ਅਥਵਾ ਕਿਂ ਗਯਾਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਂਵਿਤਰਿष੍ਯਤਿ । ਨੀਲੋਤ੍ਸਰ੍ਗਂ ਚ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪ੍ਰਕਰਿष੍ਯਤਿ ਬਾਲਕਃ
ਜਾਂ ਉਹ ਗਯਾ ਜਾ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰੇਗਾ, ਤੇ ਨੀਲੋਤਸਰਗ ਦੀ ਰਸਮ ਵੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰੇਗਾ।
ਸਂਸਾਰੇऽਤ੍ਰ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸੁਖਾਨਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਸੁਖਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਗਾਤ੍ਰਪਰਿष੍ਵਂਗੋ ਲਾਲਨਞ੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਣ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਗਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਨੈਵ ਚ ਨੈਵ ਚ । ਪੁਤ੍ਰਾਦਨ੍ਯਤਰਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਰਲੋਕਸ੍ਯ ਸਾਧਨਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਮੰਜਿਲ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਮਿਲਦਾ; ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਕੋਈ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ।
ਮਨ੍ਵਾਦਿਭਿਸ਼੍ਚ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਭਾषਿਤਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਵਾਨ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਾਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਮਨੂ ਆਦਿ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਹੈ: ਜਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਦृਸ਼੍ਯਤੇऽਤ੍ਰ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਤਨ੍ਨਾਨੁਮਾਨੇਨ ਸਾਧ੍ਯਤੇ । ਪੁਤ੍ਰਵਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਪਾਦਾਪ੍ਤਵਾਕ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਇੱਥੇ ਸਿੱਧੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਨੁਮਾਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਪੁੱਤਰ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਦਾ ਲਈ ਸੱਚੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ।
ਆਤੁਰੇ ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇऽਪਿ ਭੂਮਿਸ਼ਯ੍ਯਾਗਤੋ ਨਰਃ । ਕਰੋਤਿ ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਦੁਃਖਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਬਿਮਾਰ ਹੋਣ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਆਦਮੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਹੋਵੇ, ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਧਨਂ ਮੇ ਵਿਪੁਲਂ ਗੇਹੇ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਮਨ੍ਦਿਰਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਚੈਤਤ੍ਕੋऽਸ੍ਯ ਸ੍ਵਾਮੀ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, 'ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਧਨ ਹੈ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਬਰਤਨ ਹਨ; ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਮੰਦਰ—ਇਸ ਦਾ ਮਾਲਕ ਕੌਣ ਹੋਵੇਗਾ?'
ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇ ਮਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁਃਖੇਨ ਭ੍ਰਮਤੇ ਯਤਃ । ਅਤੋऽਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਗਤਿਰ੍ਨੂਨਂ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਟਕਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੰਜਿਲ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮਾੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਟਕ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧਾਂ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ । ਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਬਹੁਧਾ ਚੋष੍ਣਂ ਵਿਮਨਾਃ ਸਮ੍ਬਭੂਵ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਗਰਮ ਆਹ ਭਰੀ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਮਨਸਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਨਸਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍ । ਜਗਾਮ ਚ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤੁਂ ਮੇਰੁਪਰ੍ਵਤਸਨਿਧੌ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਕਰਕੇ, ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਲਿਆ ਤੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕਂ ਦੇਵਂ ਸਮੁਪਾਸ੍ਮਹੇ । ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਨਿਪੁਣਂ ਵਾਞ੍ਛਿਤਾਰ੍ਥਪ੍ਰਦਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ—ਕਿਹੜਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪੂਜਾਂ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਨ ਚਾਹੀ ਦਾਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ?
ਵਿष੍ਣੁਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਵਾ ਦਿਵਾਕਰਮ੍ । ਗਣੇਸ਼ਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਂ ਚ ਪਾਵਕਂ ਵਰੁਣਂ ਤਥਾ
ਕੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੂਰਜ, ਗਣੇਸ਼, ਕਾਰਤਿਕੇ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਵਰੁਣ?
ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਾਰਦੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਸਮਾਯਾਤੋ ਵੀਣਾਪਾਣਿਃ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਵੀਣਾ ਫੜੇ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤ, ਅਚਾਨਕ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਵ੍ਯਾਸਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ । ਕृਤ੍ਵਾਰ੍ਘ੍ਯਮਾਸਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੁਸ਼ਲਂ ਮੁਨਿਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਤਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਆਸ ਜੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ; ਪਾਣੀ ਤੇ ਆਸਨ ਦੇ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਦੀ ਖੇਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਥ ਕੁਸ਼ਲਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰੋऽਸਿ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਖੇਰੀਅਤ ਦੀ ਪੁੱਛ ਗੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਦਵੈਪਾਯਨ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਦੱਸ ਮੈਨੂੰ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਅਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਗਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਨ ਸੁਖਂ ਮਾਨਸੇ ਯਤਃ । ਤਦਰ੍ਥਂ ਦੁਃਖਿਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਿ ਪੁਨ ਪੁਨਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਰਹਿ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੁਖ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।'
ਤਪਸਾ ਤੋषਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਕਂ ਦੇਵਂ ਵਾਚ੍ਛਿਤਾਰ੍ਥਦਮ੍ । ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰੋऽਸ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
'ਅੱਜ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਸੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਤਪ ਕਰਕੇ ਰਾਜੀ ਕਰਾਂ ਜੋ ਮਨ ਚਾਹੀ ਦਾਤ ਦੇਵੇ; ਇਸ ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋऽਸਿ ਮਹਰ੍षੇ ਤ੍ਵਂ ਕਥਯਾਸ਼ੁ ਕृਪਾਨਿਧੇ । ਕਂ ਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਮਿ ਯੋ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ
'ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੱਸ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ: ਮੈਂ ਕਿਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਵਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵੇ?'
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਵ੍ਯਾਸੇਨ ਪृष੍ਟਸ੍ਤੁ ਨਾਰਦੋ ਵੇਦਵਿਨ੍ਮੁਨਿਃ । ਉਵਾਚ ਪਰਯਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਪਾਰਾਸ਼ਰ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗ ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਮਾਮਿਹ । ਤਮੇਵਾਰ੍ਥਂ ਪੁਰਾ ਪृष੍ਟਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਮੇ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਦੇ ਸੁਭਾਗੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਇਹੀ ਸਵਾਲ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ।'
ਧ੍ਯਾਨਸ੍ਥਂ ਚ ਹਰਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਿਤਾ ਮੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਗਤਃ । ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰੀਨਾਥਂ ਜਗਤਃ ਪਤਿਮ੍
'ਹਰੀ ਜੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲਗੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਸ੍ਰੀਨਾਥ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।'
ਕੌਸ੍ਤੁਭੋਦ੍ਭਾਸਿਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍ । ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਂ ਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਂ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਾਙ੍ਕਿਤਵਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
'ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜੇ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਛਾਤੀ ਵਾਲੇ ਵਿਖੇ।'
ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍ । ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਤਪ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹਤ੍ਤਪਃ
'ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ ਹਨ, ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਦੇਵਦੇਵ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਭੂਤਭਵ੍ਯਭਵਤ੍ਪ੍ਰਭੋ । ਤਪਸ਼੍ਚਰਸਿ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਧ੍ਯਾਯਸਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪੁਰਾਣੇ, ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਤਪ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜਨਾਰਦਨ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?'
ਵਿਸ੍ਮਯੋऽਯਂ ਮਮਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਜਗਤਾਂ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਧ੍ਯਾਨਯੁਕ੍ਤੋऽਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਕਿਂ ਚ ਚਿਤ੍ਰਮਤਃ ਪਰਮ੍
'ਇਹ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਹੈ: ਤੂੰ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਪਰ ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈਂ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਚਮਤਕਾਰ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ?'
ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਭਿਕਮਲਾਜ੍ਜਾਤਃ ਕਰ੍ਤਾਹਮਖਿਲਸ੍ਯ ਹ । ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਕੋऽਪ੍ਯਧਿਕੋऽਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਤਂ ਦੇਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਾਪਤੇ
'ਮੈਂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਕੀ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਤੈਥੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ? ਦੱਸ ਮੈਨੂੰ, ਮਾਲਕ, ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ?'
ਜਾਨਾਮ੍ਯਹਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਤ੍ਵਮਾਦਿਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਮ੍ । ਕਰ੍ਤਾ ਪਾਲਯਿਤਾ ਹਰ੍ਤਾ ਸਮਰ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਕृਤ੍
'ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਆਰੰਭ ਤੇ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਤੂੰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ।'
ਇਚ੍ਛਯਾ ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਸृਜਾਮ੍ਯਹਮਿਦਂ ਜਗਤ੍ । ਹਰਃ ਸਂਹਰਤੇ ਕਾਲੇ ਸੋऽਪਿ ਤੇ ਵਚਨੇ ਸਦਾ
ਮਹਾਰਾਜ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਹਰਾ ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯੋ ਭ੍ਰਮਤਿ ਚਾਕਾਸ਼ੇ ਵਾਯੁਰ੍ਵਾਤਿ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਃ । ਅਗ੍ਨਿਸ੍ਤਪਤਿ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਵਰ੍षਤੀਸ਼ ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਯਾ
ਸੂਰਜ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਹਵਾ ਚੰਗੀ ਮੰਦੀ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਅੱਗ ਸੜਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਬਦਲ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਵਰ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਧ੍ਯਾਯਸਿ ਕਂ ਦੇਵਂ ਸਂਸ਼ਯੋऽਯਂ ਮਹਾਨ੍ਮਮ । ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਪਰਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੇਵਂ ਵੈ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਪਰ ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਇਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ; ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਤੈਥੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।