ਹਰੀ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਸੱਚੇ ਵੀਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਜੋ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਡਰੇ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਬੈਠੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਜਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੋਂ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਲੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਕਈ ਵਾਰੀ ਆਰਾਮ ਲਿਆ ਹੈ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੀ ਆਰਾਮ ਕਰਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਲੜਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਖੜੇ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਦਿਓ, ਫਿਰ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਲੜਾਈ ਹੋਵੇਗੀ।" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਰੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦਾਨਵ ਯਕੀਨੀ ਅਤੇ ਨਿਰਭੀਕ ਹੋ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਦੂਰ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਚਾਰ-ਭੁਜਾ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੋਚਿਆ। ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਤੇ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ—ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੌਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੇ। ਹਰੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਹੀ ਇੰਨਾ ਲੰਮਾ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਹੋਈ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੱਚ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿਵੇਂ ਲੜਾਂ? ਪਰ ਜੇ ਲੜਾਈ ਨਾ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰ ਉੱਤੇ ਗਰੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਵੇਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣਗੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਖਤਮ ਹੋਵੇ?" ਹਰੀ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ, "ਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਵਰ ਪੂਰਾ ਹੋਣਾ ਕਿੰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦੁੱਖੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਮੌਤ ਕਿਵੇਂ ਮੰਗਣਗੇ?" ਇਸ ਕਰਕੇ ਹਰੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।" ਇਹ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਨਿੰਦਰਾ ਵਾਲੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਹਨ ਤੇ ਜੋਗ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾ ਮਾਇਆ, ਰਚਨਾ ਤੇ ਲੈਣ ਵਾਲੀ, ਆਦਿ ਤੇ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਚੰਡਿਕਾ, ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਮੰਗਲਮਈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੂਪ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ—ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਨਿਰਗੁਣ; ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਤੱਬ, ਜੋ ਅਣਗਿਣਤ ਹਨ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" "ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਅਜਿਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਮਝਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਵਿਆਪਤ ਸੀ, ਹੁਣ ਜਾਗ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਮੈਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਛੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅੰਦਰ ਸਮੇਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਮੈਂ ਜਾਗਿਆ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੁਣ ਜਾਗ ਗਿਆ ਹਾਂ ਤੇ ਕਈ ਯੁੱਧ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਪਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨਹੀਂ ਥੱਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰ ਨਾਲ ਉਹ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਏ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਦ ਹੀ ਇਕੱਲਾ ਲੜਾਈ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ, ਤੇ ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਵਰ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੋਇਆ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਦਦ ਦਿਓ—ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਕਰਕੇ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੇਰੇ ਵਰ ਨਾਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੁਸਟ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਹੌਲੀ ਹੱਸ ਕੇ ਮ੍ਰਿਦੁ ਬੋਲੀ। ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਹੇ ਹਰੀ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਤੂੰ ਆਪ ਮੁੜ ਲੜ। ਤੂੰ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾ-ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਠੱਗ ਅਤੇ ਜਦ ਉਹ ਮੋਹਿਤ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਿਰਛੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲਾ ਦੇਵਾਂਗੀ। ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਜਦ ਉਹ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋਣ, ਤੁਰੰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ।" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਉਹ ਫਿਰ ਯੁੱਧ-ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾ-ਯੋਧੇ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਸਨ, ਆ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲੇ, "ਖੜਾ ਰਹਿ, ਖੜਾ ਰਹਿ, ਹੇ ਮਹਾਨ! ਹੇ ਚਤੁਰ-ਭੁਜਾ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਲੜ!" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਹਾਰ ਕਿਸਮਤ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ, ਅੱਜ ਜ਼ੋਰ ਵਾਲਾ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਕਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਕਈ ਦੈਤ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਕੋਲ ਹਾਰ ਗਏ। ਹੁਣ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਲੜ ਕੇ ਤੂੰ ਆਪ ਹਾਰ ਗਿਆ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣਾ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਸੀ; ਪਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਹਾਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਹਰੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਚਿੰਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਇੰਝ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਯਾ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਤਾਂਬੇ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੱਸ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਿਰਛੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਮ ਦੇ ਤੀਰ ਮਾਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਹਾਸੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਮੋਹਕ ਨਜ਼ਰ ਦੁਸਟਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਈ, ਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਖੁੰਝ ਗਏ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਇਹ ਕੁਝ ਵਿਲੱਖਣ ਹੈ, ਕਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹਿ ਗਏ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਸੀ। ਹਰੀ ਨੇ ਵੀ ਦੇਖ ਲਿਆ ਕਿ ਦੇਵੀ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀ ਹੈ; ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੱਸ ਕੇ, ਘੰਘਰਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਵੀਰੋ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਕੋਈ ਵੀ ਵਰ ਮੰਗੋ।