साक्षात् देवी भगवती त्रैविध्यवेदस्वरूपिणी, त्रिविधपुरुषार्थनिलया, चतुर्थस्वरूपसारभूता, पञ्चमहाभूतपत्नी, षष्ठी च षड्वर्गेश्वरी च विराजते। सप्तमी सा सप्तवारपत्नी, सप्तसप्तिप्रदायिनी, अष्टमी च वसुपत्नी, नवग्रहाधिपतिरूपा चास्ति। नवभावनवरसमयी, नवकलानवसंख्यायुक्ता, नवेश्वरी, दशदिशाभिषेचिता, दशदिक्प्रतिपूर्णा, हे रमे, त्वं दशमी। एकादशस्वरूपिणी, एकादशरुद्रपूजिता, एकादशीप्रसन्ना, एकादशगणनायिका च सा। द्वादशी द्वादशबाहुका, द्वादशादित्यसम्भवा, त्रयोदशस्वरूपिणी, त्रयोदशगणप्रिया। त्रयोदशनाम्ना विख्याता, भिन्ना, सर्वदेवतासु प्रमुखा, इन्द्राद्येकादशवरदायिनी, चतुर्दशमनुमाता। पञ्चदशी तिथिरूपा, षोडशी षोडशबाहुका, षोडशकलाचन्द्रमय्या साकं विराजते। तस्याः दिव्यतनु षोडशकलाचन्द्रकिरणैः समाविष्टा, सा भगवती देवदेवानां, गुणातीतस्वरूपिणी, तमसो मूलकारणम्। तया भगवत्या श्रीपतिः देवदेवो लक्ष्मीपतिः अपि ग्रहीतः, तया च भीषणौ महाबलिनौ मदुकैटभौ दैत्यौ मोहिता। तयोः विनाशाय देवाधिदेवं बोधयित्वा, मुनिः उक्तवान्—एवं स्तूयमाना तामसी देवी, भगवत्प्रियाङ्गना, देवदेवं परित्यज्य तौ दानवौ मोहितवती। तस्मिन्नन्तरे श्रीविष्णुः परात्मा लोकनाथः, पुनः चेतनां प्राप्तवान्, तौ च दैत्यौ दृष्ट्वा, युद्धाय कृतनिश्चयौ हरिं समीपं गतवन्तौ। भगवाञ् मधुसूदनः ताभ्यां सह युद्धं कृतवान्, पञ्चसहस्रवर्षाणि बाहुप्रहरणैः युद्धमकार्षीत्। तौ च महाबलौ मोहवशात् जगन्मायया मोहितौ। "वरं वृणु" इति तौ परं देवमूचतुः। स तु आदिपुरुषः श्रुत्वा—"अद्यैव भवद्भ्यां मया वधः क्रियताम्"—इति वव्रे। तौ पुनः हरिं प्राहतुः—"यत्र पृथिवी जलसमाच्छन्ना न स्यात्, तत्रैव वधः क्रियताम्।" भगवता गदाशङ्खधारिणा "एवं भवतु" इति प्रतिज्ञाय, चक्रेण तयोः कटिदेशे शिरांसि छित्त्वा, ब्रह्मणा स्तूयमाना देवी प्रकटिता। सा महाकाली योगिनीनामधीश्वरी, राजन्, महालक्ष्म्याः उत्पत्तिं शृणु। सावर्णिमन्वन्तरस्य कथा च भगवत्याः चरितं च प्रवक्ष्यामि। ततो देवाः सर्वे, स्वर्गात् पराजिताः, ब्रह्माणं पुरस्कृत्य परमं लोकं जग्मुः। यत्र शङ्करः च अच्युतः च स्थितौ, तत्र ते महिषासुरस्य दुष्कृत्यानि न्यवेदयन्। स महिषासुरो नाम दानवः, सर्वेषां देवतानां निवासान् बलात् हृत्य, स्वयमेव तेषु मदोद्धतः सुखानि भुङ्क्ते। स दुष्टो महिषासुरो, अमरनाथाः, तस्य विनाशोपायः शीघ्रं विचिन्त्यताम्, इति दानवान्तकाः आहुः। एवं देवानां दुःखयुक्तवचनं श्रुत्वा, श्रीभगवान् शङ्करपुत्रैः पद्मजेन च सह अत्यन्तक्रुद्धो जातः। तदा हरेः कोपसम्भूतः दिव्यतेजः सहस्रसूर्यसमप्रभं तस्य मुखात् निष्पन्नम्। अनन्तरं सर्वदेवताभ्यः तेजांसि क्रमशः निर्गतानि, तैः देवानां नाथाः प्रमोदिताः। शम्भोः तेजसा तस्याः मुखं जातम्, यमस्य तेजसा केशाः, विष्णोः तेजसा बाहवः। सोमस्य तेजसा स्तनौ, इन्द्रस्य कटिः, वरुणस्य तेजसा जङ्घोरू, पृथिव्याः तेजसा श्रोणिः, ब्रह्मणः तेजसा पादौ, सूर्यस्य तेजसा अङ्गुल्यः, वासवस्य तेजसा कराः। कुबेरस्य तेजसा नासिका, प्रजापतेः परमतेजसा दन्ताः, अग्नेः तेजसा त्रिणयनानि, सन्ध्यायाः तेजसा भ्रुवः, वायोः तेजसा कर्णौ। एवं सर्वदेवतां तेजोभिः देवी महिषमर्दिनी जाताऽभूत्। शिवेन तस्यै त्रिशूलं दत्तम्, विष्णुना चक्रशङ्खौ, पाशपतिना पाशः, अग्निना शूलं, मरुता धनुर् बाणाश्च। महेन्द्रेण वज्रः, ऐरावतात् घंटा, यमेन कालदण्डः, ब्रह्मणा जपमाला कमण्डलुश्च। सूर्येण किरणमालिका रोमकूपेषु, कालेन खड्गः निर्मलः कवचश्च। सागरेण हारः निर्मलो वसनं चाजरं, किरीटं कुण्डले कङ्कणं केयूरं च। स हर्षेण शशाङ्कमणिं नूपुरं कण्ठाभरणानि च दत्तवान्। विश्वकर्मणा केयूराणि, हिमवता सिंहवाहनं विविधरत्नानि। कुबेरेण सुरापूर्णपात्रं, शेषेण नागहारः समर्पितः। एवं देवी भगवती सर्वदेवताज्योतिःसमुद्भूता, महिषासुरविनाशाय भूयः जगति प्रतिष्ठिता।