ସ୍ତ୍ରୀଶୂଦ୍ରଦ୍ଵିଜବନ୍ଧୂନାଂ ନ ଵେଦଶ୍ରଵଣଂ ମତମ୍ । ତେଷାମେଵ ହିତାର୍ଥାଯ ପୁରାଣାନି କୃତାନି ଚ
ସ୍ତ୍ରୀ, ଶୂଦ୍ର ଓ ଦ୍ୱିଜବନ୍ଧୁମାନେ ବେଦ ଶୁଣିବାଠାରେ ଅଯୋଗ୍ୟ; ସେମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ପୁରାଣମାନେ ତିଆରି ହୋଇଛି।
ମନ୍ଵନ୍ତରେ ସପ୍ତମେଽତ୍ର ଶୁଭେ ଵୈଵସ୍ଵତାଭିଧେ । ଅଷ୍ଟାଵିଂଶତିମେ ପ୍ରାପ୍ତେ ଦ୍ଵାପରେ ମୁନିସତ୍ତମାଃ
ଏହି ଶୁଭ ସପ୍ତମ ମନ୍ବନ୍ତର, ଯାହାକୁ ବୈବସ୍ବତ କୁହାଯାଏ, ଏଠାରେ ଅଷ୍ଟାବିଂଶତିତମ ଦ୍ୱାପର ଆସିଲେ, ହେ ମହାନ ଋଷିମାନେ,
ଵ୍ଯାସଃ ସତ୍ଯଵତୀସୂନୁର୍ଗୁରୁର୍ମେ ଧର୍ମଵିତ୍ତମଃ । ଏକୋନତ୍ରିଂଶତ୍ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ଦ୍ରୌଣିର୍ଵ୍ଯାସୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ମୋର ଗୁରୁ ଓ ଧର୍ମର ଜ୍ଞାତା, ସତ୍ୟବତୀଙ୍କ ପୁଅ ବ୍ୟାସ, ଏକୋଣତିରିଶତମ ଚକ୍ର ଆସିଲେ ଡ୍ରୌଣି ନାମକ ବ୍ୟାସ ହେବେ।
ଅତୀତାସ୍ତୁ ତଥା ଵ୍ଯାସାଃ ସପ୍ତଵିଂଶତିରେଵ ଚ । ପୁରାଣସଂହିତାସ୍ତୈସ୍ତୁ କଥିତାସ୍ତୁ ଯୁଗେ ଯୁଗେ
ଏହିପରି ଭାବରେ, ପୂର୍ବରୁ ସତାଇଟି ବ୍ୟାସ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ପୁରାଣ ସଂହିତା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛନ୍ତି।
ଋଷଯ ଊଚୁଃ ବ୍ରୂହି ସୂତ ମହାଭାଗ ଵ୍ଯାସାଃ ପୂର୍ଵଯୁଗୋଦ୍ଭଵାଃ । ଵକ୍ତାରସ୍ତୁ ପୁରାଣାନାଂ ଦ୍ଵାପରେ ଦ୍ଵାପରେ ଯୁଗେ
ଋଷିମାନେ କହିଲେ: ହେ ମହାଭାଗ ସୂତ, ପୂର୍ବ ଯୁଗରେ କିଏ କିଏ ବ୍ୟାସ ହେଇଥିଲେ ଓ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ କିଏ କିଏ ପୁରାଣ କଥା କହିଥିଲେ, ଦୟାକରି କହ।
ସୂତ ଉଵାଚ ଦ୍ଵାପରେ ପ୍ରଥମେ ଵ୍ଯସ୍ତାଃ ସ୍ଵଯଂ ଵେଦାଃ ସ୍ଵଯମ୍ଭୁଵା । ପ୍ରଜାପତିର୍ଦ୍ଵିତୀଯେ ତୁ ଦ୍ଵାପରେ ଵ୍ଯାସକାର୍ଯକୃତ୍
ସୂତ କହିଲେ: ପ୍ରଥମ ଦ୍ୱାପରରେ ସ୍ୱୟଂଭୂ ନିଜେ ବେଦକୁ ବାଣ୍ଟିଥିଲେ; ଦ୍ୱିତୀୟ ଦ୍ୱାପରରେ ପ୍ରଜାପତି ବ୍ୟାସଙ୍କ କାମ କରିଥିଲେ।
ତୃତୀଯେ ଚୋଶନା ଵ୍ଯାସଶ୍ଚତୁର୍ଥେ ତୁ ବୃହସ୍ପତିଃ । ପଞ୍ଚମେ ସଵିତା ଵ୍ଯାସଃ ଷଷ୍ଠେ ମୃତ୍ଯୁସ୍ତଥାପରେ
ତୃତୀୟ ଦ୍ୱାପରରେ ଉଶନା ବ୍ୟାସ ଥିଲେ; ଚତୁର୍ଥରେ ବୃହସ୍ପତି; ପଞ୍ଚମରେ ସବିତା ବ୍ୟାସ ଥିଲେ; ଷଷ୍ଠରେ ମୃତ୍ୟୁ, ଏବଂ ପରବର୍ତ୍ତୀରେ,
ମଘଵା ସପ୍ତମେ ପ୍ରାପ୍ତେ ଵସିଷ୍ଠସ୍ତ୍ଵଷ୍ଟମେ ସ୍ମୃତଃ । ସାରସ୍ଵତସ୍ତୁ ନଵମେ ତ୍ରିଧାମା ଦଶମେ ତଥା
ସପ୍ତମରେ ମଘବାନ୍, ଅଷ୍ଟମରେ ବସିଷ୍ଠ ସ୍ମୃତ; ନବମରେ ସାରସ୍ୱତ ଓ ଦଶମରେ ତ୍ରିଧାମା ବ୍ୟାସ ଥିଲେ।
ଏକାଦଶେଽଥ ତ୍ରିଵୃଷୋ ଭରଦ୍ଵାଜସ୍ତତଃ ପରମ୍ । ତ୍ରଯୋଦଶେ ଚାନ୍ତରିକ୍ଷୋ ଧର୍ମଶ୍ଚାପି ଚତୁର୍ଦଶେ
ଏଗାରତମ ମହାର୍ଷି ତ୍ରିବୃଷ, ତାପରେ ଭରଦ୍ୱାଜ; ତେରତମ ଅନ୍ତରିକ୍ଷ, ଚଉଦତମ ଧର୍ମ।
ତ୍ରଯ୍ଯାରୁଣିଃ ପଞ୍ଚଦଶେ ଷୋଡଶେ ତୁ ଧନଞ୍ଜଯଃ । ମେଧାତିଥିଃ ସପ୍ତଦଶେ ଵ୍ରତୀ ହ୍ଯଷ୍ଟାଦଶେ ତଥା
ପନ୍ଦରତମ ତ୍ରୟ୍ୟାରୁଣି, ଛଉଳିସତମ ଧନଞ୍ଜୟ; ସତରତମ ମେଧାତିଥି, ଅଠାରତମ ବ୍ରତୀ।
ଅତ୍ରିରେକୋନଵିଂଶେଽଥ ଗୌତମସ୍ତୁ ତତଃ ପରମ୍ । ଉତ୍ତମଶ୍ଚୈକଵିଂଶେଽଥ ହର୍ଯାତ୍ମା ପରିକୀର୍ତିତଃ
ଉଣେଶିତମ ଅତ୍ରି, ତାପରେ ଗୌତମ; ଏକୋଇଶିତମ ଉତ୍ତମ, ଯିଏ ହର୍ୟାତ୍ମା ଭାବରେ ପରିଚିତ।
ଵେନୋ ଵାଜଶ୍ରଵାଶ୍ଚୈଵ ସୋମୋଽମୁଷ୍ଯାଯଣସ୍ତଥା । ତୃଣବିନ୍ଦୁସ୍ତଥା ଵ୍ଯାସୋ ଭାର୍ଗଵସ୍ତୁ ତତଃ ପରମ୍
ଭେନ, ବାଜଶ୍ରବା, ସୋମ, ଅମୁଷ୍ୟାୟଣ, ତୃଣବିନ୍ଦୁ, ବ୍ୟାସ ଏବଂ ତାପରେ ଭାର୍ଗବ।
ତତଃ ଶକ୍ତିର୍ଜାତୁକର୍ଣ୍ଯଃ କୃଷ୍ଣଦ୍ଵୈପାଯନସ୍ତତଃ । ଅଷ୍ଟାଵିଂଶତିସଂଖ୍ଯେଯଂ କଥିତା ଯା ମଯା ଶ୍ରୁତା
ତାପରେ ଶକ୍ତି, ଜାତୁକର୍ଣ୍ଣ୍ୟ, ଏବଂ ତାପରେ କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନ; ଏହି ଅଠାଇଶିଜଣ ମୁଁ ଯେପରି ଶୁଣିଛି, ସେପରି କହିଲି।
କୃଷ୍ଣଦ୍ଵୈପାଯନାତ୍ପ୍ରୋକ୍ତଂ ପୁରାଣଂ ଚ ମଯା ଶ୍ରୁତମ୍ । ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତଂ ପୁଣ୍ଯଂ ସର୍ଵଦୁଃଖୌଘନାଶନମ୍
କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନଙ୍କଠାରୁ ମୁଁ ଏହି ପୁରାଣ, ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ନାମକ ପବିତ୍ର ଗ୍ରନ୍ଥ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ, ଶୁଣିଛି।
କାମଦଂ ମୋକ୍ଷଦଂ ଚୈଵ ଵେଦାର୍ଥପରିବୃଂହିତମ୍ । ସର୍ଵାଗମରସାରାମଂ ମୁମୁକ୍ଷୂଣାଂ ସଦା ପ୍ରିଯମ୍
ଏହା ଇଚ୍ଛା ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ, ବେଦର ଅର୍ଥରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ସାର ରସର ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ମୁକ୍ତି ଚାହିଁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ସଦା ପ୍ରିୟ।
ଵ୍ଯାସେନ କୃତ୍ଵାତିଶୁଭଂ ପୁରାଣଂ ଶୁକାଯ ପୁତ୍ରାଯ ମହାତ୍ମନେ ଯତ୍ । ଵୈରାଗ୍ଯଯୁକ୍ତାଯ ଚ ପାଠିତଂ ଵୈ ଵିଜ୍ଞାଯ ଚୈଵାରଣିସମ୍ଭଵାଯ
ବ୍ୟାସ ଏହି ଅତି ଶୁଭ ପୁରାଣ ରଚନା କରି, ତାଙ୍କର ପୁଅ ଶୁକଙ୍କୁ, ଯିଏ ମହାତ୍ମା ଓ ବୈରାଗ୍ୟ ଥିଲେ, ଅରଣିରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବାକୁ ଜାଣି, ପଢ଼ାଇଥିଲେ।
ଶ୍ରୁତଂ ମଯା ତତ୍ର ତଥା ଗୃହୀତଂ ଯଥାର୍ଥଵଦ୍ଵ୍ଯାସମୁଖାନ୍ମୁନୀନ୍ଦ୍ରାଃ । ପୁରାଣଗୁହ୍ଯଂ ସକଲଂ ସମେତଂ ଗୁରୋଃ ପ୍ରସାଦାତ୍କରୁଣାନିଧେଶ୍ଚ
ମୁଁ ବ୍ୟାସ ଓ ମହାମୁନିମାନଙ୍କ ମୁଖରୁ ଯଥାଯଥିକ ଭାବେ ଏହା ଶୁଣି ଗ୍ରହଣ କରିଛି; ମୋର ଗୁରୁ ଓ କରୁଣାର ସାଗରଙ୍କ କୃପାରେ ସମସ୍ତ ପୁରାଣର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଛି।
ସୂତେନ ପୃଷ୍ଟଃ ସକଲଂ ଜଗାଦ ଦ୍ଵୈପାଯନସ୍ତତ୍ର ପୁରାଣଗୁହ୍ଯମ୍ । ଅଯୋନିଜେନାଦ୍ଭୁତବୁଦ୍ଧିନା ଵୈ ଶ୍ରୁତଂ ମଯା ତତ୍ର ମହାପ୍ରଭାଵମ୍
ସୂତ ପଚାରିବା ପରେ, ଦ୍ୱୈପାୟନ ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ପୁରାଣର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ କହିଥିଲେ; ମୁଁ ତାହା ଅୟୋନିଜ ଅଦ୍ଭୁତ ବୁଦ୍ଧି ଓ ମହା ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଠାରୁ ଶୁଣିଥିଲି।
ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତାମରାଂଘ୍ରିପଫଲାସ୍ଵାଦାଦରଃ ସତ୍ତମାଃ ସଂସାରାର୍ଣଵଦୁର୍ଵିଗାହ୍ଯସଲିଲଂ ସନ୍ତର୍ତୁକାମଃ ଶୁକଃ । ନାନାଖ୍ଯାନରସାଲଯଂ ଶ୍ରୁତିପୁଟୈଃ ପ୍ରେମ୍ଣାଶୃଣୋଦଦ୍ଭୁତଂ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ନ ଵିମୁଚ୍ଯତେ କଲିଭଯାଦେଵଂଵିଧଃ କଃ କ୍ଷିତୌ
ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତରେ ଦେବତାଙ୍କ ଚରଣର ଅମୃତ ରସ ଉପଭୋଗ କରିବା ଆଶାରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନୁଷ୍ୟ ଶୁକ, ସଂସାରର ଦୁର୍ଗମ ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଚାହିଁ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ପ୍ରେମରେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଅନେକ କଥାର ଧନ ଭାଗବତକୁ କାନ ଦେଇ ଶୁଣିଥିଲେ; ଏହି ଶୁଣିଲା ପରେ, କିଏ ଏହି ପୃଥିବୀରେ କଳିର ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ ନାହିଁ?
ପାପୀଯାନପି ଵେଦଧର୍ମରହିତଃ ସ୍ଵାଚାରହୀନାଶଯୋ ॥ ଵ୍ଯାଜେନାପି ଶୃଣୋତି ଯଃ ପରମିଦଂ ଶ୍ରୀମତ୍ପୁରାଣୋତ୍ତମମ୍ । ଭୁକ୍ତ୍ଯା ଭୋଗକଲାପମତ୍ର ଵିପୁଲଂ ଦେହାଵସାନେଽଚଲଂ ଯୋଗିପ୍ରାପ୍ଯମଵାପ୍ନୁଯାଦ୍ଭଗଵତୀନାମାଙ୍କିତଂ ସୁନ୍ଦରମ୍
ଯେଉଁଠି ସବୁଠାରୁ ପାପୀ, ବେଦ ଧର୍ମ ଓ ନିଜ ଆଚାର ରହିତ, ମିଥ୍ୟା ଭାବେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ରୀମଦ୍ପୁରାଣ ଶୁଣେ, ସେ ଏଠାରେ ବହୁତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ଶରୀର ଶେଷରେ ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥା ଯୋଗୀମାନେ ପାଆନ୍ତି, ଭଗବତଙ୍କ ନାମରେ ଚିହ୍ନିତ ସୁନ୍ଦର ଅଚଳ ପଦ ଲାଭ କରେ।
ଯା ନିର୍ଗୁଣା ହରିହରାଦିଭିରପ୍ଯଲଭ୍ଯା ଵିଦ୍ଯା ସତାଂ ପ୍ରିଯତମାଥ ସମାଧିଗମ୍ଯା । ସା ତସ୍ଯ ଚିତ୍ତକୁହରେ ପ୍ରକରୋତି ଭାଵଂ ଯଃ ସଂଶୃଣୋତି ସତତଂ ତୁ ସତୀପୁରାଣମ୍
ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ଗୁଣରୁ ଅତିତ, ହରି, ହର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାହାକୁ ପାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯାହା ସଜ୍ଜନଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ଓ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଲାଭ୍ୟ, ସେ ଜ୍ଞାନ ତାହାଙ୍କ ହୃଦୟର ଗୁହାରେ ଉପଜେ, ଯିଏ ସଦା ଏହି ପବିତ୍ର ପୁରାଣ ଶୁଣେ।
ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ମାନୁଷଭଵଂ ସକଲାଙ୍ଗଯୁକ୍ତଂ ପୋତଂ ଭଵାର୍ଣଵଜଲୋତ୍ତରଣାଯ କାମମ୍ । ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ଵାଚକମହୋ ନ ଶୃଣୋତି ମୂଢଃ ସ ଵଞ୍ଚିତୋଽତ୍ର ଵିଧିନା ସୁଖଦଂ ପୁରାଣମ୍
ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ମିଳି, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ସହିତ, ଯାହା ଭବସାଗର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପାଇଁ ଏକ ନୌକା ସମାନ, ଏବଂ ଏକ ପାଠକୁ ମିଳିଲା ପରେ ମଧ୍ୟ, ଯିଏ ଶୁଣେ ନାହିଁ, ସେ ମୂଢ଼ ବିଧିରେ ଠକାଯାଏ ଏବଂ ସୁଖଦାୟକ ପୁରାଣକୁ ହରାଏ।
ଯଃ ପ୍ରାପ୍ଯ କର୍ଣଯୁଗଲଂ ପଟୁମାନୁଷତ୍ଵେ ରାଗୀ ଶୃଣୋତି ସତତଂ ଚ ପରାପଵାଦାନ୍ । ସର୍ଵାର୍ଥଦଂ ରସନିଧିଂ ଵିମଲଂ ପୁରାଣଂ ନଷ୍ଟଃ କୁତୋ ନ ଶୃଣୁତେ ଭୁଵି ମନ୍ଦବୁଦ୍ଧିଃ
ଯିଏ ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମରେ କାନ ଦୁଇଟି ପାଇ, ସଦା ଅନ୍ୟଙ୍କ ନିନ୍ଦା ଶୁଣିବାରେ ଆସକ୍ତ, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଦେଇଥିବା ଏହି ନିର୍ମଳ ପୁରାଣ ରସର ଧନ ଶୁଣେ ନାହିଁ, ସେ ମନ୍ଦବୁଦ୍ଧି କିପରି ଏହି ପୃଥିବୀରେ ନଷ୍ଟ ହେଉନାହିଁ?
ଦେଵୀସର୍ଵୋତ୍ତମେତିକଥନମ୍ ଋଷଯ ଊଚୁଃ ସୌମ୍ଯ ଵ୍ଯାସସ୍ଯ ଭାର୍ଯାଯାଂ କସ୍ଯାଂ ଜାତଃ ସୁତଃ ଶୁକଃ । କଥଂ ଵା କୀଦୃଶୋ ଯେନ ପଠିତେଯଂ ସୁସଂହିତା
ଋଷିମାନେ କହିଲେ: ସୋମ୍ୟ, ବ୍ୟାସଙ୍କ କେଉଁ ଭାର୍ଯ୍ୟାଠାରେ ଶୁକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ? କିପରି ଓ କେଉଁ ଭାବରେ, କିଏ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସଂହିତା ପଢ଼ିଥିଲେ?
ଅଯୋନିଜସ୍ତ୍ଵଯା ପ୍ରୋକ୍ତସ୍ତଥା ଚାରଣିଜଃ ଶୁକଃ । ସନ୍ଦେହୋଽସ୍ତି ମହାଂସ୍ତତ୍ର କଥଯାଦ୍ଯ ମହାମତେ
ତୁମେ କହିଛ, ଶୁକ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇନଥିଲେ, ଏବଂ ଚାରଣରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ; ଏଥିରେ ବଡ଼ ସନ୍ଦେହ ଅଛି—ହେ ମହାମତି, ଏବେ ଆମକୁ କହ।
ଗର୍ଭଯୋଗୀ ଶ୍ରୁତଃ ପୂର୍ଵଂ ଶୁକୋ ନାମ ମହାତପାଃ । କଥଂ ଚ ପଠିତଂ ତେନ ପୁରାଣଂ ବହୁଵିସ୍ତରମ୍
ଶୁଣିଛୁ ଯେ, ଶୁକ ନାମକ ମହାତପସ୍ବୀ ପୂର୍ବରୁ ଗର୍ଭରେ ଯୋଗୀ ଥିଲେ; ଏବଂ ସେ କିପରି ଏହି ବିସ୍ତୃତ ପୁରାଣ ପଢ଼ିଥିଲେ?
ସୂତ ଉଵାଚ ପୁରା ସରସ୍ଵତୀତୀରେ ଵ୍ଯାସଃ ସତ୍ଯଵତୀସୁତଃ । ଆଶ୍ରମେ କଲଵିଂକୌ ତୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିସ୍ମଯମାଗତଃ
ସୂତ ଉଚ୍ଚାରିଲେ — ଏକଥର ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀ କୂଳରେ, ସତ୍ୟବତୀଙ୍କ ପୁଅ ବ୍ୟାସଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଦୁଇଟି ଛୋଟ ପକ୍ଷୀକୁ ଦେଖି, ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଜାତମାତ୍ରଂ ଶିଶୁଂ ନୀଡେ ମୁକ୍ତମଣ୍ଡାନ୍ମନୋହରମ୍ । ତାମ୍ରାସ୍ଯଂ ଶୁଭସର୍ଵାଙ୍ଗଂ ପିଚ୍ଛାଂକୁରଵିଵର୍ଜିତମ୍
ନିଡ଼ରେ ଏକ ନୂତନ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିବା ପକ୍ଷୀଛୁଆ, ଡିଂଗା ଭାଙ୍ଗି ଚାରିପାଖ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ, ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ଠୋଠ, ଶୁଭ ଦେହ ଏବଂ ପର ଅଙ୍କୁର ନଥିବା ଦେଖାଗଲା।
ତୌ ତୁ ଭକ୍ଷ୍ଯାର୍ଥମତ୍ଯନ୍ତଂ ରତୌ ଶ୍ରମପରାଯଣୌ । ଶିଶୋଶ୍ଚଂଚୁପୁଟେ ଭକ୍ଷ୍ଯଂ କ୍ଷିପନ୍ତୌ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ
ସେ ଦୁଇଟି ପକ୍ଷୀ ଖାଦ୍ୟ ଅନ୍ୱେଷଣରେ ପ୍ରଚୁର ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ ଏବଂ ପୁନିପୁନି ଛୁଆର ଖୋଲା ଠୋଠରେ ଖାଦ୍ୟ ଦେଉଥିଲେ।
ଅଙ୍ଗେନାଙ୍ଗାନି ବାଲସ୍ଯ ଘର୍ଷଯନ୍ତୌ ମୁଦାନ୍ଵିତୌ । ଚୁମ୍ବନ୍ତୌ ଚ ମୁଖଂ ପ୍ରେମ୍ଣା କଲଵିଂକୌ ଶିଶୋଃ ଶୁଭମ୍
ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଛୁଆର ଦେହକୁ ନିଜ ଦେହରେ ଘସୁଥିଲେ ଏବଂ ପ୍ରେମରେ ଦୁଇଜଣେ ପକ୍ଷୀ ଛୁଆର ଶୁଭ ମୁହଁକୁ ଚୁମିଥିଲେ।