ପାହାଡ଼ର ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା, ଯିଏ ଗୁଣ ଉପରେ ଅତିତ, ସେ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ମୁଁ ଶିରୋନମ୍ର ପ୍ରଣାମ କରେ। ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ମୁଁ ତାହାକୁ ମନରୁ ପ୍ରଣାମ କରିଛି। ଦାନବର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅନ୍ଧକ, ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ପୁଅ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଶିବଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଅନ୍ଧକ ପାତାଳ ଲୋକକୁ ଗଲେ। ଏଠାରେ ଅବ୍ୟକ୍ତ ରୂପରେ ହରି, ନରସିଂହ ଆକୃତିଧାରୀ, ବସିଥିଲେ। ଶୁଭ କାଳାଗ୍ନି ରୁଦ୍ର ତାଙ୍କର ଆତ୍ମାକୁ ପରମାତ୍ମା ସହିତ ଏକତ୍ର କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏମାନେ ଭୟଙ୍କର ଭୋକରେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ, “ତିନି ଲୋକକୁ ଆମେ ଭକ୍ଷଣ କରିବା; ଏହିପରେ ଆମର ଭୋକ ଶାନ୍ତି ହେବ।” ତେଣୁ ସେମାନେ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଭକ୍ଷଣ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହା ଦେଖି ଦିବ୍ୟ ନାରାୟଣ ଚିନ୍ତନ କରି, ହରିକୁ ତୁରନ୍ତ ପ୍ରକଟ କଲେ। ସେଉଁଠାରେ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ତିନି ଲୋକର ରକ୍ଷା କର, ସେମାନେ ତୁମର ସମ୍ପତି।” ଏପରେ ସେମାନେ ମହାଦେବ ଓ ନରସିଂହ ରୂପୀ ହରିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ, ଅସୀମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୈରବଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମାତୃମାନେ ଓ ଶେଷ ନାଗ ଏକତ୍ର ହେଲେ। “ଯେଉଁମାନେ ଏଠାରେ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସତର୍କ ଭାବେ ସୁରକ୍ଷିତ ହେବା ଉଚିତ୍,” ବୋଲି କହାଗଲା। ମହେଶ୍ଵରଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ସେ ମାଁ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁହିଁ ଦେଇଥାନ୍ତି। ତାଙ୍କର ରୂପ ରଜସ ଓ ତମସ ଗୁଣରେ ଭରିଥାଏ; ଦେବତାଙ୍କ ଦେବତା ବ୍ରହ୍ମା ଚାରିମୁହିଁ। ଯେତେବେଳେ କାଳ ଶେଷ ହୁଏ, ରୁଦ୍ର ସମଗ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଭକ୍ଷଣ କରିଥାନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣ ବ୍ୟାପ୍ତ ହୁଏ, ସେ ସମଗ୍ର ଜଗତ୍କୁ ପୁନଃ ସ୍ଥାପିତ କରନ୍ତି। ମୂଳ ପ୍ରକୃତି ଅବ୍ୟକ୍ତ ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ ଆନନ୍ଦ ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ। ସେମାନେ ମହାଦେବ ଓ ହରିଙ୍କ ନିକଟରେ ଶରଣ ନେଲେ। ଭୈରବଙ୍କ ଅସୀମ ଶକ୍ତି ଓ ମହତ୍ତ୍ୱ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ଏହିପରେ, ଏକ ସମୟରେ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ନାମ ବିରୋଚନ, ସେ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ। ବିରୋଚନ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ ଓ ଚଳନଶୀଳ-ଅଚଳ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ସହିତ ତିନି ଲୋକକୁ ସୁରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ସନତ୍କୁମାର, ମହାମୁନି, ସେହି ନଗରକୁ ଆସିଲେ। ବିରୋଚନ ଉଠି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଓ ହାତ ଜୋଡି, ସମ୍ମାନପୂର୍ବକ କହିଲେ, “ଆଜି ଯୋଗୀଶ୍ଵର, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ, ନିଜେ ଆସିଛନ୍ତି। କୃପାକରି କହ, ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ର, ମୁଁ କଣ କରିବି?” ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛି; ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ। ତିନି ଲୋକରେ ତୁମ ଭଳି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ କେହି ନାହାନ୍ତି। ହେ ପରମ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ କଣ, ମୋତେ କହ। ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ମଧ୍ୟରୁ ଗୁପ୍ତତମ ଧର୍ମ, ଆତ୍ମଜ୍ଞାନର ଅତିଶୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଉପାୟ।” ତାପରେ ବିରୋଚନ ରାଜ୍ୟ ତାଙ୍କର ପୁଅଙ୍କୁ ଦେଇ, ଯୋଗାଭ୍ୟାସରେ ନିଷ୍ଠା ଧରିଲେ। ସେ ବ୍ରହ୍ମ ଓ ଧର୍ମରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ, ଏବଂ ପୁରନ୍ଦରଙ୍କୁ ଜୟ କଲେ। ପରାଜିତ ହୋଇ, ପୁରନ୍ଦର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଶରଣ ନେଲେ। ବିରୋଚନ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ମୋର ପୁଅ ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନିଅ।” ସେମାନେ ଅବ୍ୟକ୍ତ, ରକ୍ଷକ, ଆଶ୍ରୟ ହରି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଲେ। ବସୁଦେବ, ଆଦି ଅନ୍ତ ନଥିବା, ଶୁଦ୍ଧ ଚିଦାକାଶ ଆନନ୍ଦ ରୂପୀ, ସେଠାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ହରି, ଯୋଗର ଆତ୍ମା, ତାଙ୍କର ମାତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ମାତା ନିଜକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନେ କରି, କେଶବଙ୍କୁ ଶ୍ଲାଘା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।