विमनस्कौ तु तौ तूर्णं निःसृतौ ब्रह्मणोंऽतिकात्
प्रतीपं चिंतयामास पितरं पुरुवंशजम्
वसिष्ठस्याऽऽश्रमं प्राप्ता रममाणा यदृच्छया
द्यौर्नामा तस्य भार्याऽथ नंदिनीं गां ददर्श ह
द्यौस्तामाह वसिष्ठस्य गौरियं शृणु सुंदरि
अयुतायुर्भवेन्यूनं सदैवाऽगतयौवनः
उशीनरस्य राजर्षेः पुत्री परमशोभना
आनयस्वाऽऽश्रमश्रेष्ठं नंदिनीं कामदां शुभाम् 2.3.
मानुषेषु भवेदेका जरारोगविवर्जिता
अवमन्य मुनिं दांतं पृथ्वाद्यैः सहितोऽनघः
आजगामाऽऽश्रमपदं फलान्यादाय सत्वरः
मृगयामास तेजस्वी गह्वरेषु वनेष्वपि
वारुणिश्चापि विज्ञाय ध्यानेन वसुभिर्हृताम्
तस्मात्सर्वे जनिष्यंति मानुषेषु न संशयः
श्रुत्वा विमनसः सर्वे प्रययुर्दुःखिताश्च ते
प्रसादयंतस्तमृषिं वसव शरणं गताः
अनुसंवत्सरं सर्वे शापमोक्षमवाप्स्यथ
तस्माद्द्यौर्मानुषे देहे दीर्घकालं वसिष्यति 2.3.
ऊचुस्तां प्रणताः सर्वे शप्तां चिंतातुरां नदीम्
मानुषाणां च जठरं चिंतेयं महती हि नः
शंतनुर्नाम राजर्षिस्तस्य भार्या भवानघे
एवं शापविनिर्मोक्षो भविता नात्र संशयः
गंगाऽपि निर्गता देवी चिंत्यमाना पुनः पुनः
शंतनुर्नाम राजर्षिर्धर्मात्मा सत्यसंगरः
तदा च सलिलात्तस्मान्निःसृता वरवर्णिनी
अंके स्थितां स्त्रियं चाह मापृष्ट्वा किं वरानने
सा तमाह वरारोहा यदर्थं राजसत्तम
तामवोचदथो राजा रूपयौवनशालिनीम् 2.3.
स्थिता दक्षिणमूरुं मे त्वमाश्लिष्य च भामिनि
स्नुषा मे भव कल्याणि जाते पुत्रेऽतिवाञ्छिते