ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸਦਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਲੁੱਟਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਸਭ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਸਨ। ਲੋਕ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੇ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਭਗਤ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਘਰ-ਵਹੀਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੂਰਨਤਾ ਖਤਮ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੂਰਨਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਬੱਦਲਾਂ ਅਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਲੱਗੀ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦਰੱਖਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਜੋ ਘਰਾਂ ਵਾਂਗ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਅਚਾਨਕ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਾਸਨਾ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਜਾਗ ਪਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਜੋ ਘਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਸਭ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਜੋ ਸੱਚੇ ਸਨ, ਉਹ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੱਪੜੇ, ਫਲ ਅਤੇ ਗਹਿਣੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਹਰ ਮਧ-ਕੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਮਿਲਾਵਟ-ਰਹਿਤ ਸ਼ਹਦ ਮਿਲਿਆ। ਉਸ ਪੂਰਨਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸਭ ਖੁਸ਼, ਪੋਸ਼ਿਤ ਅਤੇ ਰੋਗ-ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੇ। ਪਰ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਮਧ-ਕੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸ਼ਹਦ ਖਤਮ ਹੋਇਆ, ਵਿਛ-ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ। ਦੁਵਿੱਤਤਾ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਘੇਰੇ ਬਣਾਏ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਵਿਛ-ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਾਧਨ, ਵੱਧ ਮੀਂਹ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਮੀਂਹ ਲਗਾਤਾਰ ਪੈਣ ਨਾਲ, ਨਦੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪੱਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ। ਦਰੱਖਤ ਅਤੇ ਬੂਟੀਾਂ ਵੀ ਆ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਫਲ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ। ਇਹ ਸਭ ਹੋਣਾ ਨਿਯਤ ਸੀ, ਕੇਵਲ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦਰੱਖਤ, ਬੂਟੀ ਅਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲਿਆ। ਪਰਮ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਥੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪੀ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਖਜ਼ਾਨੇ ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵੀ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯਜਨ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜੀਵ-ਹਤਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਫਿਰ, ਵਾਸਨਾ, ਲਾਲਚ, ਵਿਵਾਦ ਅਤੇ ਨੈਤਿਕਤਾ ਉੱਤੇ ਅਣਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਲੱਗੀ। ਵਿਆਸ ਨੇ, ਦਵਾਪਰ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੇਦ ਨੂੰ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਮੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਸੁਰ ਅਤੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਵਧਲ-ਬਦਲ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਭਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ ਹੋਈਆਂ। ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਇਤਿਹਾਸ, ਪੁਰਾਣ ਅਤੇ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਬੋਲ, ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਹੋਈ ਪੀੜਾ ਤੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਦੇਸ਼ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੈਰਾਗ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਤੋਂ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਹਾਰ, ਜੋ ਵਾਸਨਾ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ, ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਦਵਾਪਰ ਵਿੱਚ, ਉਤਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਅੰਧਕਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦੇ, ਤੇ ਉਸੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਖ਼ਤਰਾ, ਸੁਕਾ ਅਤੇ ਅਫ਼ਤਾਂ ਦਾ ਡਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਲਾਲਚੀ ਲੋਕ ਝੂਠ ਬੋਲਣਗੇ; ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਣਗੇ।