ਜਦੋਂ ਮਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨੇ ਲੋਕ ਭਰ ਗਏ। ਇਹ ਜੀਵ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ, ਇਕਠੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਏ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ। ਆਕਾਸ਼, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ—ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਉਹ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਵਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਬੜਾ ਅਚੰਭੇਜ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਉੱਠ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੀਨੇ ਚੀਰਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਈਆਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਹੜਾ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਧੁ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਜਾਂ ਸ਼ਸਤਰ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਨਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਗੱਲਬਾਤ—ਸਿਰਫ ਮੌਤ ਹੀ ਮੌਤ ਸੀ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਠਾਣ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਖੜੇ ਸਨ, ਓਥੇ ਹੀ ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਦੈਤਿਆ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਚਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੈਤਿਆ ਸੰਘਾਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਮਾਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈਆਂ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਚੰਭੇ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਲੋਕ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਚਮਤਕਾਰ ਹੈ! ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਐਸੀ ਹੈ!" ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਅਨੰਦ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਜੈਕਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ਼ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਢੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੇਦ ਪਾਠ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਆਦਿ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਮੁਰਜਾ, ਵੀਣਾ, ਢੱਕਾ, ਡਮਰੂ, ਘੰਟੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨੇ ਲੋਕ ਗੂੰਜ ਉਠੇ। ਫਿਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, "ਵਿਜਈ ਹੋ, ਮਾਂ! ਜਗਤ ਦੀ ਸਵਾਮਿਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਤੋ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰ ਦਿਤੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਾਂ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਟੁੱਟ ਭਕਤੀ ਦਾ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਮਾਂ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਹੇ ਰਿਸ਼ਿ, ਇਹ ਸੀ ਭ੍ਰਮਰੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕਰਤੱਬ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਹ ਕਥਾ ਜੋ ਵੀ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਣਨ ਲਈ ਅਤਿ ਅਦਭੁਤ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਕ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮਨੁਆਂ ਦੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਮਿਲ ਕੇ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਂ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੰਗਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਮਤ्सਯਗੰਧਾ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਹਾਡੀ ਇਹ ਗਰਭ ਸੰਬੰਧੀ ਕਥਾ ਅਸਾਧਾਰਣ ਹੈ; ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੰਦੇਹ ਉੱਠਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਵਿਆਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ। ਪਰ ਵਿਆਸ, ਉਹਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ? ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਵਲੋਂ ਕਿਵੇਂ ਚੁਣੀ ਗਈ? ਦੋਨਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਧੀਰਜਵਾਨ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਾਓ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਵ੍ਰਤ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਗ ਹਨ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਮੁੜ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਚਾਰ ਪੁਰਸ਼ਾਰਥ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਦਿ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਕਥਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਮੰਗਲਦਾਇਕ ਤੇ ਪੁਰਾਤਨ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ। ਕੇਵਲ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸਦੀਵੀ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਵਾਗਭਵ ਬੀਜ ਰੂਪ ਵਿੱਚ। ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਸਦਾ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸਿਮਰਨਯੋਗ ਹੈ।" "ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਰਾਜੋਪਰਿਚਰ ਨਾਂ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਸਚਵਾਦੀ, ਅਤੇ ਚੇਦੀ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਸ਼ਾਸ਼ਕ ਸੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਕਾਂਚ ਦਾ ਮਹਲ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਆਨੰਦ ਲਈ ਚਾਹਤਯੋਗ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੋਪਰਿਚਰ ਵਾਸੂ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੱਝਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ ਅਤੇ ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਗਿਰਿਕਾ ਨਾਂ ਸੀ।" "ਉਸਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬਰਾਬਰ ਦੇ ਸੂਰਮੇ ਸਨ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਵਾਸੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਗਿਰਿਕਾ ਨੇ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ। ਉਸਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਗਰਭਧਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ। ਓਸੇ ਦਿਨ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਾ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਗਿਰਿਕਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਿਤੂਕਾਲ ਵਿੱਚ ਸੀ।" "ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗਿਰਿਕਾ ਦੀ ਯਾਦ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਓਸ ਸੁੰਦਰ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਾਸਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਵੀਰਯ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਉਸਨੇ ਤੁਰੰਤ ਇਕ ਵਟ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਫੜ ਲਿਆ।" "ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, ਇਹ ਵੀਰਯ ਵਿਅਰਥ ਨਾਹ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਗਰਭਧਾਰਣ ਦਾ ਉਚਿਤ ਸਮਾਂ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ, 'ਮੇਰਾ ਵੀਰਯ ਸਦਾ ਹੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।' ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਵੇ।" "ਰਾਣੀ ਦੇ ਰਿਤੂਕਾਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੀਰਯ ਨੂੰ ਵਟ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਰੱਖਿਆ। ਨੇੜੇ ਬੈਠੇ ਬਾਜ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਲੈ ਜਾ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇ।'" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ।