महादेव, भैरव, राखेने अंग माखलेले, यांना तो भक्त अत्यंत भक्तिभावाने उद्देशून म्हणाला, “हे प्रभो, आपल्याखेरीज या दैत्याचा वध करण्यास दुसरा कोणीही समर्थ नाही.” वेदज्ञ, ज्ञानी पुरुष विविध मंत्रांनी त्याचे स्तवन करीत होते. विष्णूंना पाहून त्या दैत्याने दैत्याधिपतीचा वध करण्याचा संकल्प केला. आकाशात विहरणारे दिव्यगण भैरव देवतेचे स्तुती करत होते. “तुम्ही सर्व प्राण्यांमध्ये नित्य वास करणारी अग्निशक्ती आहात. तुम्हीच ब्रह्मा, तुम्हीच महादेव, तुम्हीच सर्वोच्च धाम, सर्वश्रेष्ठ अवस्था. तुम्ही अत्यंत बलशाली, देवांचे अधिपती, सर्व जगाचा विजयी अधिपती आहात.” अशा प्रकारे भक्तांनी महादेवांचे गुणगान केले. महादेवांनी स्वतःला त्रिशूळाच्या टोकांवर स्थापित करून नृत्य केले, ते सदाचरण करणाऱ्यांचे आश्रयस्थान होते. सर्वांनी भैरव देवतेस, संसारातून मुक्त करणाऱ्या प्रभूला, नतमस्तक होऊन वंदन केले. आकाशात रमणीय अप्सरागण नृत्य करीत होत्या. सर्व ज्ञानाने संपन्न असलेला एक भक्त उठून, त्या परमेश्वराची स्तुती करू लागला. “काल, ऋषी, योगातील संयोग-वियोगाचे कारण— त्या सर्वांचे अधिष्ठान तुम्हीच आहात. मी एकमेव रुद्राला वंदन करतो. ज्या प्रभूचे स्वरूप सर्वांचा आत्मा आहे, वायु वगैरे विविध रूपांनी प्रकट होणारे— तुम्हीच ते आहात. तुम्हीच अंतक (मृत्यू), योगिगणांनी पूजिलेले, काहीजण तुम्हाला शिव म्हणतात. प्रभो, तुम्ही सर्व भेदांपासून मुक्त आहात. हे नीलकंठ, वेदज्ञांनी तुमची स्तुती केली आहे. तुम्ही सदाशिव, तुम्हीच सर्वोच्च परमेश्वर आहात. हजारो शक्तींच्या आसनावर विराजमान असणाऱ्या तुम्हाला नमस्कार. लोकांच्या हृदयात वास करणाऱ्या तुम्हाला नमस्कार. सर्व सृष्टीच्या पलीकडील, मूळ व कारण असणाऱ्या तुम्हाला नमस्कार. अंबिकेचे प्रियवर, कृपाळू तुम्हाला नमस्कार. महादेव, तुम्हाला नमस्कार; शिवाला नमस्कार.” या स्तुतींनी प्रसन्न होऊन, परमेश्वराने आपल्या हातांनी त्याला स्पर्श केला आणि म्हणाले, “तू माझ्या साक्षीने गणांचा अधिपती होशील, अमर होशील. नंदीश्वराचा सेवक म्हणून, तू सर्व दुःखांपासून मुक्त राहशील.” महादेव, देवगणांचा अधिपती, आणि अंधक, देवांच्या सभेत उभा राहिला. नीलकंठ, जटाधारी, ज्याच्या हातात बलशाली त्रिशूळ होता, तो तेथे उपस्थित होता. त्या वेळी विष्णूने मंद हास्य करत देवाधिदेवांना संबोधित केले. “तो अज्ञानामुळे उत्पन्न होणारे दोष पाहत नाही, आणि गुणही स्वीकारतो.” केशव आणि अंधक दोघे मिळून शंकराच्या सान्निध्यात गेले. हर, माधव आणि मातृका यांच्यासह, पूर्ण ऐक्य व समाधान प्राप्त करून त्यांनी गिरीकन्येच्या, प्रभूच्या प्रिय पत्नीच्या, दिव्य निवासस्थानात प्रवेश केला. महादेवांनी अंधकावर कृपा करून त्याला परमसुख दिले. अंधकाने भूमीवर साष्टांग नमस्कार करून प्रभूच्या कमल चरणी लीन झाला. आदिपुरुष हा सर्व सृष्टीचा संहार करणारा आहे. त्या सुवर्णमयी, परमशुद्ध, अजन्मा व अमर भगवतीला मी वंदन करतो. जिथे ती आहे, सर्व भेद व विभागांपासून मुक्त आहे, तिला मी नमस्कार करतो. अशा प्रकारे, भक्तिभावाने, देवता, ऋषी आणि अप्सरा सर्वांनी महादेव व अंबिका यांच्या चरणी नतमस्तक होऊन, त्यांची स्तुती केली आणि त्यांच्या कृपाशीर्वादाने सर्वांना परमसुख लाभले.