ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਾਂ ਕਾਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਦਾ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਨੀਲੀ ਸਰਸਵਤੀ, ਭਿਆਨਕ ਤਾਰਾ, ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਭੈਰਵੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਮਾਤੰਗੀ, ਧੂਮਾਵਤੀ, ਚਿਨਨਮਸਤਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ, ਸ਼ਾਕੰਭਰੀ ਅਤੇ ਲਾਲ ਦੰਦ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ—ਸਭ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਾਂ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ, ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਦਮਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਚੰਡਾ ਅਤੇ ਮੁੰਦਾ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਤਕਾਰੀ, ਗੰਗਾ, ਸ਼ਾਰਦਾ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮੂਹ ਵਾਲੀ ਮੰਗਲਮਈ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰੂਪ, ਦਇਆ ਦੇ ਰੂਪ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ, ਜੀਵਨ-ਸਵਾਸ ਦੇ ਰੂਪ, ਮਹਾ-ਰੂਪ, ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰੂਪ, ਦਇਆ ਦਾ ਰੂਪ, ਧਰਮ ਦਾ ਰੂਪ, ਦਿਵਤਾ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ—ਸਭ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਗਾਯਤਰੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਸ੍ਵਾਹਾ, ਸ੍ਵਧਾ, ਮਾਤਾ, ਦਕਸ਼ਿਨਾ—ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ "ਇਹ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਨਹੀਂ" ਕਹਿ ਕੇ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਸਭ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਪਰਮ ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ। ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪਾਸੇ, ਪਿੱਛੇ, ਅੱਗੇ, ਉਪਰ, ਹੇਠਾਂ—ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮਾਂ, ਜਵੇਲਾਂ ਵਾਲੇ ਟਾਪੂ ਵਿਚ ਵਸਣ ਵਾਲੀ, ਅਨੇਕ ਜਗਤਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਮਿਹਰ ਕਰ। ਉਸ ਮਾਂ ਨੂੰ ਜੈ ਹੋ! ਜੈ ਹੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਉੱਤਮ! ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਮੰਗਲਮਈ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਖਜਾਨਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਸ੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਮਾਂ ਸੰਸਾਰ, ਨਸ਼ੀਲੇ ਕੋਇਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਵੱਡੇ ਦਾਤਾਵਾਂ! ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਦੱਸੋ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ—ਦੈਤ ਦੇ ਦੁਸ਼ਟ ਕਰਤੂਤਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ, ਨਾਸ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਹਾਨੀ ਬੇਅਦਬੀ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਬੂਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ, ਪਾਸੇ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰੱਖੀਆਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਆਈਆਂ। ਮਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਏ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਅਸਮਾਨ, ਪਹਾੜਾਂ, ਰੁੱਖਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਅਜੀਬ ਸੀ। ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਸ਼ਹਦ ਚੁਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਤੋੜ-ਮਰੋੜ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾ ਹਥਿਆਰ, ਨਾ ਅਸਤਰ, ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕੋਈ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਗੱਲਬਾਤ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਮੌਤ ਹੀ ਸੀ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਦੈਤ ਖੜੇ ਸੀ, ਉੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਮੌਤ ਆਈ। ਸਭ ਅਹੰਕਾਰੀ ਦੈਤ ਮਰ ਗਏ, ਕੋਈ ਗੱਲਬਾਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਦੈਤ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਮਾਂ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਚੰਭਾ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਅਜੀਬ ਹੈ! ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਮਾਲ ਹੈ!" ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਦਿ ਦੇਵਤਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁਬੇ ਹੋਏ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੇਟਾਂ, ਉਪਹਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੈ-ਜੈਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਢੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਅਪਸਰਾ ਨੱਚਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹੇ, ਗੰਧਰਵ ਆਦਿ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਮ੍ਰਿਦੰਗਾ, ਮੁਰਜਾ, ਵੀਨਾ, ਢੱਕਾ, ਡਮਰੂ, ਘੰਟਾ, ਸ਼ੰਖ—ਸਭ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਹਰ ਥਾਂ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਜੈ-ਜੈਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਮਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰ ਦਿਤਾ; ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਗਿਆ, ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਕਤੀ ਬਖ਼ਸ਼ੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮਾਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਮਹਾਂ ਕਰਤਵਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ। ਜੋ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਭ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮਾਨਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰਤਾਵਾਂ, ਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮੰਗਲ ਅਤੇ ਪਾਪ-ਨਾਸ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸਦਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਗਰਭ-ਕਥਾ ਦੱਸੀ, ਉਹ ਅਚੰਭਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਸਾਧੂਆਂ ਵਿਚ ਸੰਦੇਹ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਵਿਆਸ ਦੀ ਮਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਹੈ; ਇਹ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨਾਲ ਵਿਆਹੀ ਸੀ।