାନ୍ କହିଲେ — ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ ଓ ବଢ଼ାଇବାଳି, ସେ ଭଗବତୀ ଦେବୀଙ୍କ ଭକ୍ତ, ତାପସ୍ୟାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ,
ଅଗସ୍ତ୍ଯୋ ମୁନିଵର୍ଯୋଽସୌ ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ସମାସତେ । ତତ୍ତେଜୋଵଞ୍ଚକୋଽଗସ୍ତ୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ସୁରୋତ୍ତମାଃ
ସେ ମହାମୁନି ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ଯିଏ ବାରାଣସୀରେ ବସୁଛନ୍ତି । ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବମାନେ, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଏହି ଶକ୍ତିକୁ ନିବାରଣ କରିବେ ।
ତଂ ପ୍ରସାଦ୍ଯ ଦ୍ଵିଜଵରମଗସ୍ତ୍ଯଂ ପରମୌଜସମ୍ । ଯାଚଧ୍ଵଂ ଵିବୁଧାଃ କାଶୀଂ ଗତ୍ଵା ନିଃଶ୍ରେଯସଃ ପଦୀମ୍
ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି, ହେ ଦେବମାନେ, କାଶୀକୁ ଯାଇ ତାଙ୍କଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ମାଗ ।
ସୂତ ଉଵାଚ ଏଵଂ ସମୁପଦିଷ୍ଟାସ୍ତେ ଵିଷ୍ଣୁନା ଵିବୁଧୋତ୍ତମାଃ । ପ୍ରତୀତାଃ ପ୍ରଣତାଃ ସର୍ଵେ ଜଗ୍ମୁର୍ଵାରାଣସୀଂ ପୁରୀମ୍
ସୂତ କହିଲେ — ଏପରି ଭାବେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ମିଳି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ବାରାଣସୀ ପୁରୀକୁ ଗଲେ ।
କ୍ଷଣେନ ଵିବୁଧଶ୍ରେଷ୍ଠା ଗତ୍ଵା କାଶୀପୁରୀଂ ଶୁଭାମ୍ । ମଣିକର୍ଣୀଂ ସମାପ୍ଲୁତ୍ଯ ସଚୈଲଂ ଭକ୍ତିସଂଯୁତାଃ
କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବମାନେ ଶୁଭ କାଶୀପୁରୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ; ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକା ଘାଟରେ ପହଞ୍ଚି, ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ସ୍ନାନ କଲେ ।
ସନ୍ତର୍ପ୍ଯ ଦେଵାଂଶ୍ଚ ପିତୄନ୍ଦତ୍ତ୍ଵା ଦାନଂ ଵିଧାନତଃ । ଆଗତ୍ଯ ମୁନିଵର୍ଯସ୍ଯ ଚାଶ୍ରମଂ ପରମଂ ମହତ୍
ବିଧିମତ ଭାବରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି, ସେମାନେ ମହାନ ଏବଂ ପବିତ୍ର ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଲେ।
ପ୍ରଶାନ୍ତଶ୍ଵାପଦାକୀର୍ଣଂ ନାନାପାଦପସଙ୍କୁଲମ୍ । ମଯୂରୈଃ ସାରସୈର୍ହଂସୈଶ୍ଚକ୍ରଵାକୈରୁପାଶ୍ରିତମ୍
ସେ ଆଶ୍ରମ ଶାନ୍ତ ଓ ବନ୍ୟପଶୁମାନେ ନଥିବା, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଛରେ ଘେରାଯାଇଥିଲା, ଏଠି ମୟୂର, ସାରସ, ହଂସ ଓ ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀମାନେ ବସିଥିଲେ।
ମହାଵରାହୈଃ କୋଲୈଶ୍ଚ ଵ୍ଯାଘ୍ରୈଃ ଶାର୍ଦୂଲକୈରପି । ମୃଗୈ ରୁରୁଭିରତ୍ଯର୍ଥଂ ଖଡ୍ଗୈଃ ଶରଭକୈରପି
ସେଠାରେ ବଡ଼ ବନ୍ଦରା, କୋଲା, ବାଘ, ଶାର୍ଦୂଳ, ମୃଗ, ରୁରୁ ଓ ଅଧିକ ସଂଖ୍ୟାରେ ଖଡ୍ଗ ଓ ଶରଭ ମାନେ ଥିଲେ।
ସମାଶ୍ରିତଂ ପରମଯା ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ମୁନିଵରଂ ତଦା । ଦଣ୍ଡଵତ୍ପତିତାଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରଣେମୁଶ୍ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ
ସେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ପରମ ଶ୍ରୀରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ; ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡି ମଣ୍ଡିଆ ହେଲେ ଓ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କଲେ।
ଦେଵା ଊଚୁଃ ଜଯ ଦ୍ଵିଜଗଣାଧୀଶ ମାନ୍ଯ ପୂଜ୍ଯ ଧରାସୁର । ଵାତାପୀବଲନାଶାଯ ନମସ୍ତେ କୁମ୍ଭଯୋନଯେ
ଦେବତାମାନେ କହିଲେ: ହେ ଦ୍ୱିଜଗଣଙ୍କ ଅଧିପତି, ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ଯେଉଁଠି ପୂଜ୍ୟ, ତୁମକୁ ବିଜୟ ହେଉ। ହେ କୁମ୍ଭଯୋନି, ବାତାପୀଙ୍କ ଶକ୍ତି ନାଶ କରୁଥିବା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଲୋପାମୁଦ୍ରାପତେ ଶ୍ରୀମନ୍ମିତ୍ରାଵରୁଣସମ୍ଭଵ । ସର୍ଵଵିଦ୍ଯାନିଧେଽଗସ୍ତ୍ଯ ଶାସ୍ତ୍ରଯୋନେ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ
ହେ ଲୋପାମୁଦ୍ରାଙ୍କ ପତି, ଶ୍ରୀମାନ୍, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୟାର ଭଣ୍ଡାର ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ଶାସ୍ତ୍ରର ମୂଳ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଯସ୍ଯୋଦଯେ ପ୍ରସନ୍ନାନି ଭଵନ୍ତ୍ଯୁଜ୍ଜ୍ଵଲଭାଂଜ୍ଯପି । ତୋଯାନି ତୋଯରାଶୀନାଂ ତସ୍ମୈ ତୁଭ୍ଯଂ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ
ଯାହାଙ୍କ ଉଦୟରେ ସମୁଦ୍ରର ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜଳମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସେଠିପାଇଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
କାଶପୁଷ୍ପଵିକାସାଯ ଲଙ୍କାଵାସପ୍ରିଯାଯ ଚ । ଜଟାମଣ୍ଡଲଯୁକ୍ତାଯ ସଶିଷ୍ଯାଯ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ
କାଶ ଫୁଲ ଫୁଟାଇବାକୁ ଯିଏ କାରଣ, ଲଙ୍କାବାସୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଯାଁହାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଜଟା ରହିଛି, ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ, ସେଉଁଠି ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।