नमः तस्मै भगवते, यः बुद्धरूपं समास्थाय जगति म्लेच्छैः पूर्णे पापराजभिः पीडिते च, धर्मरक्षणायावतारयत्। पुनः, नमो भगवन्नमस्ते देवदेव, यः काल्किरूपं गृहीत्वा भक्तजनपरिपालनाय दशावतारान् कृतवान्। दुष्टदानवविनाशाय च त्वमेव सर्वदुःखनाशकः, जयस्ते भक्तक्लेशविनाशिनि, स्त्रीषु च जलजेषु च रूपाणि धारयन्। भगवन्, यैः रूपैः त्वया अवतीर्णम्, त्वत्तः परः कोऽन्यः करुणानिधिः अस्ति? एवं स्तुत्वा पीताम्बरधरं श्रीभगवन्तम्, देवश्रेष्ठाः भक्त्या प्रणम्य साष्टाङ्गं शिरसा ववन्दिरे। ततस्तेषां स्तुतिं श्रुत्वा श्रीभगवान् गदाधरः तान् सर्वान् देवान् प्रहृष्टान् सन्तोषयन् उवाच— "अहं स्तुत्या तुष्टः अस्मि, हे देवाः, दुःखं त्यजत। अहं भवतां दुःखं, यत् अतीव दुःसहं, नाशयिष्यामि। वरं वृणुध्वं, यं कष्टमपि।" पुनः स भगवान् परमसन्तुष्टः उवाच— "यः कश्चन प्रातःकाले मत्प्रति भक्त्या एषां स्तुतिं पठति, स मम परमभक्तिं कृत्वा दुःखस्पर्शं न प्राप्नोति; दारिद्र्यं नापद्यते, न च क्लेशकान्ता तस्य गृहे प्रविशन्ति। न विघ्नाः, न भूतानि, न ग्रहाः, न ब्रह्मराक्षसाः, न वातपित्तकफसम्भूताः व्याधयः तं बाधन्ते। अकालमृत्युः तं न स्पृशति; तस्य वंशः चिरस्थायी भविष्यति, सर्वभोगाः सुखानि च स्यात्। एषा स्तुतिः यः पठति तस्य गृहे एतादृशं शुभफलम् स्यात्। किम् अधिकं वक्ष्यामि? सर्वसिद्धिकरीयं स्तोत्रम्। अस्य जपात् भोगमोक्षौ न दूरस्थौ। हे देवाः, यद्वः किञ्चिद् दुःखं अस्ति, तद् निःसंशयं वदत। अहं तद् नाशयिष्यामि, अत्र किंचिद् संशयो न अस्तु।" एवं भगवतः वचनं श्रुत्वा सर्वे दिवौकसः प्रमुदितचित्ताः पुनः वृषध्वजं समभ्यभाषन्त। सूतः उवाच— भगवतः वचोऽनुश्रुत्य सर्वे देवा हृष्टमानसाः सन्तुष्टाः पुनः तम् उपगुह्य जग्मुः। देवाः ऊचुः— "देवदेव, महाविष्णो, सृष्टिस्थितिलयकारण, हे विष्णो, विन्ध्याचलः सूर्यस्य मार्गं निरुद्धवान्। तेन सूर्यविरोधेन वयं सर्वे स्वभागभोगात् विहीनाः अभवाम। किं कुर्यामः? कुत्र गच्छामः?" भगवान् उवाच— "या सा सर्वलोकजननी वर्धिनी च, सा भगवती यस्याः तपोबलात् तेजस्वी पूजिता, स ऋषिरग्रण्यः अगस्त्यः वाराणस्यां स्थितः। स एव तं बलं निग्रहीतुं समर्थः। तं द्विजश्रेष्ठं अगस्त्यं सम्पूज्य, काश्यां गत्वा तम् प्रार्थयध्वं, परमशुभं लभध्वम्।" सूतः उवाच— विष्णोः आज्ञया सर्वे देवाः श्रद्धाभक्तिपूर्वकं वाराणसीं नगरीं जग्मुः। क्षणेनैव ते देवश्रेष्ठाः पुण्यां काशीपुरीं प्राप्य, मणिकर्णिकां प्रविश्य, स्नानं कृत्वा, भक्त्या सम्यक् परिधानं कृत्वा, तत्र देवपितृभ्यः विधिवत् तर्पणं कृत्वा, तदनन्तरं महर्षेः अगस्त्यस्य महाश्रमं जग्मुः। स शमपूर्णः व्याघ्राद्यरहितः, नानावृक्षसंछन्नः, मयूरक्रौञ्चहंसचक्रवाकनिषेवितः, महावराहनकुलव्याघ्रशार्दूलमृगशृगालगजसारभसमाकुलः। तत्र स महर्षिः परमसमृद्धः स्थितः। तम् उपेत्य सर्वे देवाः प्रणिपत्य पुनः पुनः प्रणेमुः। देवा ऊचुः— "जयस्ते, द्विजश्रेष्ठ, येन देवदानवाः पूज्यन्ते; नमस्ते कुम्भयोनये, वातापिबलनाशक। लोपामुद्रापते, मित्रावरुणसम्भूत, अगस्त्य, वेदविदां निधे, नमस्ते। यस्योत्थाने सागरस्यापि वारिणि शोभा जायते, तुभ्यं नमः। काशापुष्पप्रसूतिकर्त्रे, लङ्कावासिजनप्रिय, जटिलाय शिष्यसमेताय च नमः। सर्वामरस्तुत, गुणनिधे, श्रेष्ठ, पूज्य, भार्यया सहित, जयस्ते। अनुग्रहम् अस्माकं कुरु, शरणागताः स्मः, अतीव दुःखेन पर्वततनयया पीडिताः, तेजस्विन्।" एवं स्तुतः अगस्त्यः धर्मात्मा मुनिः स्निग्धया वाचा स्मयमानः प्रवदति— "यूयं त्रैलोक्यपालाः, महात्मानः, निग्रहेऽनुग्रहे च समर्थाः। यः अमरावतीश्वरः, वज्रायुधधारी, अष्टसिद्धिसंनिधेयः, स शक्रः मरुद्गणेश्वरः। वैश्वानरः अग्निः यः अहर्निशं देवानां पितृणां च हविर्दत्तिं वहति, सर्वामरमुखः, तेन किम् दुर्लभम्? महाबलः पिशाचपतिः, सर्वकर्मदर्शी, दण्डधारी देवः, तेन किम् कठिनम्? तथापि, यदि मम शक्त्या यः कार्यः भवेत्, तं वदत, अहं निःसंशयं साधयिष्यामि।" एवं मुनिवचनं श्रुत्वा देवश्रेष्ठाः विश्वस्ताः स्नेहाद् उद्विग्नाः, स्वं स्वं कार्यं न्यवेदयन्— "महर्षे, विन्ध्याचलः सूर्यस्य गमनं निरुद्धवान्, तेन त्रैलोक्यं तमसि जीवनविहीनं जातम्।