हे कृष्णा, समजून घेण्यासाठी आता मी स्वतःच सांगतो. त्या एकमेव महासागराच्या मध्यभागी, मी – शंख, चक्र आणि गदा धारण केलेला – सनातन स्वरूपाने विसावलेलो होतो. माझ्या हजारो भुजांनी युक्त, स्वतःशी एकरूप झालेल्या, मी आद्य पुरूष म्हणून तिथे विश्रांती घेत होतो. माझ्या तेजाने कोट्यवधी सूर्यांची प्रभा लोपली जावी असा झगमगाट होता; मी तेजाने व्यापलेलो, दिव्य स्वरूपात तिथे होतो. त्या वेळी, गळा निळसर असलेला, ऋग्वेद, यजुर्वेद आणि सामवेदांनी गौरवलेला भगवान प्रकट झाले. मग स्वयं ब्रह्मा, तेजस्वी आणि प्रसन्नचित्त, मंद हसत म्हणाले, "मीच या विश्वाचा सर्जक, स्वयंभू आणि पितामह आहे. मीच पुन्हा पुन्हा या विश्वाची निर्मिती करतो आणि नाशही घडवतो." समजून घेण्यासाठी, त्या वेळी शिवस्वरूप असलेले सर्वोच्च लिंग प्रकट झाले. ते नाशरहित, वाढ व क्षय यांपासून मुक्त, आणि प्रारंभ, मध्य व शेवट यांचा अभाव असलेले होते. "याचा अंत मला कळू दे," असा विचार करून मी, अजन्मा ब्रह्मा, त्या लिंगाच्या शिरोभागाकडे वर जाऊ लागलो. पण शंभर वर्षे शोधूनही, मी पितामह असूनही, त्याचा अंत मला गवसला नाही. त्याच्या मायेमुळे आम्ही दोघेही – मी आणि विष्णु – गोंधळून गेलो आणि विश्वनियंत्या प्रभूचे ध्यान करू लागलो. आम्ही हात जोडून, अत्यंत भक्तीभावाने, परम शंभूची स्तुती केली. "शांत, ब्रह्मस्वरूप, लिंगमय असलेल्या शिवाला नमस्कार," असे आम्ही सातत्याने म्हणत राहिलो. शिव, महान योगी, दहा कोटी सूर्यांच्या समान तेजाने झळकत होते. त्यांच्या हजारो हातपायांनी युक्त शरीरावर सूर्य, चंद्र व अग्नी ही डोळ्यांसारखी शोभा होती. त्यांनी नागाला यज्ञोपवीतासारखे धारण केले होते, आणि त्यांचा आवाज मेघगर्जनेसारखा घुमत होता. "माझ्याकडे पाहा, मीच महादेव; सर्व भय बाजूला ठेवा," असे त्यांनी सांगितले. त्यांच्या डाव्या अंगावर विष्णु, विश्वाचे रक्षण करणारे, विराजमान होते, आणि त्यांच्या हृदयात हराचा वास होता. त्यांनी ब्रह्मदेवांना आलिंगन दिले आणि कृपावान झाले. त्या दिव्य स्वरूपाचे दर्शन घेताच, नारायण आणि पितामह ब्रह्मा यांनी एकत्र प्रार्थना केली, "हे महादेव, आमची तुमच्यावरील भक्ती सदैव अचल राहो." तेव्हा महादेव अत्यंत प्रसन्न होऊन आनंदित मनाने मला म्हणाले, "बाळा, बाळा, हे हरि, हे विश्व – चराचर – तू रक्षण कर." ते निर्गुण असूनही, सृष्टी, स्थिती आणि संहार या गुणांनी युक्त आहेत. "हा पुण्यशील, तुझे वंशज म्हणून, सनातन स्वरूप धारण करील. मीही, कोपातून, त्रिशूलधारी पुत्र म्हणून तुझ्याकडे अवतार घेईन," असेही त्यांनी सांगितले. माझ्यावर कृपा करून, तो देव तिथेच अदृश्य झाला. हे ब्रह्मन्, त्या लिंगात विलीन झाल्याने, ब्रह्मस्वरूपाची परमप्राप्ती होते. हे योग जाणणाऱ्यांना कळते, देव किंवा दानवांना नाही. ज्यांना ज्ञानसंपन्न योगाची प्राप्ती होते, ते या सूक्ष्म आणि अगम्य तत्त्वाचे प्रत्यक्ष दर्शन करतात. शेवटी, "महादेव, रुद्र, देवाधिदेव, लिंगधारी परमेश्वर, तुम्हांस नमस्कार," अशी स्तुती आम्ही केली.