यावत् देव्या भगवती-सूर्यः न उदितः तावत् जनानां दुःखदायकः महान् क्लेशान्धकारः प्रवर्तते। तस्मिन्नेव समये, नैमिषारण्ये स्थिताः ऋषयः, सूतम् अत्युत्तमं वक्तारं, भगवत्प्रसादलब्धं, समुपेत्य प्राहुः—“हे सूत! कः सः पाठः? कथं तस्य श्रवणविधिः? केन कालेन तस्य श्रवणं कर्तव्यम्? का पूजा आवश्यकता? केन पूर्वं श्रुतम्, के च कामाः तेन प्राप्ताः?” सूतः प्रत्युवाच—“सत्यवत्यां पराशरात् विष्णोः अंशः महर्षिः जातः। सः वेदान् चत्वारः कृत्वा शिष्यान् पूर्वं उपदिष्टवान्। किन्तु ये बहिष्कृताः, द्विजातयः वेद-अनधिकारिणः, स्त्रियः, मन्दबुद्धयः, सामान्यपुरुषाः—ते कथं धर्मज्ञानं प्राप्नुयुः?” एवं मनसि चिन्तयन् भगवतः बदारायणः, तेषां धर्मस्थापनाय, पुराणसमूहं कल्पितवान्। सः शुभः महर्षिः अष्टादश पुराणानि रचितवान्, तानि मम अपि उपदिष्टवान्, तथा भारताख्यं ग्रन्थम्। तेषु, देव्या भगवती-पुराणं, यः भोगमोक्षप्रदः, सः स्वयं जनमेजयाय राजा उपशिक्षितवान्। पूर्वं, तस्य पिता पारिक्षित्, तक्षकसर्पदंशेन पापरहिताय, भगवती-पुराणं श्रुतवान्। नवदिनानि, त्रैलोक्यजननीं देवीं विधिवत् पूज्य, श्रीमत् वेदव्यासस्य पद्ममुखात् श्रवणं कृतवान्। नवदिनयज्ञे समाप्ते, पारिक्षित् राजा दिव्यं देवीधाम् तत्रैव क्षणमात्रेण प्राप्तवान्। पितुः दिव्यगमनं दृष्ट्वा, जनमेजयः राजा व्यासमहर्षिं पूज्य, परमं हर्षं प्राप्तवान्। अष्टादश पुराणेषु, श्रेष्ठतमं परमं च देवी-भगवती-पुराणं, धर्मार्थकाममोक्षप्रदं। यः भक्त्या भगवतीकथां नित्यं शृणोति, तस्य सिद्धिः दूरं न अस्ति; अतः जनैः सदा सेवनीयम्। अर्धदिनं, चतुर्थांशः, क्षणं, यत्किंचित्, भक्त्या शृण्वन्तः, सर्वत्र कदापि आपदं न प्राप्नुवन्ति। एकवारं श्रवणात् सर्वयज्ञ-तीर्थ-दान-फलम् लभ्यते। पूर्वं अनेकानि पुण्यकर्माणि कृतानि, किन्तु कलौ धर्मः केवलं पुराणश्रवणात्; अन्यः उपायः नास्ति। कलौ अल्पधर्माणां, अल्पायुषां, हिताय व्यासः अमृतमयम् पुराणं रचितवान्। अमृतपानात् केवलं जनः अमरः भवति; भगवतीकथामृतात् सर्ववंशः अमरः भवति। अत्र मासानां, दिनानां, नियमः नास्ति; भगवती-पुराणं सदा सेवनीयम्। आश्विनमासे, मधुमासे, तपःशुद्धमासे, विशेषतः चतुर्नवरात्रेषु, फलप्रदतम्। अतः नवदिनयज्ञः सर्वपुण्यकर्मभ्यः अधिकफलप्रदः, पुण्यवर्धकः। पापकर्मनिष्ठाः, मोहिताः, मित्रद्रोहिनः, वेदनिन्दकाः, हिंसाप्रवृत्ताः, नास्तिकमार्गानुगाः—कलौ नवदिनयज्ञेन शुद्ध्यन्ति। परदारधनलोभिनः, पापभारिताः, गो-देव-ब्राह्मण-अननुरागिनः, नवदिनयज्ञेन शुद्ध्यन्ति। कठोरतपः-व्रत-तीर्थ-दान-नियम-यज्ञ-हविष्य-पाठ-फलम्, नवदिनयज्ञेन जनैः लभ्यते। गङ्गा, गया, काशी, नैमिष, मथुरा, पुष्कर, बदार्यरण्यं अपि, देवीयज्ञेन त्वरितं शुद्धिं न ददाति। अतः भगवती-पुराणं धर्मार्थकाममोक्षाय श्रेष्ठतमं साधनम्। आश्विनमासे शुक्लपक्षे कन्याराशौ सूर्ये स्थिते, सिंहासनस्थां देवीं महाष्टम्यां पूजयेत्। भक्त्या देवीसन्तोषाय, श्रीभगवतीग्रन्थं योग्यब्राह्मणाय दद्यात्; तेन देवीपथं प्राप्नोति। यः भक्त्या प्रतिदिनं एकं श्लोकं वा अर्धश्लोकं वा पाठयति, सः देवीप्रियः भवति; केवलेन श्रवणेन, घोरविपत्तिः, मृत्युप्रसङ्गः, सर्वआपदः विमुच्यते। बालग्रह-भूत-प्रेत-भयः भगवती-पुराणश्रवणेन दूरं गच्छति। यः भक्त्या भगवती-पुराणं पाठयति वा शृणोति, धर्मार्थकाममोक्षं प्राप्नोति। भगवतीकथाश्रवणेन वासुदेवः, प्रसनान्वेषणे गतः, प्रियं पुत्रं कृष्णं लब्ध्वा हृष्टः अभवत्। यः भगवतीकथां भक्त्या शृणोति वा पाठयति, भोगमोक्षं प्राप्नोति; अपुत्रः पुत्रं लभते, दरिद्रः धनं, रोगी रोगमुक्तः भवति। स्त्री अपुत्रा, केवलकन्यावती, मृतपुत्रा वा, भगवती-पुराणश्रवणेन दीर्घायुषः पुत्रं लभते। यत्र श्रीभगवतीग्रन्थः प्रतिदिनं पूज्यते, तद् गृहम् तीर्थं भवति, तस्य वासिनां पापं नश्यति। यः भक्त्या अष्टमी, चतुर्दशी, नवमी वा श्रवणं वा पाठं करोति, सः परमसिद्धिं प्राप्नोति। ब्राह्मणः पाठेन वेदवित् श्रेष्ठः भवति; क्षत्रियः राजत्वं प्राप्नोति; वैश्यः पाठेन महत् धनं लभते; शूद्रः श्रवणेन स्वकर्मेषु उत्तमः भवति। अथ द्वितीयोऽध्यायः। ऋषयः पुनः पृच्छन्ति—“कथं वासुदेवः पुत्रं प्राप्तवान्? प्रसनः कृष्णं गृहीत्वा कुत्र गतः? कथं अन्वेषणं कृतम्? केन उपायेन, कस्य हेतोः वासुदेवः भगवती-पुराणं शृणोत्? हे सूत! इदं कथय।” सूतः उवाच—“सत्राजित् भोजवंशजः, द्वारवत्यां सुखेन निवसन्, सूर्यपूजायाम् निष्ठः, परमभक्तः, मित्ररूपः आसीत्।