ਸਵੇਰੇ ਅਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਨਿਵਾਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ, ਜਾਤਵੇਦਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਮ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਪੇਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਗਿਆ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨਿਯਤ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵੇਦ ਪਾਠ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਮ ਦ੍ਵਿਜ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਧਰਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮੰਗਲ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ। ਦੁਪਹਿਰ ਸਮੇਂ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਮਿੱਟੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਿੱਟੀ ਨਦੀਆਂ, ਤੀਰਥ-ਸਰੋਵਰਾਂ, ਝੀਲਾਂ ਜਾਂ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਪੰਡਾਂ ਤੋਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਪੰਜ ਗੰਢਾਂ (ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਲੰਬ) ਨਾ ਹਟਾਏ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਅਤੇ ਫਿਰ ਛੇ ਵਾਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਗੋਬਰ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਲਗਾ ਕੇ, ਤਟ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਲਈ ਨਿਯਤ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਨ੍ਹਾਉਣ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਣੀ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਹਨ। ਮੁਂਹ ਨੂੰ ਧੋ ਕੇ, ਜੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਕੁਲਕੁਲਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, 'ਤੂੰ ਹੀ ਯਜਨਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਵਸ਼ਟ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਪਾਣੀ, ਜੋਤ, ਸਾਰ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈਂ'—ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਅਤੇ ਅਘਮਰਸ਼ਣ ਸੁਕਤ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰ ਨਾਲ, ਵਗਦਾ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਹੇਠਾਂ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਅਘਮਰਸ਼ਣ ਸੁਕਤ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਪ੍ਰਣਵ (ਓਮ) ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਕੇ, ਹਰਿ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ ਅਤੇ ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਉੱਪਰ ਉਠੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, 'ਉਦੁਤਯੰ ਚਿਤ੍ਰਮ' ਅਤੇ 'ਤੱਚਕਸ਼ੁਰ' ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੋਰ ਸੂਰਿਆ ਮੰਤ੍ਰ, ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਗਾਇਆਤ੍ਰੀ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਤੱਕ ਕੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਚਕਾਰ, ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਹੀ ਉਚਿਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਸੁੱਚੇ ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਂ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ, ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਵਾਧਿਆਇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ 'ਓਮ' ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ 'ਨਮਹ' ਕਹਿ ਕੇ ਆਹੁਤੀ ਦਿਤੀ ਜਾਵੇ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਭਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਕਰੇ। ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਲਈ, ਭਾਰਤ, ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਵੀਤੀ ਆਸਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੁੱਲਾਂ, ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ), ਜੋ ਕ੍ਰੋਧ-ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ। ਸਾਰੇ ਪਾਣੀ ਆਪ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਫੁੱਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ੁਰੂ, ਵਿਚਕਾਰ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਹਰਿ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਾਰਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇਜ ਹਨ, ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਹਰਿ ਦੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਯਜਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਮਹਾ-ਯਜਨ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਯਜਨਾ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?