ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਆਖਰੀ ਘੜੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਮਕਰਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਤਕਸ਼ਕ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਕੇ, ਤਕਸ਼ਕ ਸਪ, ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ ਕਿ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾਗਸਾਹਵਯਾ ਨਗਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਨਗਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਰਾਜਾ ਇੱਕ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰਖਿਆ ਜਵੇਲਾਂ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਅਤੇ ਦਵਾਈਆਂ ਨਾਲ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਕੋਈ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੀ। ਤਕਸ਼ਕ, ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਯੋਗ-ਬਲ ਨਾਲ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ "ਮੈਂ ਇਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਜਾਵਾਂ?" ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਇਸ ਪਾਪੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਠੱਗ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਨੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ?" ਉਹ ਪਛਤਾਉਂਦਾ ਹੈ, "ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇੰਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਧੂ ਦੀ گردن 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।" ਕਾਲ ਦਾ ਮਾਰਗ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰਖਵਾਲੇ ਲਗਾ ਕੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਅੱਜ ਰਾਜਾ, ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੌਤ ਨੂੰ ਠੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। "ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਾੜਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ?" ਉਹ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਅਟੱਲਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਇਸ ਲਈ ਅੱਜ ਉਹ ਰਖਵਾਲੇ ਲਗਾ ਕੇ ਮਹਲ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮੌਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। "ਜੇ ਮੌਤ ਕਿਸੇ ਅਤੁਟ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਲਈ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੱਖ ਜਤਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਟਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।" ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ, ਮੌਤ ਦੇ ਆਉਣ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ, ਜੀਵਨ 'ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ। "ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ-ਪੁਣ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਧਰਮ ਨਾਲ ਰੋਗ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਲੰਬਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੇ ਮੌਤ ਦੀ ਲਿਖਤ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਮਰਨ ਵੇਲੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਆਦਿ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਰਕ।" "ਦੋਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦਾ ਪਾਪ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਰਨ ਸਮੇਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇਵੇ; ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਦੀ ਲਿਖੀ ਮੌਤ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਟੱਲ ਹੈ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੇੜਲੇ ਸਪਾਂ ਨੂੰ ਸਾਧੂਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਦਿਵਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਤਕਸ਼ਕ, ਸਪ, ਫਲ ਅਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਆਪ ਇੱਕ ਫਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੀੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਘੁਸ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਪ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਮਹਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਲਈ ਆਏ ਹੋ?" ਉਹ ਬੋਲੇ, "ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਜੰਗਲ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ ਹਾਂ।" "ਅਸੀਂ ਅਭਿਮਨਯੂ ਦੇ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਚਮਕ, ਨੂੰ ਅਥਰਵਣ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਅਸੀਸ ਦੇਣ ਆਏ ਹਾਂ।" "ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਸਾਧੂ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਸ ਦੇ ਕੇ ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਦੇ ਕੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।" "ਭਾਰਤਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇਦਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਨਾ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ।" "ਅਸੀਂ ਉੱਪਰ ਜਾ ਕੇ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦੇਵਾਂਗੇ, ਆਗਿਆ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ। "ਅੱਜ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੇ; ਇਹ ਸਾਡਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ। ਕੱਲ੍ਹ ਸਾਰੇ ਸਾਧੂ ਮਹਲ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ।" "ਮਹਿਲ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੜ੍ਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਸਾਧੂਓ; ਇਹ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੋਲੇ: "ਫਲ, ਜੜ੍ਹਾਂ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਲਿਆਓ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਰਖਵਾਲੇ ਗਏ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸਾਧੂ ਆਏ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, "ਜੋ ਵੀ ਫਲ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਆਦਿ ਹਨ, ਲਿਆਓ।" "ਸਾਧੂਆਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਉਹ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹਨ, ਤੇ ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਆਉਣ ਬਾਰੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਸਤਿਕਾਰ ਦੱਸੋ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਦਿਆਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਫਲ, ਜੜ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਸੀ, ਇਕੱਤ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਪ ਅਤੇ ਰਖਵਾਲੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਫਲ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਮਿਤਰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਫਲ ਖਾਓ; ਮੈਂ ਆਪ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਇਆ ਇਹ ਵੱਡਾ ਫਲ ਖਾਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਫਲ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਪੱਕਾ ਫਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਫਲ ਚੀਰਿਆ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟਾ, ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਕੀੜਾ ਨਿਕਲਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਦ ਦੇਖਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੈਰਾਨ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਸੂਰਜ ਡੁੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।" "ਮੈਂ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਕੀੜਾ ਮੈਨੂੰ ਡੰਸ ਲਵੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ گردਨ 'ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਲ ਗਿਆ, ਕੀੜਾ ਰਾਜਾ ਦੀ گردਨ 'ਤੇ ਚੰਬਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਤਕਸ਼ਕ ਬਣ ਗਿਆ, ਡਰਾਉਣੀ ਮੌਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਲਪੇਟ ਲਿਆ ਤੇ ਡੰਸ ਲਿਆ; ਮੰਤਰੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਡਰਾਉਣੇ ਸਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ; ਸਾਰੇ ਰਖਵਾਲੇ ਚੀਖ ਪਏ, ਤੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਪ ਦੀ ਲਪੇਟ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਨਾ ਕੁਝ ਬੋਲੇ, ਨਾ ਹੀ ਹਿਲੇ।