கர்பயோகீ ஶ்ருதஃ பூர்வம் ஶுகோ நாம மஹாதபாஃ । கதம் ச படிதம் தேந புராணம் பஹுவிஸ்தரம்
முன்பு கருவில் தியானம் செய்த மகா தவசியாக சுகன் என்று கேட்டோம்; அவன் இந்த விரிவான புராணத்தை எவ்வாறு வாசித்தான் என்பதையும் கூறுங்கள்.
ஸூத உவாச புரா ஸரஸ்வதீதீரே வ்யாஸஃ ஸத்யவதீஸுதஃ । ஆஶ்ரமே கலவிம்கௌ து த்ரு'ஷ்ட்வா விஸ்மயமாகதஃ
சூதர் சொன்னார்: ஒருநாள் சரஸ்வதி நதிக்கரையில், சத்தியவதி மகன் வியாசர் தன் ஆசிரமத்தில் இரண்டு பறவைக் குஞ்சுகளைப் பார்த்து ஆச்சரியத்தில் மூழ்கினார்.
ஜாதமாத்ரம் ஶிஶும் நீடே முக்தமண்டாந்மநோஹரம் । தாம்ராஸ்யம் ஶுபஸர்வாங்கம் பிச்சாம்குரவிவர்ஜிதம்
அந்த கூண்டில், முட்டையிலிருந்து வெளிவந்த புதிதாகப் பிறந்த அந்தச் சிறு பறவை, செம்பருந்தான அலகும், அழகான உடலும், இறகுகள் இன்னும் முளைக்காததும், மிகவும் கவர்ச்சிகரமாக இருந்தது.
தௌ து பக்ஷ்யார்தமத்யந்தம் ரதௌ ஶ்ரமபராயணௌ । ஶிஶோஶ்சம்சுபுடே பக்ஷ்யம் க்ஷிபந்தௌ ச புநஃ புநஃ
அந்த இரண்டு பறவைகள், உணவு தேடுவதில் முழுமையாக ஈடுபட்டு, விடாமுயற்சியுடன், அந்தக் குஞ்சின் வாயில் மீண்டும் மீண்டும் உணவைப் போட்டுக் கொண்டிருந்தன.
அங்கேநாங்காநி பாலஸ்ய கர்ஷயந்தௌ முதாந்விதௌ । சும்பந்தௌ ச முகம் ப்ரேம்ணா கலவிம்கௌ ஶிஶோஃ ஶுபம்
மகிழ்ச்சியுடன், தங்களுடைய உடலை அந்தக் குஞ்சின் உடலுடன் உரசினார்கள்; அன்போடு, அந்த இரண்டு பறவைகளும் அந்தச் சிறுவின் அழகான முகத்தை முத்தமிட்டன.
வீக்ஷ்ய ப்ரேமாத்புதம் தத்ர பாலே சடகயோஸ்ததா । வ்யாஸஶ்சிந்தாதுரஃ காமம் மநஸா ஸமசிந்தயத்
அந்தப் பறவைக் குஞ்சுகளில் அற்புதமான அன்பை வியாசர் பார்த்தபோது, அவர் மனதில் கவலையுடன் ஆழமாக யோசிக்கத் தொடங்கினார்.
திரஶ்சாமபி யத்ப்ரேம புத்ரே ஸமபிலக்ஷ்யதே । கிம் சித்ரம் யந்மநுஷ்யாணாம் ஸேவாபலமபீப்ஸதாம்
மிருகங்களுக்குள்ளும் தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு இப்படிப்பட்ட அன்பு இருக்கிறது என்றால், மனிதர்கள் தங்கள் முயற்சியின் பலனை விரும்பி இதையே செய்வது என்ன வியப்பாகும்?
கிமேதௌ சடகௌ சாஸ்ய விவாஹம் ஸுகஸாதநம் । விரச்ய ஸுகிநௌ ஸ்யாதாம் த்ரு'ஷ்ட்வா வத்வா முகம் ஶுபம்
இந்த இரண்டு பறவைகள், தங்கள் குஞ்சுக்காக திருமணத்தை ஏற்பாடு செய்து, மணமகளின் அழகான முகத்தைப் பார்த்து மகிழ்ச்சி அடைவார்களா?
அதவா வார்தகே ப்ராப்தே பரிசர்யாம் கரிஷ்யதி । புத்ரஃ பரமதர்மிஷ்டஃ புண்யார்தம் கலவிம்கயோஃ
அல்லது, முதுமை வந்தபோது, அந்த மகன் மிகவும் நல்லொழுக்கத்துடன் தந்தைத் தாய்க்கு சேவை செய்து, புண்ணியம் சேர்க்குமா?
அர்ஜயித்வாதவா த்ரவ்யம் பிதரௌ தர்பயிஷ்யதி । அதவா ப்ரேதகார்யாணி கரிஷ்யதி யதாவிதி
அல்லது, செல்வம் சேர்த்து பெற்றோர்களை திருப்திப்படுத்துவானா? அல்லது, அவர்களுக்கு உரிய முறையில் இறப்புக்குப் பின் கடமைகளைச் செய்வானா?
அதவா கிம் கயாஶ்ராத்தம் கத்வா ஸம்விதரிஷ்யதி । நீலோத்ஸர்கம் ச விதிவத்ப்ரகரிஷ்யதி பாலகஃ
அல்லது, கயா நகரத்திற்கு சென்று முன்னோர்களுக்கான தர்ப்பணமும், நீர் வழங்கும் சடங்குகளையும் முறையாகச் செய்வானா அந்தக் குஞ்சு?
ஸம்ஸாரேऽத்ர ஸமாக்யாதம் ஸுகாநாமுத்தமம் ஸுகம் । புத்ரகாத்ரபரிஷ்வம்கோ லாலநஞ்ச விஶேஷதஃ
இந்த உலகத்தில், மகனை அணைத்து வளர்ப்பது, அவனை பராமரிப்பது என்பதே மிக உயர்ந்த ஆனந்தம் என்று கூறப்படுகிறது.
அபுத்ரஸ்ய கதிர்நாஸ்தி ஸ்வர்கோ நைவ ச நைவ ச । புத்ராதந்யதரந்நாஸ்தி பரலோகஸ்ய ஸாதநம்
மகன் இல்லாதவருக்கு எங்கு போகும் வழியும் இல்லை; சொர்க்கம் கிடையாது; மகனைத் தவிர பிற வழி பரலோகத்தை அடைவதற்கு இல்லை.
மந்வாதிபிஶ்ச முநிபிர்தர்மஶாஸ்த்ரேஷு பாஷிதம் । புத்ரவாந்ஸ்வர்கமாப்நோதி நாபுத்ரஸ்து கதஞ்சந
மனு முதலான முனிவர்களும் தர்ம நூல்களிலும் கூறியுள்ளனர்: மகன் உள்ளவரே சொர்க்கத்தை அடைவார்; மகன் இல்லாதவர் எப்படியும் அடையமுடியாது.
த்ரு'ஶ்யதேऽத்ர ஸமக்ஷம் தந்நாநுமாநேந ஸாத்யதே । புத்ரவாந்முச்யதே பாபாதாப்தவாக்யம் ச ஶாஶ்வதம்
இது இங்கே நேரில் காணப்படுகிறது; ஊகத்தால் நிரூபிக்க முடியாது; மகன் உள்ளவர் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவார் — இது நிலையான உபதேசம்.
ஆதுரே ம்ரு'த்யுகாலேऽபி பூமிஶய்யாகதோ நரஃ । கரோதி மநஸா சிந்தாம் துஃகிதஃ புத்ரவர்ஜிதஃ
நோயால் பாதிக்கப்பட்டு, மரண நேரத்தில் தரையில் படுத்திருக்கும் போது கூட, மகன் இல்லாதவன் மனதில் கவலையோடு சிந்தனையில் மூழ்கி துயரப்படுவான்.
தநம் மே விபுலம் கேஹே பாத்ராணி விவிதாநி ச । மந்திரம் ஸுந்தரம் சைதத்கோऽஸ்ய ஸ்வாமீ பவிஷ்யதி
'என் வீட்டில் பெரும் செல்வமும், பலவகை பாத்திரங்களும், இந்த அழகான மாளிகையும் இருக்கின்றன; இதற்கு யார் உரிமையாளர் ஆகப்போகிறார்?' என்று அவன் நினைப்பான்.
ம்ரு'த்யுகாலே மநஸ்தஸ்ய துஃகேந ப்ரமதே யதஃ । அதோऽஸ்ய துர்கதிர்நூநம் ப்ராந்தசித்தஸ்ய ஸர்வதா
மரண நேரத்தில் அவனது மனம் துயரத்தில் அலைகிறது; அதனால், அவன் நிலை நிச்சயமாக துன்பமானதாகும், ஏனெனில் அவன் மனம் முழுமையாக குழப்பமடைந்திருக்கிறது.
ஏவம் பஹுவிதாம் சிந்தாம் க்ரு'த்வா ஸத்யவதீஸுதஃ । நிஃஶ்வஸ்ய பஹுதா சோஷ்ணம் விமநாஃ ஸம்பபூவ ஹ
இவ்வாறு பலவகை சிந்தனைகளைச் செய்து, சத்தியவதி மகன் வியாசர் ஆழமாக மூச்சுவிட்டு, மனம் வருந்தி இருந்தார்.
விசார்ய மநஸாத்யர்தம் க்ரு'த்வா மநஸி நிஶ்சயம் । ஜகாம ச தபஸ்தப்தும் மேருபர்வதஸநிதௌ
மனதில் ஆழமாக யோசித்து உறுதியான தீர்மானம் செய்து, அவர் மேரு மலை அருகே தவம் செய்யச் சென்றார்.
மநஸா சிந்தயாமாஸ கம் தேவம் ஸமுபாஸ்மஹே । வரப்ரதாநநிபுணம் வாஞ்சிதார்தப்ரதம் ததா
எந்த தெய்வத்தை வணங்குவது நல்லது? வரம் வழங்கும் திறமையுள்ளவரும், வேண்டியதை தருபவரும் யார் என்று அவர் மனதில் சிந்தித்தார்.
விஷ்ணும் ருத்ரம் ஸுரேந்த்ரம் வா ப்ரஹ்மாணம் வா திவாகரம் । கணேஶம் கார்திகேயம் ச பாவகம் வருணம் ததா
விஷ்ணுவா, ருத்ரன்வா, தேவர்களின் தலைவரா, பிரம்மாவா, சூரியன்வா, கணேசனோ, கார்த்திகேயனோ, அக்னியோ, அல்லது வருணனோ என்று யோசித்தார்.
ஏவம் சிந்தயதஸ்தஸ்ய நாரதோ முநிஸத்தமஃ । யத்ரு'ச்சயா ஸமாயாதோ வீணாபாணிஃ ஸமாஹிதஃ
அப்படி அவர் சிந்தித்து கொண்டிருக்கையில், வீணை பிடித்துக் கொண்டும் அமைதியோடும் மகான் நாரதர் அங்கு தானாகவே வந்தார்.
தம் த்ரு'ஷ்ட்வா பரமப்ரீதோ வ்யாஸஃ ஸத்யவதீஸுதஃ । க்ரு'த்வார்க்யமாஸநம் தத்த்வா பப்ரச்ச குஶலம் முநிம்
அவரை பார்த்ததும், சத்யவதியின் மகன் வியாசர் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்து, அர்க்யம் நீர் கொடுத்து, இருக்கை அமைத்து, முனிவரிடம் நலம் விசாரித்தார்.
ஶ்ருத்வாத குஶலப்ரஶ்நம் பப்ரச்ச முநிஸத்தமஃ । சிந்தாதுரோऽஸி கஸ்மாத்த்வம் த்வைபாயந வதஸ்வ மே
நலம் விசாரித்ததை கேட்ட நாரத முனிவர், "த்வைப்பாயனா, ஏன் நீ கவலையுடன் இருக்கிறாய்? சொல்லு" என்று கேட்டார்.
வ்யாஸ உவாச அபுத்ரஸ்ய கதிர்நாஸ்தி ந ஸுகம் மாநஸே யதஃ । ததர்தம் துஃகிதஶ்சாஹம் சிந்தயாமி புந புநஃ
வியாசர் சொன்னார்: "மக்கள் இல்லாதவனுக்கு வாழ்க்கையில் வழி இல்லை; மனதில் மகிழ்ச்சியும் இல்லை. அதனால்தான் நான் துக்கத்துடன் மீண்டும் மீண்டும் சிந்திக்கிறேன்."
தபஸா தோஷயாம்யத்ய கம் தேவம் வாச்சிதார்ததம் । இதி சிந்தாதுரோऽஸ்ம்யத்ய த்வாமஹம் ஶரணம் கதஃ
"இன்று நான் வேண்டியதை தரும் எந்த ஒரு தெய்வத்தை தவத்தால் திருப்திப்படுத்த விரும்புகிறேன். இந்த எண்ணத்தால் கவலையடைந்து உன்னிடம் அடைக்கலம் வந்துள்ளேன்."
ஸர்வஜ்ஞோऽஸி மஹர்ஷே த்வம் கதயாஶு க்ரு'பாநிதே । கம் தேவம் ஶரணம் யாமி யோ மே புத்ரம் ப்ரதாஸ்யதி
"மகா முனிவரே, நீ எல்லாம் அறிந்தவராய், தயவுசெய்து விரைவில் சொல்லுங்கள்; எனக்கு மகன் தரும் எந்த தெய்வத்தை நான் அடைக்கலமாக நாட வேண்டும்?"
ஸூத உவாச இதி வ்யாஸேந ப்ரு'ஷ்டஸ்து நாரதோ வேதவிந்முநிஃ । உவாச பரயா ப்ரீத்யா க்ரு'ஷ்ணம் ப்ரதி மஹாமநாஃ
சூதர் சொன்னார்: இவ்வாறு வியாசர் கேட்டபோது, வேதங்களை அறிந்த நாரத முனிவர், மிகுந்த அன்புடன் கிருஷ்ணனைப் பற்றி சொன்னார்.
நாரத உவாச பாராஶர்ய மஹாபாக யத்த்வம் ப்ரு'ச்சஸி மாமிஹ । தமேவார்தம் புரா ப்ரு'ஷ்டஃ பித்ரா மே மதுஸூதநஃ
நாரதர் சொன்னார்: "பாராசர்யா, நீ என்னிடம் இங்கு கேட்கிறாய் அல்லவா, அதே கேள்வியை என் தந்தை மது-சூதனனிடம் முன்பு கேட்டார்."