ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਵਾਂਗੇ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਕਰੋ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਜਗਾਓ।” ਫਿਰ ਉਹ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ, “ਯਜਨਾ ਦੇ ਕੰਡੇ ‘ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਤੁਹਾਡਾ ਹਿੱਸਾ ਆਵੇਗਾ; ਇਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਸਮਝੋ ਤੇ ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।” ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ‘ਤੇ, ਦੀਮਕ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਚੱਟ ਲਈ। ਇਸ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਡੋਰੀ ਛੁੱਟ ਗਈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਡੋਰੀ ਛੁੱਟੀ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਉੱਤੇ ਵੱਲ ਉੱਭੀ ਤੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਕੰਬ ਉਠਿਆ, ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਗਈ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਮਚ ਗਈ ਤੇ ਜਲ-ਚਰ ਡਰ ਗਏ। ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਚੱਲਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਪਹਾੜ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ, ਉਲਕਾਵਾਂ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੀਆਂ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਦਿਸਣ ਲੱਗੇ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਸੂਰਜ ਲੁਕ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ ਕਿ ਅੱਜ ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਭਿਆਨਕ ਦਿਨ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਚਾਨਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਮੁੰਦਰੀਆਂ ਤੇ ਮਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਣਜਾਣੇ ਥਾਂ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਸ਼ਾਂਤ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦਾ ਸਿਰ-ਵਿਹੂਣਾ ਸਰੀਰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਬੜਾ ਵਿਲੱਖਣ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦਾ ਧੜ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਬੋਲੇ, “ਹਾਏ ਪ੍ਰਭੂ! ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ? ਇਹ ਤਾਂ ਬੜੀ ਅਚੰਭੇ ਦੀ ਤੇ ਅਮਾਨਵੀ ਘਟਨਾ ਹੈ—ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਵਿੱਪਤਾ ਆ ਪਈ, ਹੇ ਸਦੀਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ!” ਉਹ ਰੋਣ ਲੱਗੇ, “ਕਿਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਜ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਰ ਚਲੇਆ ਗਿਆ? ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਸਦਾ ਅਟੁੱਟ, ਅਖੰਡ ਤੇ ਅਜਰ ਹੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਹੋ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਹੀ ਰੋ ਰਹੇ ਹਾਂ—ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸਾਡਾ ਪਿਆਰ ਹੈ?” “ਇਹ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਤਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ, ਨਾ ਯਕਸ਼ਾਂ ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ; ਇਹ ਤਾਂ ਆਪ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਹੋਈ। ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਗਲਤੀ ਹੈ?” “ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਸਹਾਇ ਹਨ—ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਈਏ? ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਟਕਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੁਣ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ।” “ਇਹ ਨਾ ਤਾਂ ਸਾਤਵਿਕ, ਨਾ ਰਾਜਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਤਾਮਸੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅੱਜ, ਹੇ ਮਾਇਆਧੀਸ਼, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਰ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ।” ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਸ਼ਿਵ ਆਗੂ ਬਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪਵਿੱਤਰੋ, ਰੋਣ-ਪੀਟਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਲੱਭਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕੇ।” “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਉਪਰਾਲਾ ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ; ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਤੀਜੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਹੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।” ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤਾਂ ਭਾਗ ਨੂੰ ਹੀ ਸਰਵੋਚ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਮਨੁੱਖੀ ਉਪਰਾਲਾ ਤਾਂ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਗਿਆ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਗਣਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ; ਕਿਸਮਤ ਤੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉੱਚਾ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।” “ਇਹ ਤਾਂ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕੱਟਿਆ ਸੀ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ।” “ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਿੰਗ ਦਾ ਪਤਨ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਹੋਇਆ; ਤੇ ਅੱਜ ਹਰਿ ਦਾ ਸਿਰ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੈ।” “ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਵੰਡ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਦੇ ਦੁਖ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਪਤਨ, ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਵਸਨਾ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਪਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।” “ਇਹ ਸਭ ਦੁਖ ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਇਥੇ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਸਹਿੰਦਾ? ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰੋ, ਦੁਖ ਛੱਡ ਦੇਵੋ।” “ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਾਇਆ, ਸਦੀਵੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਦੀ ਚਿੰਤਨ ਕਰੋ; ਉਹ ਹੀ ਸਰਵੋਚ, ਗੁਣ-ਰਹਿਤ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇਗੀ।” “ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ—ਤਿਨਾਂ ਲੋਕ, ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਚਲ—ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।” ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਉਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਹਮਣੇ ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਉਨਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰੋ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਦੇਵੀ, ਸਦੀਵੀ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ, ਲੁਕਵੇਂ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਨ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰੋ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੇਦ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣੇ ਹਨ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੈ। ਵੇਦ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮਾਇਆ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚੈਤਾ; ਨਿਰਗੁਣ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਰਵਰ, ਮਾਂ, ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ।” “ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ, ਜੀਵਨਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ, ਬੁੱਧੀ, ਲੱਖਮੀ, ਸੋਭਾ, ਧੀਰਜ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਭਰੋਸਾ, ਗਿਆਨ, ਹਿੰਮਤ, ਤੇ ਯਾਦ ਹੋ।” “ਤੁਸੀਂ ਉਦਗੀਥ ਦਾ ਅਰਧ ਅੱਖਰ, ਗਾਇਤਰੀ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰਣ ਹੋ; ਜਿੱਤ, ਸਫਲਤਾ, ਆਧਾਰ, ਲਾਜ, ਯਸ਼, ਲਾਲਸਾ, ਤੇ ਦਇਆ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ।” “ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਾਂ, ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਕਰੁਣਾ-ਰਸ ਭਰੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਗਿਆਨ, ਮੰਗਲਮਈ, ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਬੋਲੀ ਦੇ ਬੀਜ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤੇ ਡਰ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ।” “ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹਰਾ, ਸ਼ੌਰੀ, ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਬੋਲੀ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਮੂਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਸਭ ਦਾ ਆਦਿ-ਮਾਤਾ ਹੋ।” “ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਮਾਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਰਚਣੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਸਮੇਤ, ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੋ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਨਾ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਇੱਕੋ ਰਹਿੰਦੀ ਹੋ—ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਨ੍ਹਨ ਦਾ ਰਤਾ ਭੀ ਨਹੀਂ।” “ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡੀ ਸੂਰੀਤ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਮਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਕੌਣ? ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਚਤੁਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਨ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਮਾਪ ਸਕਦਾ ਹੈ?” “ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਇਕ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਪੂਰਾ ਮੋਹ-ਜਾਲ ਕਿਵੇਂ ਰਚ ਲੈਂਦੀ ਹੋ? ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਮਾਣ ਤਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।” “ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਾਸਕਤੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਾਰਨ ਹੋ—ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਤੁਹਾਡਾ ਚਲਣ ਅਚੰਭਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਮਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦਾ। ਤੁਹਾਡੇ ਗੁਣ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਵਰਣਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਵੀ ਆਪਣੀ ਉੱਚੀ ਸੂਰਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀਆਂ।” “ਹੇ ਮਾਂ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮਧੁ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਦੇ ਮਕੁਟ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ? ਜਾਂ, ਪਤਾ ਹੋ ਕੇ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮਧੁ-ਸੰਘਾਰਕ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ? ਜਾਂ, ਹੇ ਮਾਂ, ਇਹ ਜੋ ਹਰੀ ‘ਤੇ ਆਈ ਵਿੱਪਤਾ ਹੈ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਹੈ?” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੀ ਅਚੰਭੇਜ ਘਟਨਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ, ਮਾਤਾ ਮਹਾ-ਮਾਇਆ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਤੇ ਉਧਾਰ ਕਰੇ।