शृणु, द्विजश्रेष्ठ, भगवत्याः भागवतस्य श्रवणविधिं सम्यग् आचरितुम् इच्छन् पुरुषः गृहपत्नीपुत्रादिभिः क्लेशजनकैः चिन्ताभारैः चित्तं विमुच्य, चतुर्वर्गफलप्राप्तये एकाग्रचित्तः स्यात्। स प्रातः सूर्योदयसमये आरभ्य, सायं सूर्यस्य शेषांशे पर्यन्तं, अल्पं विश्राम्य, मध्याह्ने कथाश्रवणं कर्तव्यम्। देहेंद्रियजयार्थं लघु भोजनं युक्तम्; कथा कामयमानः एकवारं केवलं हविष्यन्नं भुञ्जीत। अथवा फलक्षीरघृताद्यन्नैः अपि जीवेत्; कथायाः विघ्नो न भवेत् इति पण्डितैः प्रयत्नः कर्तव्यः। अधुना, द्विजवर, कथाश्रवणे प्रवृत्तानां नियमं कथयामि। ये ब्रह्मविष्णुमहेश्वराणां भेदं पश्यन्ति, देवीभक्तिरहिताः, पाखण्डिनः, हिंसकाः, दुष्टाः, ब्राह्मणद्वेषिणः, नास्तिकाः वा, ते कथाश्रवणाय अर्हाः न भवन्ति। ये ब्राह्मणधन, परस्त्री, परधन, वा दिव्यधनलोभिनः, अपि अधिकारं न प्राप्नुवन्ति। ब्रह्मचर्यं चरन्, भूमौ शयनं, सत्यवचनं, इन्द्रियनिग्रहं च आचरन्, कथा समाप्त्यन्ते संयतः पत्रेण भोजनं कुर्यात्। नियतधारी विषण्ण, कुष्माण्ड, तैल, विभक्तशण, मधु, दग्ध, शुष्क, दूषितान्नं च वर्जयेत्। मांस, मसूर, रजस्वलादृष्टं, लशुन, मूलक, हिङ्गु, पलाण्डु, धन्यकं च न भुञ्जीत। कुम्भ, शाकादि च वर्जनीयम्; काम, क्रोध, मद, लोभ, दम्भ, गर्वं च त्यजेत्। द्विजद्वेषिणः, पतिता, श्वपच, यवन, चाण्डाल, रजस्वला, वेदबाह्यैः सह संवादः न कर्तव्यः। वेद, गो, गुरु, ब्राह्मण, स्त्री, राजा, महान्तः, देव, भक्तदोषकथां न शृणुयात्। नियतधारी नम्रता, सरलता, शौच, दया, मितभाषणं, उदारचित्तं च आचरितव्यम्। या वा वन्ध्या, एकपुत्रा, दुःखिता, मृतपुत्रा, दरिद्रा, अपत्यहीना वा, सा अपि श्रद्धया कथां शृणुयात्। धर्मार्थकाममोक्षान् अक्लेशेन इच्छन्, भगवत्याः भागवतश्रवणं सम्यक् कुर्यात्। कथाश्रवणदिनानि यज्ञदिनानाम् तुल्यानि; तेषु दत्तं, हुतं, जपितं च अनन्तफलदायकम्। एवं नवदिनानि व्रतम् आचर्य, तदन्ते महाष्टम्यादिव्रतवत् समापनं विधिवत् कुर्यात्। अकामः अपि शृण्वन् शुद्धिं लभते, मोक्षं च प्राप्नोति; परमा देवी सुखं च मोक्षं च ददाति। ग्रन्थं वक्तारं च प्रतिदिनं सम्पूज्य, वक्तृदत्तं श्रद्धया गृह्णीयात्। या कन्यास्त्रीब्राह्मणान् प्रतिदिनं पूजयति, भोजयति, प्रार्थयते च, स निःसंशयं सिद्धिं प्राप्नोति। समाप्त्यन्ते गायत्र्याः सहस्रनाम, विष्णोः सहस्रनाम वा जपेत्, सर्वदोषनाशाय। तस्य नामस्मरणेन, जपेन, सर्वतपःक्रतुद्रव्यदोषाः परिपूर्णाः भवन्ति; अतः विष्णोः स्तुतिः कार्याः। समाप्त्यन्ते सप्तशतानां देवीमन्त्रैः, मूलमन्त्रेण वा, नवाक्षरमन्त्रेण वा हवनं कुर्यात्। अथवा गायत्र्या हविषा सर्पिषा च हवनं कुर्यात्; अयं भागवतं गायत्र्यात्मकम् इति प्रसिद्धम्। वक्तारं वस्त्राभरणधनैः सम्यक् तुष्टिं प्राप्य पूजयेत्; तुष्टे वक्तरि सर्वदेवा तुष्टाः भवन्ति। भक्त्या ब्राह्मणान् भोज्य दानैः तर्पयेत्; ते हि पृथिव्यां देवस्वरूपाः, तेषां तुष्ट्यै सर्वकामाः सिध्यन्ति। देवीभक्त्या स्त्रीकन्यकादीन् अपि भोज्य दानैः तर्पयेत्, तेषां दानं दत्त्वा स्वसिद्धिं प्रार्थयेत्। अन्यानि दानानि अपि दद्यात्—स्वर्णं, दुग्धदुग्धा गवः, अश्वाः, गजाः, भूमिः च; तस्य अक्षयफलम्। शोभनलिखितं देवीभागवतं सुवर्णसिंहासने स्थाप्य, रेश्मवस्त्रेण संवेष्टयेत्। अष्टम्यां वा नवम्यां वा वक्तारं सम्पूज्य, तं भोगैः तर्पयेत्; अत्र भुक्त्वा स दुर्लभं मोक्षं लभते। यो दरिद्रः, दुर्बलः, बालः, युवा, वृद्धः, पुराणज्ञः, वैद्यः वा, सदा आदरार्हः पूजनीयश्च। लोके पुण्यजाः बहवः आचार्याः सन्ति, तेषु पुराणवित् श्रेष्ठतमः आचार्यः। व्यासनासीनः पुराणपाठकः ब्राह्मणः, पाठसमाप्तिपर्यन्तं कस्यापि न नमेत्। श्रद्धया रहितः यो दिव्यपुराणकथां शृणोति, स पुण्यं न प्राप्नोति, दुःखदरिद्रतायाम् एव स्थितः। पूजापूर्वकं ताम् आराध्य, ताम्भूलपुष्पादिभिः कथां शृणुयात्; अन्यथा सः दरिद्रः भवति। या कथा परित्यज्य अन्यत्र गच्छन्ति, तेषां भोगाः, दाराः, वित्तं च नश्यन्ति। ये गर्विताः उच्चासने उपविश्य कथां शृण्वन्ति, ते नरके पीडिताः काकत्वं प्राप्नुवन्ति। ये तु नीचासने वा वीरासने उपविश्य दिव्यकथां शृण्वन्ति, ते अर्जुनवृक्षे विहरन्ति पक्षिणः भवन्ति। एवं भगवत्याः भागवतश्रवणस्य विधिः, फलम्, च सुस्पष्टं निर्दिष्टम्। श्रद्धया, शौचेन, नियमेन च, भगवत्याः कथायाः श्रवणं कृत्वा, जनाः सर्वान् कामान्, मोक्षं च लभन्ते।