ଏହି ଉପାଖ୍ୟାନରେ, ପ୍ରଥମେ ଏକ ଗଭୀର ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତିର ସହିତ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମୂଳ କାରଣ, ଦୁର୍ଦାନ୍ତ ଓ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଅଚଳ ଥିବା ମହାଦେବଙ୍କୁ ନମନ କରାଯାଉଛି । ଶଙ୍କର, ମହେଶ, ପାର୍ବତୀପତି ଓ ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରାଯାଉଛି । ଏହି ଭକ୍ତିରେ ବିଶ୍ୱାସ ରଖି, ଜୀବନ ସମୁଦ୍ରକୁ ଶୀଘ୍ର ଅତିକ୍ରମ କରିବାର ଆଶ୍ୱାସ ମିଳେ । ଏଠି, ମନରେ ଇଶାନ ଦେବଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରାଯାଉଛି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଦେଖନ୍ତି । ପରେ ସେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଦେବଦେବଙ୍କ ଆବଶ୍ୟକ ଥାନକୁ ଯାଆନ୍ତି । ଏହି ଉପାଖ୍ୟାନ ଯେ କିଏ ଶୁଣେ କିମ୍ବା ପାଠ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ । ବାସୁଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ମଣିଷ ପାପମୁକ୍ତ ହୁଏ ବୋଲି, ବ୍ରାହ୍ମଣମନ୍ଦଳରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମହାଯୋଗୀ କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନ ଏପରି କହିଥିଲେ । ଏହା ପରେ, ଏକ ଦିବ୍ୟ ଘଟଣା ଘଟିଲା—ଏକ ଉତ୍ତମ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁଅ ସାମ୍ବଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ । ସେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ଉତ୍ତମ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଶରୀରରୂପେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ । ସେମାନେ ସହଜରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଶ କରି, ବଡ଼ ଦାନବ ବାଣଙ୍କୁ ଅପରାଜିତ କଲେ । ଏହି ସମୟରେ ନାରାୟଣ ଉତ୍ତମ ଜ୍ଞାନରେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇ, ନିଜ ଧାମକୁ ଫେରିବା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ । ସେ, ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରି, ଦ୍ୱାରକାକୁ ଆସିଲେ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ରାମ ସହିତ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କଲେ । ସେଠାରେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହୋଇଥିଲା । ଏହି କଳିଯୁଗରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପାପରେ ଲୀନ ହେବେ । କିନ୍ତୁ ଏହି ଉପାଖ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କଳିଜନିତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିପାରିବେ । ଶ୍ରୀମନ୍ତ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଭଜିଥିବା ଲୋକଙ୍କର ପାପ ନଶ୍ୱର ହେଉ । ବେଦ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅନୁସାରେ ସେମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥିତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ । କଳିଯୁଗରେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ହେବ । କିନ୍ତୁ ଯେମାନେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବେ ନାହିଁ । ଯେମାନେ ପିଣାକୀନ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ୱର ହେବେ । ଯେମାନେ ଇଶାନଙ୍କୁ ଅପବାଦ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅନେକ ନରକରେ ପଡ଼ିବେ—ଚେଷ୍ଟା କରି କିମ୍ବା ମନ, କର୍ମ, ବାଚନାରେ ତାଙ୍କ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଅପମାନ କଲେ ମଧ୍ୟ । ଏପରି ଲୋକମାନେ କଳିଯୁଗରେ ଭକ୍ତମାନେ ସାବଧାନରେ ଦୂରେଇ ରହିବା ଉଚିତ୍ । ଗୌତମଙ୍କ ଶାପରେ ଏମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଅପବାଦିତ ଓ ଦ୍ୱିଜମାନେ ସେମାନଙ୍କ ସହ ଆଳୋଚନା କରିବେ ନାହିଁ । ଏହିପରି ଉଚ୍ଚ ଭାବରେ 'ଓଁ' ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଉତ୍ତମମାନେ ତାଙ୍କ ନିଜ ନିଜ ଧାମକୁ ଚଲିଗଲେ । ସେ, ନିଜ ସମସ୍ତ ବଂଶକୁ ସଂହାର କରି, ପରମ ପଦକୁ ଗଲେ । ଏହା ଏତେ ଗଭୀର ଯେ, ଏହାକୁ ଏଠାରେ ବିସ୍ତୃତ କହିଅପାରିବି ନାହିଁ; ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହାଁଛ ? ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ଲୋକ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି । ଏହି ସମୟରେ, ସୂତ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ତାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପକୁ ସଂକ୍ଷେପରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ । ପାଣ୍ଡବ ଅର୍ଜୁନ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଶତ୍ରୁଦଳନୀ, ମହାମୁନି କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନଙ୍କୁ ପଥରେ ଚାଲିବା ଦେଖିଲେ । ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ଚରଣେ ପଡ଼ି, ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି ଶିର ନମାଇଲେ । ସେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏତେ ତ୍ୱରିତ କେଉଁଠି ଯାଉଛନ୍ତି, କେଉଁଠି ଯିବେ? ମୋ ପାଇଁ କଣ କାର୍ଯ୍ୟ ରହିଛି, ହେ କମଳନୟନ?" ତା'ପରେ, ମୁନି ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ ନଦୀତୀରେ ବସିଗଲେ । ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ ବଡ଼ ନଗରୀ ବାରାଣସୀକୁ ଯାଉଛି, ଯାହା ଦେବଙ୍କ ନିବାସ । ସେଠାରେ କଳିଯୁଗରେ ବଡ଼ ପାପୀ, ଜାତି ଓ ଆଶ୍ରମ ଶୂନ୍ୟ ଲୋକ ଉପସ୍ଥିତ ହେବେ । ଏହି କଳିଯୁଗରେ ପାପ ପାଇଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ହେଉଛି ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ ।" ଏପରି ଭାବେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଉପାଖ୍ୟାନ ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଭକ୍ତି ଓ ଜ୍ଞାନର ମାଧ୍ୟମରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଏ ।