ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਣ ਜਾਂ ਕਰਵਾਉਣ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕੱਦੂ, ਸਾਗ-ਪਾਤ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾ ਖਾਏ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਚਾ, ਕ੍ਰੋਧ, ਅਹੰਕਾਰ, ਲਾਲਚ, ਦੋਮੁਹੀਂਪਣ ਅਤੇ ਘਮੰਡ ਨੂੰ ਵੀ ਤਿਆਗ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਥਾ ਵ੍ਰਤੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਦੁਸ਼ਮਣ, ਚੰਡਾਲ, ਕੁੱਤਾ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਯਵਨ, ਚੰਡਾਲ, ਮਹਾਵਾਰੀ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਜਾਂ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਵਿਦਿਆ, ਗਾਂ, ਗੁਰੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਔਰਤ, ਰਾਜਾ, ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਵਾਲਿਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਦੇਵ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਕਥਾ ਕਰਨ ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ, ਸਿੱਧਾ-ਸਾਫ਼ ਚਿੱਤ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਦਇਆ, ਮਿਠੀ ਤੇ ਮਾਪੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਉੱਚ ਮਨ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਕੰਪ, ਇਕੱਲਾ ਬੱਚਾ ਵਾਲਾ, ਅਭਾਗਾ, ਜਿਸਦਾ ਬੱਚਾ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਗਰੀਬ ਤੇ ਨਿਸੰਤਾਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ। ਇ enna hi nahi, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਔਰਤ ਬਾਂਝ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿਸਦੀ ਗਰਭਵਤੀ ਰਹਿ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ, ਧਨ, ਸੁਖ ਜਾਂ ਮੋਖਸ਼ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਦੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਸੁਣਣ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਨ ਯਗ-ਹਵਨ ਵਰਗੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਾਨ, ਹਵਨ ਜਾਂ ਪਾਠ ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਨੌ ਦਿਨ ਤੱਕ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਅਸ਼ਟਮੀ ਵ੍ਰਤ ਵਾਂਗ, ਸੰਪੂਰਨ ਕਰਕੇ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਮਾਪਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਿਰਾਸਕਾਮ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਰਵੋਚ ਦੇਵੀ ਦੋਵੇਂ ਭੋਗ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਕਥਾ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਤੇ ਵਿਆਖਿਆਕਾਰ ਦੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵਿਆਖਿਆਕਾਰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਕੁੜੀਆਂ, ਵਿਆਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮ ਪਾਠ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਯਾਦ ਤੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ, ਜੇ ਕੋਈ ਤਪ, ਯਗ ਜਾਂ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਘਾਟ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਸੱਤ ਸੌ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਦੇਵੀ ਮਾਹਾਤਮ ਦੇ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਂ ਨੌ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਕਲਪ ਵਜੋਂ, ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਚਾਵਲ ਦੀ ਖੀਰ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਭਾਗਵਤ ਗਾਇਤਰੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ। ਵਿਆਖਿਆਕਾਰ ਨੂੰ ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਧਨ ਦੇ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਵਿਆਖਿਆਕਾਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਆਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਵੀ ਦਾਨ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ—ਸੋਨਾ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ, ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਜ਼ਮੀਨ—ਜੋ ਇਹ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਅਖੁੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੁੰਦਰ ਲਿਪੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਠਵੀਂ ਜਾਂ ਨੌਵੀਂ ਤਾਰੀਖ਼ ਨੂੰ, ਵਿਆਖਿਆਕਾਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਗ ਦਿਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਥੇ ਭੋਗ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਮੋਖਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਨੌਜਵਾਨ, ਜਵਾਨ ਜਾਂ ਬੁੱਢਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਵੈਦ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਆਦਰ ਯੋਗ ਹੈ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ, ਪਰ ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਆਸ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾ ਕਰੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਵਤੀ ਕਥਾ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਅਤੇ ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੇ ਗਰੀਬੀ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਬਿਨਾ, ਪਾਨ ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਚੜ੍ਹਾਏ ਬਿਨਾ, ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਕਥਾ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸੁਖ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਧਨ ਗਵਾ ਬੈਠਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਘਮੰਡੀ, ਉੱਚੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਦੇ ਦੁਖ ਭੋਗ ਕੇ ਕਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਨੀਵੇਂ ਜਾਂ ਵੀਰ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਰਜਨ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਥਾ ਦੌਰਾਨ ਰੁੱਖੀ ਤੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲੀ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਗਧੇ ਤੇ ਫਿਰ ਚੀਲ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਜਾਂ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਕਥਾ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸੌ ਜਨਮ ਕੁੱਤੇ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਵਿਆਖਿਆਕਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇਕੋ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਿਅਭਿਚਾਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਰਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਿਰ ਨਿਵਾਏ ਬਿਨਾ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਰੁੱਖ ਬਣਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜੋ ਲੇਟ ਕੇ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਜਗਰ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣਿਕ ਕਥਾ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ, ਉਹ ਭਾਰੀ ਨਰਕ ਭੋਗ ਕੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸੂਰ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਥਾ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਨਰਕ ਭੋਗ ਕੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸੂਰ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਸਨ, ਪਾਤਰ, ਧਨ, ਫਲ, ਕਪੜਾ ਜਾਂ ਕੰਬਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਨਵੇਂ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਧਾਗਾ ਪੁਰਾਣਾ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਵੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਖਾਂ ਦੇ ਭੋਗੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਹੋਰ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣ ਕੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਸੋ ਗੁਣਾ ਵਧ ਫਲ ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਸੁਣ ਕੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ, ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਮਾਇਣ, ਤੇ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ—ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਹੈ।