ഒരു ദൈവികമായ സംഭവമാലയില്, ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ മുന്നില് ജനാര്ദനനെ കണ്ടു. അവന് പറഞ്ഞു: "നിന്റെ പോലെ ഒരു പുത്രനോ, അല്ലെങ്കില് നിന്നെ പോലെയുള്ളവനോ എനിക്ക് വേണം." ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ മനസ്സില് ജനാര്ദനന്റെ പരമോന്നത സ്വഭാവം പൂര്ണ്ണമായും അറിയുന്നില്ലെന്നും, "ദയയുണ്ടാകട്ടെ; ഞാന് നിന്നെ ശരണടയുന്നു, നിന്റെ പാദംവണ്ടുകളില് നമസ്കരിക്കുന്നു," എന്ന് അപേക്ഷിച്ചു. അതിനുശേഷം, ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ പുത്രനോടു സംസാരിച്ചു: "ദൈവികമായ, ശുദ്ധമായ, ഉന്നതമായ ജ്ഞാനം നിന്നില് ഉത്ഭവിക്കും, പാപരഹിതനേ." പിന്നെ അവന് ജനാര്ദനനോട്: "ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവേ, ലോകങ്ങളുടെ പിതാവേ, എന്റെ വേണ്ടി ഈ കാര്യം ചെയ്യണം." ഹരി, ലോകങ്ങളുടെ പ്രഭു, ബ്രഹ്മാവിന്റെ യോഗവും ക്ഷേമവും സംരക്ഷിക്കും എന്ന് ഉറപ്പു നല്കി. ഹരി ബ്രഹ്മാവിനെ സ്പര്ശിച്ച് പറഞ്ഞു: "നമുക്ക് രണ്ടു പേര്ക്കും യാഥാര്ത്ഥ്യത്തില് വ്യത്യാസമില്ല; ഒരു വരം തിരഞ്ഞെടുക്കൂ." ഹരി സന്തോഷത്തോടെ, നാലുമുഖനായ ബ്രഹ്മാവിനെ നോക്കി, "ഞാന് പരമാത്മാവിനെ കാണുന്നു; നിന്നോടുള്ള ഭക്തി എന്നില് ഉത്ഭവിക്കട്ടെ," എന്ന് പറഞ്ഞു. ബ്രഹ്മാവ് ഹരിയോട് പറഞ്ഞു: "നീ എല്ലാ കര്മ്മങ്ങളുടെ കര്ത്താവാണ്; ഞാന് ഉപദേവന്. നീ സോമ, ഞാന് സൂര്യന്; നീ രാത്രിയാണു, ഞാന് പകല്; നീ ജ്ഞാനമാണു, ഞാന് ജ്ഞാനി; നീ മായ, ഞാന് പ്രഭു. ഞാന് പൂര്ണ്ണമായും ഭാഗങ്ങളില്ലാത്ത ദൈവം, അതേ സമയം പരമനാരായണനും. ഈ ലോകം, ദേവന്മാര്, അസുരന്മാര്, മനുഷ്യര് എന്നിവരെ സംരക്ഷിക്കണം. നീ അനന്തശക്തിയുള്ള, അപ്രത്യക്ഷമായ, ഏകമായ ആവാസസ്ഥാനം." അതിനുശേഷം, ബ്രഹ്മാവ് നാവില് നിന്നു ഉത്ഭവിച്ച മഹാ താമരയില് പ്രവേശിച്ചു. അപ്പോള് മധു, കൈടഭ എന്ന രണ്ടു മഹാ അസുരഭ്രാതാക്കള് ഒരുമിച്ച് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഈ രണ്ട് അസുരന്മാര് ശാരംഗധാരിയായ ദേവദേവന്തിന്റെ കാതുകളുടെ ഇടയില് നിന്നു ഉത്ഭവിച്ചു. അവര് മൂന്ന് ലോകങ്ങള് ഭയപ്പെടുത്തുന്നവരാണ്; അവരെ നശിപ്പിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. ബ്രഹ്മാവ്, ഈ രണ്ട് അസുരന്മാരെ കൊല്ലണമെന്ന് ആജ്ഞാപിച്ചു. വിഷ്ണു കൈടഭയെ കീഴടക്കി, ജിഷ്ണു മധുവിനെ കീഴടക്കി. ഹരി, മനസ്സില് സ്നേഹത്തോടെ, മധുരമായ വാക്കുകള് പറഞ്ഞു: "നിന്റെ മഹത്വം സഹിക്കാനാവില്ല, അതിമാന്യനായവനേ." വിഷ്ണുവും ദേവി നിദ്രയും ഒന്നായി, നിശബ്ദതയില് അഴകിച്ചു. അതിനുശേഷം, നാരായണനെന്ന പേരിലുള്ള ബ്രഹ്മാവ് വെള്ളത്തില് ഉറങ്ങിത്തുടങ്ങി. അവന് ആദിമയും അനന്തവും, Advaita സ്വഭാവമുള്ള ബ്രഹ്മനും. വിഷ്ണുവിന്റെ ഭാവം സ്വീകരിച്ച്, അവന് സൃഷ്ടി അതേ രൂപത്തില് സൃഷ്ടിച്ചു. അവന് ഋഭു, സനത്കുമാരന് എന്ന പുരാതനവും ശാശ്വതവുമായവരെ സൃഷ്ടിച്ചു. അവര് പരമാവസ്ഥയെ അറിയുന്നതിനാല് സൃഷ്ടിയില് മനസ്സില്ലാതായിരുന്നു. പരമപ്രഭുവിന്റെ മായയാല് അവരുടെ ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടു. അവന് താമരയില് ജനിച്ചവനെ, മായയും ഇച്ഛയും നിറയുള്ള പുത്രനായി പ്രസ്താവിച്ചു. ശങ്കരനേ, നീ പുത്രനായി വിളിക്കുന്നവനെ, അവന് തന്റെതെന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചു. സൃഷ്ടിയെ സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തില്, ബ്രഹ്മാവ് അതീവ കഠിനമായ തപസ്സു ചെയ്തു. ദീര്ഘകാലം കഴിഞ്ഞ്, വിഷമത്തില് നിന്ന് കോപം ഉത്ഭവിച്ചു. ആ കണ്ണീരിന്റെ തുള്ളികളില് നിന്ന്, പ്രേത എന്ന പേരിലുള്ള ജീവികള് ഉത്ഭവിച്ചു. കോപം കൊണ്ടു, പ്രജാപതി തന്റെ ജീവന് ഉപേക്ഷിച്ചു. അവന് ആയിരം സൂര്യന്മാരുടെ പ്രകാശം പോലെ, യುಗാന്തത്തിലെ അഗ്നിയെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു. "നിന്റെ കരയല് കാരണം, നീ ലോകത്ത് 'രുദ്രന്' എന്നറിയപ്പെടും," എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു.