काश्यां निवसतां विघ्नविनाशकः, भक्तजनरक्षकः, भक्तदुःखनाशकः भगवन्, त्वं मां कुतः दूरं करोति? इति मुनिः भगवन्तं प्रार्थयामास। नाहं परनिन्दां कृतवान्, नापवादं, न च मिथ्यावचनं; कथं कर्मफलात् त्वया काश्याः दूरं कृतोऽस्मि? इति सः पुनः पप्रच्छ। एवं कालनाथं प्रार्थ्य घटोद्भवः मुनिः साक्षिविघ्नेश्वरं, सर्वविघ्ननाशकं, जगाम। तं दृष्ट्वा, पूज्य, प्रार्थ्य, लोपा-मुद्रापतिः श्रीमदगस्त्यः दक्षिणदिशं नगरात् निर्गतः। काश्यावियोगदुःखाभिभूतः सः महायशाः मुनिः, पथि स्वया सह काश्यां सततम् अनुस्मरन् यातः। तपोबलरथमारुह्य, सः मुनिः क्षणार्धमात्रेणैव पुरतः विंध्यं पर्वतं व्योमावच्छादकं दृष्टवान्। तं मुनिं पुरतः स्थितं दृष्ट्वा विंध्यः शीघ्रं कम्पितः, भूमिं स्प्रष्टुमिव स्वयम् अधः गतः। सः महाशिखराधिपः विंध्यः भक्त्या साष्टाङ्गं भूमौ पतित्वा प्रणम्य, मुनये नतम् अकरोत्। श्रीमत्-अगस्त्यः तदा प्रसन्नवदनः विंध्यं पर्वतं उवाच— "वत्स, मम आगमनपर्यन्तं यथास्थितः तिष्ठ।" "त्वं उन्नतपर्वतं न शक्नोमि आरोढुम्, प्रिय," इत्युक्त्वा, मुनिः दक्षिणदिशं प्रस्थितः। तस्य पर्वतस्य शिखराणि आरोह्य, तानि क्रमेण अवरोह्य, सः दक्षिणदिशं प्रस्थितः, मार्गे श्रीशैलं दृष्ट्वा। मलयपर्वतं प्राप्त्वा, तत्र सः तपश्चर्यायाम् अर्पितः। तदा मनुना पूजिता देवी विंध्यं समागता। सा देवी लोकेषु विंध्यवासिनीति प्रसिद्धा जाता, हे शौनक। सूतः उवाच— एषा परमा उत्तमा च कथा, शत्रुनाशिनी। अगस्त्यविंध्ययोः कथा पापं नाशयति, नृपाणां जयप्रदा, द्विजानां ज्ञानवर्धिनी। सा वैश्येभ्यः धान्यधनप्रदा, सेवकेभ्यः सुखप्रदा, धर्मकामः धर्मं, अर्थकामः अर्थं, कामी च कामान् लभते। श्रद्धया शृण्वन् एकवारं अपि, सर्वमेतत् प्राप्नोति। एवं स्वायम्भुवो मनुः देवीं भक्त्या पूजयामास। सः पृथिव्याः ऐश्वर्यं स्वमन्वन्तरं च अवाप। एवं मनोः कथा भगवत्याः प्रथमा चाख्याता, किं पुनः वक्ष्यामि? शौनकः उवाच— त्वया प्रथमो मन्वन्तरः उत्तमः वर्णितः। अन्येषां तेजस्विनां मनूनां जन्म कथय। सूतः उवाच— एवं स्वायम्भुवस्य प्रथममन्वन्तरस्य उत्पत्तिं श्रुत्वा, सः अन्येषां जन्म पृच्छति। नारदः, देवीतत्त्वविज्ञः, उवाच— "नित्य, मनूनां उत्पत्तिं ब्रूहि।" श्रीनारायणः उवाच— प्रथमः मनुः स्वायम्भुवः नाम, हे महर्षे, यः देवीं पूज्य, विघ्नरहितं राज्यं प्राप। तस्य प्रियव्रत-उत्तानपादौ द्वौ महाबलिनौ पुत्रौ, पृथिव्यां नृपतिश्रेष्ठौ। द्वितीयः मनुः स्वारोचिषः, प्रियव्रतस्य सुपुत्रः, यस्य वीर्यम् अप्रमेयम्। सः स्वारोचिषः मनुः कालिन्दीतटे निवासं कृत्वा, सर्वजनानां सुखदः अभवत्। पतितपत्रभोजनः, तपस्यायाम् निरतः, मृन्मयीं देवीमूर्तिं निर्माय, भक्त्या तां पूजयामास। द्वादशवर्षाणि वनवासे तपश्चर्यां कुर्वन्, सहस्रसूर्यसमप्रभा देवी तस्य पुरतः प्रादुरभूत्। तदा देवानां स्वामिनी, तेन राज्ञा भक्त्या स्तुत्या च तुष्टा, स्वारोचिषाय समग्रमन्वन्तराधिकारं दत्तवती। सः जगद्धात्री तारिणीति प्रसिद्धा, एवं स्वारोचिषः तारिणीं पूज्य मन्वन्तरपदं प्राप्तवान्। विघ्नरहितं राज्यं, विधिवत् धर्मसंस्थापनं, पुत्रैः सह राज्यपालनं च सः अवाप्तवान्। राज्यभोगानन्तरं, सः स्वमन्वन्तरान्ते दिव्यलोकं गतः। तृतीयः मनुः उत्तमः नाम, प्रियव्रतस्य पुत्रः। गङ्गातटे, एकान्ते वाग्भवमन्त्रजपेन, त्रिवर्षं उपवास्य, देवीकृपां प्राप्तवान्। उत्तमैः स्तवैः देवीं स्तुत्वा, भक्तिपरिपूर्णचित्तः, विघ्नरहितं राज्यं दीर्घवंशं च लब्धवान्। राज्यसुखं धर्मान् च भुक्त्वा, सः अपि राजर्षिपदं प्राप्तः। चतुर्थः मनुः तामसः नाम, प्रियव्रतस्य पुत्रः, दक्षिणनर्मदातटे सर्वव्यापिनीं देवीं पूजयामास। कामराजमन्त्रेण महेश्वरीं वसन्तशरदुपवासकाले, नवरात्र्यां विशेषतः, जप्यपूजां चकार। सः देवानां स्वामिनीं, कमललोचनां, अनुपमां देवीं तुष्टाव, तस्य प्रसादं लब्ध्वा, उत्तमैः स्तवैः नतम् अकरोत्। सः विघ्नरहितं, निर्भयं महद्राज्यं भुक्त्वा, दश पुत्रान् वीर्यवान् स्वपत्नीसम्भूतान् उत्पाद्य, परमं दिव्यलोकं गतः। पञ्चमः मनुः रैवतः, तामसस्य अनुजः। कालिन्दीतटे स्थित्वा, काममन्त्रं जप्त्वा, या परमवाक्सिद्धिप्रदा बीजस्वरूपा साधकशरण्या च सा देवी, तां पूजयामास। तेन पूजनकर्मणा, सः असमानं राजवैभवं बलं च लोके प्राप, सर्वसिद्धिदायकम्। एवं, देवीकृपया मनवः धर्मसंस्थापकाः, राज्याधिपत्यलाभिनः, कीर्तिशालिनः च अभवन्।