त्रिदेवाः स्वकार्येषु प्रसिद्धाः सन्ति—ब्रह्मा सृष्टिकर्ता, विष्णुः पालनकर्ता, रुद्रः च, उमापतिः, संहारकर्ता इति लोके प्रख्यातम्। किन्तु, हे देवि, एषा कीदृशी यथार्थता? तव इच्छया एव वयं सर्वे प्रवर्तामहे; तव शक्त्या एव वयं सामर्थ्यवन्तः, हे अजिते। हे गिरिसुते, पृथिवी जगतां धारिका नास्ति; तव धारकशक्त्या एव सर्वं स्थितम्। सूर्यः अपि, हे वरप्रदे, तव तेजसा प्रकाशते। त्वं विशुद्धा निर्मला च, समस्तं विश्वं स्वरूपेण प्रकाशयसि। ब्रह्मा, अहम्, परमेश्वरः च तव शक्त्या एव स्थिताः; वयं सर्वे जाताः, न तु नित्याः। अन्ये देवाः, इन्द्रादयः अपि, नित्यत्वं न प्राप्नुवन्ति; त्वमेव, हे मातः, नित्याः सनातनी प्रकृतिः अस्ति। यदि त्वं, हे भवानि, पुरातनपुरुषे दयां दर्शयसि, तर्हि अहं जानामि यत् अद्य सदा तव समीपे स्थितः। अन्यथा, अहं, आद्यः, निष्क्रियः, विश्वात्मा अपि, सदा अन्धकारे एव स्थितः स्याम्, केवलं प्रकृतिरूपेण। त्वमेव ज्ञानं पण्डितानां, त्वमेव शक्तिः बलिनां; त्वं कीर्तिः, शोभा, श्रीः, तृप्तिः च; त्वं मुक्तिदात्री, विरक्तिरूपिणी च लोकेषु। त्वं गायत्री, वेदेषु श्रेष्ठा; त्वं स्वाहा, स्वधा, पुण्या, गुणयुक्ता सूक्ष्मार्धमात्रा च। वेदः अपि तव प्रयोक्तव्यो, हे भवानि, पुरातनदेवताः पुनः पुनः जीवन्ति तव कृपया। त्वं सर्वं विश्वं मोक्षहेतोः एव सृजसि; यः मोक्षं प्राप्तवान्, सः पुनरावृत्तिं न प्राप्नोति। जीवाः तव अंशाः एव, हे निष्कले, अनाद्यन्ते, पूर्णसिन्धोः तरङ्गवत्। यदा जीवः सर्वं तव कृत्यम् इति जानाति, तदा त्वं सर्वं संहरसि। यथा नटेन कृतं नाटकं प्रयोजनसिद्धौ निवर्तते, तथा त्वं, हे शक्तिस्वरूपिणि, कृत्ये समाप्ते संहरसि। त्वमेव मम संसारमोहसमुद्रात् त्रात्री, हे अम्बिके; अहं सदा तव समीपं दुःखितः प्रपद्ये। यदा अन्ते कामादिभिः कृतं महादुःखजनकं समयं आगच्छति, तदा मां रक्ष। नमस्ते, हे देवि, हे महाविद्ये! तव पादयोः नमामि। सदा मे ज्ञानदीपं प्रदेहि, हे सर्वार्थदायिनि, हे शुभे। एवं हरेण उक्ते, विष्णुना, देवदेवेन, जनार्दनेन, शङ्करः, शर्वः, तस्याः पुरतः भक्त्या स्थित्वा, उवाच। शिव उवाच—यदि हरिः, हे देवि, तवैव रूपम्, तर्हि पद्मजः अपि तव एवोत्पन्नः। तर्हि अहम् अपि, हे शिवे, सर्वलोकसृष्टौ कुशलः, तव गुणान् किमर्थं न प्राप्नुयाम्? त्वं पृथिवी, आपः, वायुः, आकाशः च; अग्नेः गुणः अपि त्वमेव। हे मातः, त्वमेव पुनः तानि तानि तत्त्वानि तेषां च साधनानि; त्वं बुद्धिः, मनः, अहङ्कारः अपि। ये अन्यथा वदन्ति—हरिः, हरः, अन्ये वा जगत्सृष्टाः इति—ते न जानन्ति। तवैव त्रिरूपाणि सदा चराचरस्य सृष्टौ प्रवर्तन्ते। भूमिः, वायुः, आकाशः, अग्निः, आपः च, तेषां विषयाः, गुणाः च, यत्र जगति स्थितम्। तव शक्तेः अंशं विना, हे मातः, कुतः एतत्सर्वं स्पष्टं प्रकाशेत? त्वमेव सर्वं चराचरं, ब्रह्मविष्णुहररूपेण कल्पितम्। नानारूपविलासैः, अद्भुतविभूतिभिः, इच्छया विलीयसे वा प्रमोदसे, हे मातः। यदा अहम्, हरिः, पद्मजः च, सर्वलोकसृष्टौ इच्छामः, तदा तव पादरजः प्राप्त्वा एव तत्सिद्धिं प्राप्नुमः, हे अम्बिके। यदि तव मनः नित्यं दयया न मृदु भवेत्, हे अम्बिके, कथं अहं तमोगुणयुक्तः, पद्मजः रजोगुणः, हरिः सत्त्वगुणः इति कल्पिताः? यदि तव मनः न समं भवेत्, हे अम्बिके, कथं एषः विविधः लोकः, मन्त्रिणः, राजानः, सेवकाः, धनिनः, दरिद्राः च, सर्वे मिश्रिताः सन्ति? तव गुणाः एव सदा सृष्टिस्थितिसंहारेषु समर्थाः; त्वया एव हरिः, हरः, पद्मजः च त्रैलोक्यकारणतया कल्पिताः। अहं, हरिः, पद्मजः च, विमानैः अपि लोकान् अन्वेषितवन्तः; ब्रूहि, केन नूतनाः लोकाः सृज्यन्ते? त्वं सृजसि, पालयसि, हे जगन्मातः, इच्छया एव संहरसि; त्वं सदा पतिं, पुरुषं, प्रमोदयसि, किन्तु तव मार्गं न जान्मः, हे शिवे। मातः, तव पादसेवां नः प्रयच्छ, अपि च बालभक्तेषु अपि; यौवनं प्राप्ताः वयं, किन्तु तव पादरजः विना कुत्र विशुद्धं सुखं? हे मातः, त्वत्पादरजः विना, लोके किमपि न वाञ्छामि—मानुषं शरीरं वा, त्रैलोक्येश्वर्यं वा। हे सुशोभने, तव समीपे यौवनं लब्ध्वापि, मम किंचित् सुखं नास्ति; तव पाददर्शनं विना, यौवनं कुतः सुखदं? हे अम्बिके, मम कीर्तिः सदा त्रैलोक्ये निर्मला भवतु; यौवनं प्राप्य, तव पादपद्मज्ञानं प्राप्तवान्, यत् जन्मचक्रविनाशनम्। कः, भुवि तव सान्निध्यसेवां त्यक्त्वा, कंटकरहितं राज्यं वाञ्छेत्? सा श्रीः शीघ्रं नश्यति; तव पादपद्मं विना, सा न चिरं तिष्ठति। ये शुद्धाः मुनयः तपस्यायुक्ताः, तव पादपूजां त्यक्त्वा, हे मातः, ते दैवेन मोहिताः; श्रीमति अपि लज्जा स्थिता। संसारसागरात् मोक्षः न तपसा, न संयमेन, न ध्यानैः, न यज्ञैः; तव पादरजः भक्त्या सेवा एव मोक्षदायिनी। दयां कुरु, हे देवि, यदि त्वं मयि कृपावती; तत् अद्भुतं निर्मलं मन्त्रं वद। तेन जपेन सुखं प्राप्तम्; स्फुटं परमं नवाक्षरं मन्त्रं दृष्टवान्। प्रथमजन्मनि तं लब्धवान्, किन्तु अधुना नवाक्षरं मन्त्रं न प्रकाशते। अद्य वद, हे मातः, तं मन्त्रं, येन संसारसागरं तरामि—रक्ष रक्ष, हे त्रातृरूपिणि। एवं उक्ता सा देवी, अद्भुततेजसा दीप्तिमती, स्फुटं नवाक्षरं मन्त्रं उक्तवती। तं लब्ध्वा महादेवः परमं सुखं प्राप्तवान्; देवीपादयोः प्रणम्य, शिवः तत्रैव स्थितवान्। नवाक्षरं मन्त्रं, इच्छितसिद्धिमोक्षदं, बीजसम्युतं, शुभोच्चारणयुक्तं जपन् शङ्करः तत्रैव स्थितवान्। शङ्करं, लोकानां हितकरं, एवं स्थितं दृष्ट्वा, अहं तस्याः महायायाः पादसमीपे स्थित्वा उक्तवान्। वेदाः अत्र त्वां एवं न जानन्ति; अतः ते त्वां, निर्मलां सर्वभूतधारिणीं, न घोषयन्ति। त्वं हविरात्मिका, सर्वयज्ञेषु स्थितिः; तस्मात् त्रैलोक्ये सर्वज्ञाम्बा अभवः। अहं सृष्टिकर्ता, मया सर्वं कृतम्, अद्भुतं विश्वं; त्रिषु लोकेषु चराचरेषु अन्यः कः मत्तः समर्थः? अहमेवात्र धन्यः, न संशयः, ब्रह्मा सन्, लोकातीतः, संसारसिन्धौ निमग्नः, गर्वग्रस्तः। अद्य तव पादरजसा, गर्वं विहाय, अहं सत्यवादिनः, धन्यः, तव कृपया। त्वां याचे, हे भयविनाशिनि, मोक्षप्रदायिनि, मोहदुःखमहाबन्धान् त्यक्त्वा, मां तव भक्तं कुरु। एवं, कथं मोक्षं प्राप्नुयाम्—पद्मसम्भवः, त्वया प्रकाशितः सन्, नूनं तव दासः, तवाज्ञां पालयामि। हे शिवे, संसारसिन्धौ मोहितं मां पालय। ये मानवाः त्वां न जानन्ति, ते मां प्रभुम् इति वदन्ति, तव विशुद्धां आद्यां वृत्तिं च। ये याज्ञिकाः स्वर्गकामाः, ते तव शक्तिं न जानन्ति, इच्छन्ति च। एवं तया देवीप्रसादेन, ब्रह्मा, विष्णुः, शङ्करः च, तस्याः पादसेवायाः महिमानं, तस्याः अनन्तशक्तिं च, स्तुत्वा, तस्याः कृपया मोक्षं प्रार्थयन्, तत्रैव स्थिताः।