കൂര്മപുരാണമ്

ലോകങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്ന ദൈവം തന്നെ ഒരു ശരണാഗതിയായി മാറി. അനുഗ്രഹീതനായ വിഷ്ണു, ശരണം തേടുന്നവരുടെ രക്ഷകനായി നിലകൊണ്ടു. ബ്രഹ്മണോടു വൈരം പുലർത്തുന്ന സപ്തർഷികളും ദേവതകളും കൂട്ടത്തോടെ കൂടിയിരിക്കുന്നതും അവരെ നിരീക്ഷിക്കുന്നതും കണ്ടു. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത് വലിയ പാപമാണെന്നതിൽ യാതൊരു സംശയവുമില്ല; അത്തരം പാപത്തിനുള്ള ദണ്ഡം ദേവന്മാർ തന്നെ ഉടനടി ഭയാനകമായി നൽകും. അപ്പോൾ, ദക്ഷനെ സഹായിക്കാനായി ഒന്നിച്ചുകൂടിയ ബ്രാഹ്മണന്മാർ ലോകം ആദരിക്കുന്ന മഹാദേവനായ ശങ്കരനെ അപമാനിച്ചു. തെറ്റായ ഉപദേശങ്ങളിലേക്കു മനസ്സു ആകർഷിതരായവരാണ് ദൈവീകമായ മാർഗ്ഗത്തെ നിന്ദിക്കുന്നത്. ഭയാനകമായ കലിയുഗത്തിൽ പ്രവേശിച്ചവരും കലിയുടെ സ്വഭാവം ബാധിച്ചവരുമായവർ, ഭക്തർ തന്നെ ആശ്രയിച്ചിട്ടും ഹൃഷീകേശനിൽ നിന്ന് അനാദരവേൽക്കുമെന്നു പറയുന്നു. വിഷ്ണു തന്റെ മനസ്സ് എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്ന രുദ്രനിലേക്കു തിരിച്ചു. സകലജീവജാലങ്ങളുടെയും നാഥനായ പശുപതിയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, സർവ്വം കാണുന്നവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “ശങ്കരാ, നിന്റെ സ്വഭാവത്തെയും എന്റെതെയും നിന്ദിച്ചവരെ ഞാൻ ഒരുവിധം ശിക്ഷിക്കണം. അതിനാൽ, ഒരു വരം ഞാൻ ചോദിക്കുന്നു: ദക്ഷന്റെ യാഗം ഉടൻ നശിപ്പിക്കണമേ.” ദക്ഷന്റെ യാഗം നശിപ്പിക്കാനായി വിഷ്ണു ഉടനെ രുദ്രനെ സൃഷ്ടിച്ചു. ആയിരം കൈകളും അജേയത്വവും പ്രളയാഗ്നിയെപ്പോലെയുള്ള ഭയാനക രൂപവും ധരിച്ച രുദ്രൻ, ദണ്ഡം കൈവശം വച്ചു, ഗംഭീരമായ ഒരു മുഴക്കം മുഴക്കി, ധനുസ്സും അശഭൂഷണങ്ങളും അണിഞ്ഞ്, ജനിച്ച ഉടനെ ദേവതാധിപതിയുടെ സന്നിധിയിൽ കയറി കൈകൂപ്പി നിൽക്കുന്നു. അപ്പോൾ ദേവതാധിപതി പറഞ്ഞു: “ഗണാധിപതിയായോ, ദക്ഷൻ ഗംഗാദ്വാരത്തിൽ യാഗം ചെയ്യുന്നു, എന്നെ അപമാനിച്ചവൻ.” വീരഭദ്രൻ ദക്ഷന്റെ യാഗം നശിപ്പിച്ചു. അവളോടൊപ്പം കാളിദവത്തെ കയറി ഗണങ്ങൾ പുറപ്പെട്ടു. അവരെ സഹായിച്ചവർ ‘റോമജ’ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. അവർ കാലാഗ്നി-രുദ്രനെപ്പോലെ ദശദിക്കിലും മുഴക്കം മുഴക്കി. ഗണങ്ങളുടെ നായകനെ ചുറ്റി അവർ ദക്ഷന്റെ യാഗശാലയിലേക്കു പോയി. അവർ ദക്ഷന്റെ അതിശയപ്രഭയുള്ള യാഗശാല കാണുന്നു. അവിടെ വീണയും കുഴലും മധുരമായി മുഴങ്ങുന്നു; വേദഘോഷം മുഴങ്ങുന്നു. അപ്പോൾ വീരഭദ്രൻ ക്ഷീണമായൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ രുദ്രനോടു സ്നേഹപൂർവ്വം പറഞ്ഞു: “നിനക്ക് യാഗത്തിൽ പങ്ക് വേണമെന്നു തോന്നുന്നു; ആവശ്യമുള്ള പങ്ക് നൽകുക.” പിന്നെ, “അവൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതൊക്കെ പറയട്ടെ, ഞങ്ങൾ അതനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കും,” എന്നും പറഞ്ഞു. ദേവതകൾ പറഞ്ഞു: “ഈ യാഗത്തിൽ നിനക്ക് പങ്കില്ല; മഹേശ്വരനു യാഗത്തിൽ മന്ത്രങ്ങൾ ഇല്ല.” “യാഗാധിപതിയായ മഹേശ്വരനെ രാജാവായി ആദരിക്കണം; എല്ലാ യാഗങ്ങളിലും അവനാണ് ആരാധനയുയര്‍ത്തേണ്ടത്; അവനാണ് എല്ലാ ഇഷ്ടഫലങ്ങളും നൽകുന്നവൻ.” എന്നാൽ അവർ മഹേശ്വരനെ പരിഗണിച്ചില്ല; മന്ത്രങ്ങൾ ദേവന്മാരെ വിട്ട് അവരുടെ സ്വസ്ഥലങ്ങളിൽ പോയി. ദേവതകൾ ബ്രഹ്മർഷിയായ ദധീചിയെ സ്പർശിച്ചു, “നിന്റെ അഹങ്കാരം കാരണം, ഇന്ന് ഞാൻ നിന്റെ ഗർവ്വം നശിപ്പിക്കും,” എന്നു പറഞ്ഞു. അതോടെ കോപിതരായ ഗണാധിപതിമാർ യാഗത്തൂണുകൾ പിഴുത് അകറ്റി. ക്രൂരരായവർ അവയെ ഗംഗാനദിയിൽ എറിഞ്ഞു. അത്രമേൽ ശക്തിയുള്ളവൻ മറ്റു ദേവന്മാരെയും അങ്ങനെ തന്നെ തടഞ്ഞു. പൂഷണിന്റെ പല്ലുകൾ തന്റെ കൈകൊണ്ട് അടിച്ച് വീഴ്ത്തി. അതിനുശേഷം, ശക്തിയുള്ള ഗണാധിപതി പുഞ്ചിരിയോടെ അവരെ ഉപദ്രവിക്കാൻ തുടങ്ങി.