കൂര്മപുരാണമ്

കൃഷ്ണാ, കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ ഇപ്പോൾ സ്വയം സംസാരിക്കുന്നത്. ആ ഏക മഹാസമുദ്രത്തിൽ ഞാൻ ശാശ്വതനായി, ശംഖം, ചക്രം, ഗദ എന്നിവ കൈവശം വെച്ച് വിശ്രമിച്ചു കിടന്നിരുന്നു. ആയിരം കൈകൾകൊണ്ടും, സ്വയം തന്നെ ഏകീകരിച്ചും, ആ പ്രാചീനപുരുഷൻ ആയി ഞാൻ അവിടെ കിടന്നു. കോടികൾ സൂര്യന്മാരെപ്പോലെയുള്ള പ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങി, അത്ഭുതമായ ജ്വാലയിൽ മുള്‍ചേർന്നു ഞാൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. നീലനിറമുള്ള കണ്ഠം ഉള്ള ദേവൻ, ഋഗ്, യജുര്, സാമവേദങ്ങൾ വാഴ്ത്തുന്നവൻ, അപ്പോൾ അവിടെ പ്രത്യക്ഷമായി. അതിനുശേഷം മഹാതേജസ്സുള്ള ബ്രഹ്മാവ്, ഒരു സ്നേഹപൂർവമായ പുഞ്ചിരിയോടെ സംസാരിച്ചു: “ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവും, സ്വയം ജനിച്ചവനും, പ്രപിതാമഹനുമായുള്ളത് ഞാനാണ്. ലോകങ്ങളെ ഞാൻ സൃഷ്ടിക്കുകയും, വീണ്ടും വീണ്ടും അവയെ നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.” അവസാനം, കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ വേണ്ടി, പരമശിവസ്വഭാവമുള്ള പരമലിംഗം അവിടെ പ്രത്യക്ഷമായി. അതിന് ക്ഷയം ഇല്ല, വളർച്ചയില്ല, ആരംഭം, നടുവ്, അവസാനമൊന്നുമില്ലാത്തത്. “ഇതിന്റെ അന്ത്യത്തെ ഞാൻ അറിയണം” എന്ന ചിന്തയോടെ, ഞാൻ, അജനായ ബ്രഹ്മാവ്, മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നു. നൂറുവർഷം അന്വേഷിച്ചിട്ടും, ഞാൻ ആ അന്ത്യത്തെ കണ്ടെത്താനായില്ല. അവന്റെ മായയിൽ ഞങ്ങൾ ഇരുവരും ആശ്ചര്യപ്പെട്ട്, ലോകനാഥനായ ഭഗവാനെ ധ്യാനിച്ചു. കൈകൾ കൂട്ടി, പരമശംഭുവിനെ ഞങ്ങൾ സ്തുതിച്ചു: “ശാന്തസ്വഭാവിയായ ശിവന്, ബ്രഹ്മസ്വരൂപിയായ, ലിംഗമാണ് രൂപമായിരിക്കുന്നവനേ, നമസ്കാരം.” ഈ സ്തുതി ഞങ്ങൾ ആവർത്തിച്ചു, ഭക്തിപൂർവ്വം അനേകം തവണ. മഹായോഗിയായ ആ ദേവൻ, പത്ത് കോടി സൂര്യന്മാരെപ്പോലെയുള്ള പ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങി. ആയിരം കൈകളും കാലുകളും അവനുണ്ട്; സൂര്യൻ, ചന്ദ്രൻ, അഗ്നി—ഇവയാണ് അവന്റെ കണ്ണുകൾ. പാമ്പ് അവന്റെ യജ്ഞോപവീതം; അവന്റെ ശബ്ദം ഇടിമുഴക്കംപോലെയാണ്. “നിങ്ങൾ ഭയപ്പെടേണ്ട, ഞാൻ മഹാദേവൻ; എന്നെ കാണൂ,” എന്ന് അവൻ പ്രസ്താവിച്ചു. “എന്റെ ഇടതുവശത്ത് വിശ്ണു, ഹൃദയത്തിൽ ഹരൻ. ബ്രഹ്മാവിനെ അങ്ങേയ്ക്ക് ചേർത്ത്, ദയയോടു കൂടി ഞാൻ അവിടുന്നുണ്ടായി.” ആ മുഖം കണ്ടു, നാരായണനും പിതാമഹനും പറഞ്ഞു: “ഭഗവാൻ, ഞങ്ങൾക്ക് എപ്പോഴും അങ്ങേടെ ഭക്തി നിലനിൽക്കട്ടെ.” അതിനുശേഷം, സന്തോഷപൂർവ്വം, മഹാദേവൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു: “മകനേ, ഹരിയേ, നീ ഈ സകലചരാചരജഗത്തും സംരക്ഷിക്കണം.” സഗുണനുമല്ല, നിർഗുണനുമല്ലാത്ത, സൃഷ്ടി, സംഹാര, നിലനിൽപ്പിന്റെ ഗുണങ്ങൾ ഉള്ളവൻ അവൻ. “ഈ ഭാഗ്യശാലി, ശാശ്വതസ്വഭാവം ഉള്ളവൻ, നിന്റെ മകനാകും. ഞാൻ കോപത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച്, ത്രിശൂലം പിടിച്ച്, നിന്റെ മകനായി പ്രത്യക്ഷമാകും.” എന്നെ അനുഗ്രഹിച്ച് ദേവൻ അവിടെയേ വെച്ച് അപ്രത്യക്ഷനായി. ബ്രഹ്മൻ, ആ ലിംഗത്തിൽ ലയിച്ചാൽ, പരമബ്രഹ്മസ്വരൂപം പ്രാപിക്കാമെന്നു. അത് യോഗം അറിയുന്നവർക്ക് മാത്രമേ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയൂ; ദേവന്മാർക്കും അസുരന്മാർക്കും അതറിയാൻ കഴിയില്ല. ജ്ഞാനമുള്ളവർക്ക് അതികൂക്ഷ്മവും, അത്യന്തം മനസ്സിൽവരാത്തതുമായത് അവരാൽ കാണപ്പെടുന്നു. “മഹാദേവനേ, രുദ്രനേ, ദേവാദിദേവനേ, ലിംഗധാരിയായവനേ, നമസ്കാരം,” എന്ന് ഞങ്ങൾ വീണ്ടും വന്ദിച്ചു.