കൂര്മപുരാണമ്

മഹർഷിമാരേ, ആകാശത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന വൃന്ദം, പരമശിഖരിയായ കൈലാസപർവ്വതത്തിലേക്ക് എത്തി. അവിടെ, ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവായ ഹരി, ഗോവിന്ദൻ, അതിമനോഹരമായ ഒരു സിംഹാസനത്തിൽ ആസീനനായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തെ മഹാദേവന്റെ ഗണങ്ങൾ, സിദ്ധന്മാർ, യോഗിമാർ എന്നിവരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരുന്നതും കാണാം. അവിടെ, ദ്വാരകാപുരിയിൽ സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ ഹരിയോടു ആ വൃന്ദം വിവരിച്ചു. ഹരിയുടെ അനുമതിയോടെ കൃഷ്ണൻ തന്റെ നഗരം തിരിച്ചുപോയി. മധുസൂദനൻ അമൃതസമമായ മധുരവാക്കുകളിൽ ആദരിക്കപ്പെട്ട് യാത്രയായി. ശംഖം, ചക്രം, ഗദ എന്നിവ കൈവശമുള്ള ആ ഭഗവാൻ, മഹായോഗിമാർ പിന്തുടരേ, ദിവ്യമായ ദ്വാരാവതിപുരിയിലേക്ക് വേഗത്തിൽ എത്തി. അപ്പോഴത്തെ അമാവാസ്യാരാത്രികൾ പോലും കൃഷ്ണന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ പ്രകാശിച്ചു. അവ ദ്വാരാവതിപുരിയെ ഭംഗിയായി അലങ്കരിക്കുകയും ചെയ്തു. ആ മനോഹരമായ പൂരിയിൽ പൊള്ളിയ അന്നവും മറ്റു ഭോജനസാമഗ്രികളും ഉപയോഗിച്ച് അലങ്കാരം നടത്തി. ആയിരക്കണക്കിന് ശംഖങ്ങൾ മുഴങ്ങുകയും, മൃദംഗാദി വാദ്യങ്ങൾ മുഴങ്ങുകയും ചെയ്തു. യൗവനപ്രഭയിൽ തിളങ്ങുന്ന സ്ത്രീകൾ മധുരഗാനങ്ങൾ പാടി. അവർ വസുദേവപുത്രനായി പൂവിന്റെ മഴ പെയ്യിച്ചു. ആ മഹായോഗി, ഭംഗിയായ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്നു, ദേവീകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് പ്രകാശിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രധാനപുത്രന്മാരും ആയിരക്കണക്കിന് സ്ത്രീകളും അദ്ദേഹത്തെ ചുറ്റി നിന്നു. ദേവതയും ദേവനും പോലെ, തന്റെ ഭാര്യയോടൊപ്പം മാലയുമായി ആ ദൈവം പ്രകാശിച്ചു. പുരാതന മഹർഷിമാരായ മാര്ക്കണ്ഡേയാദികൾ, മറ്റു ദ്വിജന്മാരും അവിടെ സന്നിഹിതരായിരുന്നു. ഹരി എഴുന്നേറ്റു, തലവണങ്ങി, തന്റെ സീറ്റ് അർപ്പിച്ചു. അവർക്കാവശ്യമായ വരങ്ങൾ നല്‍കി ഹരി അവരെ വിടപറഞ്ഞു. സ്നാനം കഴിച്ച് വെള്ളവസ്ത്രം ധരിച്ച്, സൂര്യന്റെ മുമ്പിൽ കയ്യൊപ്പിച്ച് നിൽക്കുന്നു. ദേവന്മാർക്കും, മഹർഷിസമൂഹങ്ങൾക്കും, പിതൃകൾക്കും ഹരിയും അർഘ്യം അർപ്പിച്ചു. ഭസ്മം ധരിച്ചും ലിംഗത്തിൽ പ്രതിഷ്ഠിതനുമായ ഭൂതേശ്വരനെ ആരാധിച്ചു. ശ്രേഷ്ഠരായ മഹർഷിമാരെ അന്നം കഴിപ്പിച്ച്, ബ്രാഹ്മണരെ യഥാവിധി ആദരിച്ചു. പുത്രന്മാരും മറ്റുള്ളവരും ചുറ്റും ഇരിക്കെ, ഹരി പുണ്യമായ പുരാണകഥകളിൽ ഏർപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ മാര്ക്കണ്ഡേയൻ പുഞ്ചിരിയോടെ കൃഷ്ണനോട് മധുരവാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: "നിന്റെ കർമ്മങ്ങളാൽ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നവനും യോഗിമാർ ധ്യാനിക്കുന്നവനും നീയല്ലേ? വൃഷ്ണിവംശത്തിൽ ഭൂഭാരഹരണത്തിനായി ജനിച്ച ദൈവം നീയാണല്ലോ." അദ്ദേഹത്തിന്റെ എല്ലാ പുത്രന്മാരും കേൾക്കവേ, കൃഷ്ണൻ പുഞ്ചിരിയോടെ സംസാരിച്ചു: "എന്നാലും ഞാൻ ശാശ്വതനായ ദേവദേവനായ പ്രഭുവിനെ ആരാധിക്കുന്നു. ഈ പരമശിവനെ ഞാൻ അറിയുന്നതുകൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തെ ഞാൻ ആരാധിക്കുന്നു. അതിനാൽ, അദ്ദേഹത്തെ എന്റെ ആത്മാവിന്റെ മൂലമായും അറിഞ്ഞ് ആരാധിക്കുന്നു. ലോകക്ഷേമത്തിനായി ലിംഗത്തിൽ ശിവനെ ആരാധിക്കണമെന്നതാണ്." "അതിനാൽ, എന്റെ ആത്മാവാൽ ആത്മനാഥനെ ഞാൻ ആരാധിക്കുന്നു. ഭാസുരനേ, ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ യാതൊരു ഭേദവും ഇല്ല; ഇതാണ് വേദങ്ങളുടെ അന്തിമസത്യം. ലിംഗത്തിൽ മഹേശ്വരനെ ധ്യാനിക്കയും, ആരാധിക്കയും, സ്തുതിക്കയും, അറിഞ്ഞുകൊള്ളുകയും വേണം." "കൃഷ്ണാ, വിശാലനയനനേ, ഈ ഗഹനമായ പരമാർത്ഥം നീ എന്നോട് പറയണം. വേദങ്ങൾ അവിനാശിയായ മഹാദേവനെ, ലിംഗധാരിയെ, പരമേശ്വരനെന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മാവിനെ ഉണർത്താനായി ശിവൻ എന്നിൽ നിന്നു തന്നെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടുവെന്നത് സത്യമാണ്. അതിനാൽ, ലോകക്ഷേമത്തിനായി നാം മഹാദേവനെ ആരാധിക്കാം," എന്ന് പറഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ, ദ്വാരകയിൽ കൃഷ്ണൻ, മഹർഷിമാരും കുടുംബാംഗങ്ങളും കൂടെ, പരമാത്മാവായ ശിവഭഗവാന്റെ മഹത്വം മനസ്സിലാക്കി, ആ ദൈവത്തേ ആരാധിച്ചു.